ANGJELOLOGJIA

(Doktrina e Engjëjve)

 

 

 

 

 

Pasqyra për kapitullin VIII

ANGJELOLOGJIA

 

I.    Përkufizimi.

      A.   Shprehja.

      B.   Shpjegimi.

      C.   Emërtimi.

 

II. Përshkrimi.

      A.   Personaliteti i engjëjve.

      B.   Origjina e tyre.

      C.   Numërimi i engjëjve.

      D.   Banesa e engjëjve.

      E.    Karakterizimi i tyre.

      F.    Përsosmëria e tyre—tiparet.

      G.   Shkallëzimi i engjëjve.

      H.   Ndarja e tyre.

 

III. Përvijimi (skicimi) i engjëjve.

      A.   Engjëjt e mirë.

      B.   Engjëjt e këqinj.

 

IV. Satani.

      A.   Emrat dhe titujt përshkrues të Satanit.

      B.   Personaliteti i Satanit.

      C.   Origjina e tij.

      D.   Karriera e Satanit.

      E.    Vendndodhja e tij.

      F.    Karakteri i Satanit.

      G.   Puna e tij.

      H.   Kufizimi i Satanit.

      I.     Qëndrimi i ynë ndaj Satanit.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kapitulli VIII

ANGJELOLOGJIA

 

Angjelologjia është doktrina e engjëjve.

 

 

I. Përkufizimi

 

      A. Shprehja. “I bën erërat lajmëtarë të tij dhe flakët e zjarrit shërbëtorë të tij” (Psalmi 104:4). “Engjëlli i Zotit zë vend rreth atyre që kanë frikë prej tij dhe i çliron” (Psalmi 34:7). “Çfarë është njeriu, që ta mbash mend, dhe biri i njeriut, që ta vizitosh? Megjithatë ti e bëre pak më të ulët se Perëndia, dhe e kurorëzove me lavdi dhe me nder” (Psalmi 8:4-5). “Ja, unë po dërgoj lajmëtarin tim për të përgatitur rrugën para meje” (Malakia 3:1a). “Pastaj ai do t’u thotë edhe atyre që do të jenë në të majtë: “Largohuni nga unë, të mallkuar, në zjarr të përjetshëm, të përgatitur për djallin dhe engjëjt e tij” (Mateu 25:41). Shihni gjithashtu Zanafilla 19:1,15; 24:7; 28:12; Psalmi 103:20; Hebrenjve 1:7,14; Mateu 11:10 dhe Luka 7:27.

 

      B.   Shpjegimi.

         1. Përkthimi. Hebraishtja e Testamentit të Vjetër dhe greqishtja e Testamentit të Ri e përkthejnë fjalën “engjëll” si “ambasador, lajmëtar, deputet, ose shërbëtor”.

             a.   Për lajmëtarët njerëzorë. Nga një njeri tek tjetri: “Kur lajmëtarët e Gjonit u larguan, ai filloi t’u thotë turmave për Gjonin: ‘Ç’dolët të shihni në shkreti? Një kallam që e tund era’?” (Luka 7:24a).

             b.   Për lajmëtarët njerëzorë që mbajnë një lajm hyjnor. “Atëherë Hagai, lajmëtari i Zotit, i shpalli popullit mesazhin e Zotit, duke thënë: ‘Unë jam me ju, thotë Zoti’” (Hagai 1:13). Shihni gjithashtu Galatasve 4:14.

             c.   Për përkujdesje jopersonale. Kjo mund të jetë ndonjë gjymtim fizik. “Dhe, që të mos më rritet mendja për shkak të jashtëzakonshmërisë së zbulesave, m’u dha një gjëmb në mish, një engjëll i Satanit, për të më rënë me grushta, që të mos mbahem me të madh” (2 Korintasve 12:7).

             d.   Për peshkopët ose predikuesit. “Engjëllit të kishës në Efes shkruaji: këtë thotë ai që mban të shtatë yjet në të djathtën e tij dhe që ecën në mes të shtatë shandanëve prej ari” (Zbulesa 2:1). Shihni edhe Zbulesa 1:20; 2:8,12,18; 3:1,7,14.

             e.   Për demonët pa trup. “Por farisenjtë, kur e dëgjuan këtë, thanë: ‘Ky i dëbon demonët vetëm me fuqinë e Beelzebubit, princit të demonëve’” (Mateu 12:24; 25:41).

             f.   Për qeniet qiellore. Shihni Zanafilla 18.

             g.   Për një engjëll të shquar mbi të tjerët: Engjëlli i Zotit. “Dhe Engjëlli i Zotit iu shfaq në një flakë zjarri, në mes të një ferrishtjeje. Moisiu vështroi dhe ja që ferrishtja po digjej nga zjarri, por nuk konsumohej” (Eksodi 3:2).

         2. Simbolika. Termi “engjëll” nuk është një emër personal, por është më shumë një titull që përshkruan një zyrë.

 

      C. Emërtimi.

         Janë tre engjëj, emrat vetjakë të të cilëve ne i dimë:

         1. Luciferi. Ky është emri i Djallit para se të binte. Satan është emri i tij pas rënies. “Vallë, si ke rënë nga qielli, o Lucifer, bir i agimit? Vallë si të hodhën për tokë ty që i hidhje poshtë kombet?” (Isaia 14:12).

         2. Mikael—Kryeengjëlli. Sipas Shkrimeve, ka vetëm një kryeengjëll. Ai është përmendur në librin e Danielit dhe të Zbulesës. Mikaeli ka të bëjë me ringjalljen. Është ai që do t’i bjerë borisë dhe jo Gabrieli. “Por kryeengjëlli Mikael, kur në kundërshtim me djallin debatonte për trupin e Moisiut, nuk guxoi të shqiptojë një gjykim fyes, por tha: ‘Zoti të qortoftë!’” (Juda 9). “Sepse Zoti vetë, me një urdhër, me zë kryeengjëlli [Mikael] dhe me borinë e Perëndisë, do të zbresë nga qielli dhe ata që vdiqën në Krishtin do të ringjallen të parët” (1 Thesalonikasve 4:16).

             a. Princ i popullit të Danielit, hebrenjtë.

             b. Kreu i ushtrisë qiellore të engjëjve.

         3. Gabriel. Ky emër gjendet tek Danieli dhe tek Luka. “Dëgjova pastaj në mes të lumit Ulai zërin e një burri, që bërtiste dhe thoshte: ‘Gabriel, shpjegoja këtij vegimin’” (Danieli 8:16). “Dhe engjëlli, duke iu përgjigjur, i tha: ‘Unë jam Gabrieli që rri në prani të Perëndisë, dhe më kanë dërguar që të flas me ty dhe të të njoftoj këto lajme të mira’” (Luka 1:19). Shihni gjithashtu Danieli 9:21-27 dhe Luka 1:26-27.

 

 

 

II. Përshkrimi

 

      A. Personaliteti i engjëjve.

      Ata janë qenie personale dhe jo ndikime jopersonale, si për shembull mendime apo ide. Pali shkruan që “mbase” Perëndia do t’u japë “atyre që kundërshtojnë vetveten” “pendesë për njohjen e së vërtetës … dhe të vijnë në vete, duke shpëtuar nga laku i djallit, që i ka zënë robër të vullnetit të tij” (2 Timoteu 2:25-26). Shihni edhe tek 2 Samueli 14:20; Zbulesa 12:9, 12; 22:8-9.

     

      B. Origjina e tyre.

      Engjëjt janë qenie të krijuara dhe qëndrojnë më lart se njeriu, por ata nuk janë ashtu sikur i pikturojnë artistët, me krahë dhe gjëra të tjera. S’ka dyshim që kanë trupa, por jo sikur trupat tanë. Në qoftë se sytë tanë nuk do të ishin verbuar nga rënia e njeriut, ne mund të kishim qenë në gjendje për t’i parë. Eva e pa Satanin si një engjëll drite. Engjëjt nuk janë qenie të përjetshme. Megjithëse ata do të jetojnë gjithmonë, nuk kanë jetuar gjithmonë, sepse janë qenie të krijuara. Ata u krijuan si njeriu, por jo si qenie njerëzore. Një i krishterë nuk bëhet engjëll kur vdes, por, në Krishtin, ai është shumë më i madh sesa mund të jenë engjëjt. “Sepse në të u krijuan të gjitha gjërat, ato që janë në qiejt dhe ato mbi dhe, gjërat që duken dhe ato që nuk duken: frone, zotërime, principata dhe pushtete; të gjitha gjërat janë krijuar me anë të tij dhe në lidhje me të” (Kolosianëve 1:16). Shihni për këtë edhe Nehemia 9:6; Zanafilla 18:8 dhe Luka 24:37.

 

      C. Numërimi i engjëjve.

      “Por ju iu afruat malit Sion dhe qytetit të Perëndisë së gjallë, që është Jeruzalemi qiellor, edhe morisë së engjëjve” (Hebrenjve 12:22). “A kujton ti, vallë, se unë nuk mund t’i lutem Atit tim, që të më dërgojë më shumë se dymbëdhjetë legjione engjëjsh?” (Mateu 26:53). Një “legjion” ishte i barabartë me numrin gjashtë mijë dhe Zoti mund të kishte kërkuar shtatëdhjetë e dy mijë engjëj për ndihmë që e kishte dëshiruar kaq shumë. Shihni edhe Danieli 7:10 dhe Psalmi 68:17.

 

      D. Banesa e engjëjve.

      Shumë engjëj jetojnë në qiej. “Në ringjallje, pra, as martohen as martojnë, por ata do të jenë në qiell si engjëjt e Perëndisë” (Mateu 22:30). Shihni edhe Mateu 18:10; Luka 2:13-15; Gjoni 1:15; Galatasve 1:8 dhe Zbulesa 5:11; 7:11.

 

      E. Karakterizimi i tyre.

         1. Engjëjt janë frymëra. “Kurse për engjëjt thotë: ‘Engjëjt e vet ai i bën erëra, dhe shërbenjësit e tij flakë zjarri’” (Hebrenjve 1:7). Shihni gjithashtu Hebrenjve 1:14 dhe Psalmi 104:4.

         2. Engjëjt janë truporë. Edhe pse duke qenë frymëra, ata kanë trupa të një lloji dhe kryejnë veprime trupore. Maria “pa dy engjëj, të veshur me të bardha, ndenjur njëri te kryet dhe tjetri te këmbët e vendit, ku qe trupi i Jezusit” (Gjoni 20:12). Shihni edhe tek Zanafilla 18:1-8; 19:1-3 dhe Gjyqtarët 6.

         3. Engjëjt janë mashkullorë. Është gabim të thuash që ata janë të paseks. Ata shfaqen gjithmonë në formën e një burri. Për ta përdoren gjithmonë përemra mashkullorë. “Hynë, pra, në varr dhe panë një djalosh që ishte ulur në të djathtë, të veshur me të bardha, dhe mbetën të trembura. Dhe ai u tha atyre: ‘Mos u trembni! Ju kërkoni Jezusin Nazareas që ka qenë kryqëzuar; ai u ringjall, nuk është këtu; ja vendi ku e kishin vënë’” (Marku 16:5-6). Shihni gjithashtu Mateu 28:2-4 dhe Luka 1:26.

         4. Engjëjt nuk martohen. Nuk ka asnjë dëshmi që engjëjt të jenë martuar me engjëj. “Në ringjallje, pra, as martohen as martojnë, por ata do të jenë në qiell si engjëjt e Perëndisë” (Mateu 22:30). Shkrimi i përmendur nuk thotë që do të jemi të paseks, por që ne nuk do të martojmë.

 

      F. Përsosmëria e tyre—tiparet.

         1. Ata janë të pavdekshëm. Ata nuk do të vdesin kurrë dhe nuk do të pushojnë së qeni. Ata nuk vjetërohen. “Por ata që do të gjenden të denjë të kenë pjesë në botën tjetër dhe në ringjalljen e të vdekurve, nuk martohen dhe nuk martojnë; ata as nuk mund të vdesin më, sepse janë si engjëjt dhe janë bij të Perëndisë, duke qenë bij të ringjalljes” (Luka 20:35-36).

         2. Ata janë të pandryshueshëm. S’ka asnjë pjesë në ta që mund të ndryshojë.

         3. Ata janë jovendorë (në lidhje me vendin e tyre). Ata nuk i nënshtrohen kufizimit ose hapësirës, kurse ne po (Veprat 17:26). Megjithatë ata nuk janë kudo të pranishëm.

         4. Ata janë të fuqishëm. Ata nuk janë të gjithëfuqishëm. Ata janë më të fuqishëm sesa ne, por janë më të ulët se Perëndia. “Kurse juve, të munduarve, (do t’u jepet) të preheni bashkë me ne, kur Zoti Jezus Krisht të shfaqet nga qielli me engjëjt e pushtetit të vet” (2 Thesalonikasve 1:7). Shihni edhe Veprat 5:19; 12:5-11,23; Psalmi 103:20 dhe 2 Pjetri 2:10-11.

         5. Ata janë të mençur. Ata zotërojnë inteligjencë mbinjerëzore, por akoma nuk janë të gjithëdijshëm. Një nga qëllimet e predikimit të Palit ishte “që nëpërmjet kishës, në kohën e tashme t’u manifestohej principatave dhe pushtetëve, në vendet qiellore, dituria e shumëllojshme e Perëndisë, sipas qëllimit të përjetshëm që ai kreu në Krishtin Jezus, Zotin tonë” (Efesianëve 3:10-11). Shihni edhe 2 Samueli 14:17-20; Mateu 24:36; Marku 13:32 dhe 1 Pjetri 1:10-12.

         6. Ata janë të varur. Ata janë gjithmonë të nënshtruar ndaj Perëndisë. Edhe Djalli është në këtë kategori. Ai nuk mund të bëjë asgjë jashtë vullnetit të Perëndisë. “[Jezus Krishti] shkoi në qiell dhe është në të djathtën e Perëndisë ku i janë nënshtruar engjëj, pushtete dhe fuqi” (1 Pjetri 3:22). Shihni gjithashtu Hebrenjve 1:4-8, 13-14.

 

      G. Shkallëzimi i engjëjve.

         1. Engjëlli i Zotit. Ky engjëll paraqitet si asnjë engjëll tjetër në Shkrime, i cili zotëron një pozitë që asnjë engjëll tjetër nuk mund ta ketë. Ai është vetë Zoti Jezus Krisht që iu shfaq Hagarit, Abrahamit dhe Gideonit.

         2. Kerubinë. Ata janë qenie të fuqishme, të lidhur gjithmonë me fronin e Perëndisë, dhe të pranishëm në Kopshtin e Edenit ku u vendosën për të mos i lejuar Adamin dhe Evën të hynin përsëri në kopsht. Sipas Shkrimit, duket sikur janë më shumë sesa qenie engjëllore, sepse janë të lidhur me Perëndinë si një simbol i vetë Perëndisë. Shëmbëlltyrat e kerubinëve bëheshin prej ari dhe mbikëqyrnin pajtuesin. Pajtuesi është një tip i Krishtit, kështu që kerubinët paraqiten sikur mbikëqyrin punën e Krishtit në dashuri dhe dritë.

         3. Kerubini i vajosur. Pa dyshim ky ishte Satani në gjendjen e tij para rënies. “Ti ishe një kerubin i vajosur, një mbrojtës. Unë të kisha vënë në malin e shenjtë të Perëndisë dhe ti ecje në mes gurësh zjarri” (Ezekieli 28:14).

         4. Serafinët. Këto qenie engjëllore përmenden vetëm tek Isaia. Ata i kushtojnë vëmendje Zotit të Ushtrive. “Në vitin e vdekjes së mbretit Uziah, unë pashë Zotin të ulur mbi një fron të ngritur dhe të lartë, dhe cepat e mantelit të tij mbushnin tempullin. Mbi të ishin serafinët; secili prej tyre kishte gjashtë krahë: me dy mbulonte fytyrën, me dy të tjerë këmbët dhe me dy fluturonte … Atëherë një nga serafinët fluturoi drejt meje, duke mbajtur në dorë një urë zjarri, që kishte marrë me mashë nga altari” (Isaia 6:1-2, 6).

         5. Kryeengjëlli. “Por kryeengjëlli Mikael, kur në kundërshtim me djallin debatonte për trupin e Moisiut, nuk guxoi të shqiptojë një gjykim fyes, por tha: ‘Zoti të qortoftë!’” (Juda 9). Shihni edhe 1 Thesalonikasve 4:16.

         6. Froni. “Sepse në të u krijuan të gjitha gjërat, ato që janë në qiejt dhe ato mbi dhe, gjërat që duken dhe ato që nuk duken: frone, zotërime, principata dhe pushtete; të gjitha gjërat janë krijuar me anë të tij dhe në lidhje me të” (Kolosianëve 1:16).

         7. Zotërimi. Perëndia e vuri Krishtin “të ulej në të djathtën e tij në vendet qiellore, përmbi çdo principatë, pushtet, fuqi, zotërim dhe çdo emër që përmendet jo vetëm në këtë epokë, por edhe në atë të ardhme” (Efesianëve 1:20,21). Shihni gjithashtu Kolosianëve 1:16.

         8. Pushtetet. “Sepse unë jam i bindur se as vdekja, as jeta, as engjëjt, as pushtetet, as fuqia dhe as gjërat e tashme as gjërat e ardhshme, as lartësitë, as thellësitë, as ndonjë tjetër krijesë, nuk do të mund të na ndajë nga dashuria e Perëndisë që është në Jezus Krishtin, Zotin tonë” (Romakëve 8:38-39). Shihni gjithashtu Kolosianëve 1:16; Efesianëve 6:12 dhe 1 Pjetri 3:22.

         9. Principatat.. “Nëpërmjet kishës, në kohën e tashme u manifestohej principatave dhe pushteteve, në vendet qiellore, dituria e shumëllojshme e Perëndisë” (Efesianëve 3:10). Shihni edhe në Kolosianëve 1:16 dhe Efesianëve 1:21.

         10.  Dinjitetet. “Në të njëjtën mënyrë ndotin edhe këta ëndërrues mishin, përbuzin pushtetin dhe blasfemojnë kundër dinjiteteve” (Juda 8). Shihni gjithashtu 2 Pjetri 2:10.

 

      H. Ndarja e tyre.

      Engjëjt janë të ndarë në dy rrafshe ose sfera të mëdha morale:

         1. Engjëjt e shenjtë—Engjëjt e Perëndisë. “Ndërsa Jakobi vazhdonte rrugën e tij, i dolën përpara engjëj të Perëndisë. Mbasi i pa Jakobi, tha: ‘Ky është fushimi i Perëndisë’; dhe e quajti atë vend Mahanaim” (Zanafilla 32:1-2). Shihni edhe te Mateu 25:31 dhe Danieli 4:13.

         2. Engjëjt e rënë—Engjëjt e Satanit. “Edhe u bë luftë në qiell: Mikaeli dhe engjëjt e tij luftuan kundër dragoit; edhe dragoi dhe engjëjt e tij luftuan, por nuk fituan, e nuk u gjet më për ta vend në qiell. Kështu dragoi i madh, gjarpëri i lashtë, që është quajtur djall, edhe Satan, që mashtron gjithë dheun, u hodh mbi tokë; me të u hodhën edhe engjëjt e tij” (Zbulesa 12:7-9). Shihni gjithashtu 2 Pjetri 2:4-6 dhe Juda 6-7.

         Këta që quhen engjëjt e Satanit, nuk u krijuan nga ai, por u bënë të tijtë me zgjedhjen e tyre. Të gjithë engjëjt u krijuan në shenjtëri. Duke zotëruar një vullnet të lirë, ata mund të zgjidhnin: ose t’i shërbenin Perëndisë, ose Satanit. “Perëndisë ia kanë frikën shumë në kuvendin e shenjtorëve, dhe respektohet thellë nga tërë ata që e rrethojnë” (Psalmi 89:7). Shihni edhe Mateu 18:10; 13:9; Marku 8:38; Gjoni 8:34; 2 Pjetri 2:4; Juda 6 dhe 1 Gjoni 5:18.

 

 

III. Përvijimi (skicimi) i Engjëjve

 

      A. Engjëjt e mirë.

         1. Adhurimi i tyre. “Dhe akoma, kur ta shtjerë të Parëlindurin në botë, thotë: ‘Le ta adhurojnë të gjithë engjëjt e Perëndisë’” (Hebrenjve 1:6). Shihni edhe Isaia 6:3; Gjoni 12:41 dhe Zbulesa 5:11-12. Tek Kolosianët 2:18 thuhet që të mos adhurojmë kurrë engjëjt.

         2. Shërbesa e tyre.

             a.   Zbulesa engjëllore. Ata janë në gjendje të çojnë vullnetin e Perëndisë tek njeriu. “Sepse, në qoftë se fjala që u fol nga engjëjt është e patundur dhe çdo shkelje e mosbindje mori një shpagim të drejtë” (Hebrenjve 2:2). Shihni gjithashtu Danieli 8:16-17; Luka 1:11-13 dhe Veprat 1:9-11.

             b.   Ruajtja engjëllore. Engjëjt dërgohen për të ndihmuar shenjtorët e Perëndisë. “Ai foli përsëri: ‘Ja, unë po shoh katër burra të palidhur, që ecin në mes të zjarrit, pa pësuar asnjë dëm; dhe pamja e të katërtit i përngjan asaj të një biri të Perëndisë’” (Danieli 3:25). Shihni për këtë edhe 2 Mbretërve 6:15-18 dhe Hebrenjve 1:14.

             c.   Nxitja engjëllore. Ata dërgohen për t’u dhënë zemër bijve të Perëndisë. “Sepse këtë natë m’u shfaq një engjëll i Perëndisë, të cilit unë i përkas dhe të cilit unë i shërbej, duke thënë: ‘Pal, mos druaj, ti duhet të dalësh para Cezarit dhe ja, Perëndia ty t’i ka dhënë të gjithë ata që lundrojnë me ty’. Prandaj, o burra, kini zemër të gëzuar, sepse unë besoj në Perëndinë se do të ndodhë pikërisht ashtu siç m’u tha” (Veprat 27:23-25).

             d.   Çlirimi engjëllor. Ata dërgohen për të çliruar fëmijët e Perëndisë. “Por një engjëll i Zotit, natën, i hapi dyert e burgut dhe, si i nxori jashtë, tha: ‘Shkoni, paraqituni në tempull dhe i shpallni popullit të gjitha fjalët e kësaj jete’” (Veprat 5:19-20).

             e.   Mbështetja engjëllore. “Atëherë djalli e la; dhe ja, u afruan engjëjt dhe i shërbenin” (Mateu 4:11). Shihni gjithashtu Luka 22:43.

             f.   Udhëheqja engjëllore. “Dhe një engjëll i Zotit i foli Filipit, duke i thënë: ‘Çohu dhe shko drejt jugut, në rrugën që nga Jeruzalemi zbret në Gaza; ajo është e shkretë’” (Veprat 8: 26). Shihni edhe Zanafilla 24:7; Eksodi 23:20-23; Numrat 20:16 dhe Veprat 10:3-8.

             g.   Administrimi engjëllor. Engjëjt plotësojnë vullnetin e Perëndisë. “Bekoni Zotin, ju, tërë ushtritë e tij, ju, tërë ministrat e tij, që zbatoni vullnetin e tij. Bekoni Zotin, ju, të gjitha veprat e tij, në të tëra vendet e sundimit të tij. Shpirti im, beko Zotin” (Psalmi 103:21-22).

               (1)  Në gjykim. “U shpërndafshin si byku nga era dhe engjëlli i Zotit i dëboftë” (Psalmi 35:5). Shihni gjithashtu 1 Kronikave 21:15 dhe 2 Mbretërve 19:35.

               (2)  Në ruajtjen e të shpëtuarve. “Në atë kohë do të dalë Mikaeli, princi i madh, mbrojtësi i bijve të popullit tënd” (Danieli 12:1a). Shihni edhe Hebrenjve 1:14.

               (3)  Në ruajtjen e të vdekurve. “Por ndodhi që lypësi vdiq dhe engjëjt e çuan në gji të Abrahamit; vdiq edhe pasaniku dhe e varrosën” (Luka 16:22).

               (4)  Në shqiptimin e ligjit. “Atëherë, pse u dha ligji? Ai u shtua për shkak të shkeljeve, deri sa të vinte pasardhja së cilës i qe bërë premtimi; dhe ky ligj u shpall nëpërmjet engjëjve, me anë të një ndërmjetësi” (Galatasve 3:19). Shihni gjithashtu Hebrenjve 2:2.

               (5)  Në shoqërimin e Krishtit. “Kurse juve, të munduarve, (do t’u jepet) të preheni bashkë me ne, kur Zoti Jezus Krisht të shfaqet nga qielli me engjëjt e pushtetit të vet” (2 Thesalonikasve 1:7).

               (6)  Në rimbledhjen e Izraelit. “Dhe kur të vijë Biri i njeriut në lavdinë e tij, bashkë me të gjithë engjëjt e shenjtë, atëherë do të ulet mbi fronin e lavdisë së vet” (Mateu 25:31).

               (7)  Në korrjen e fundit të kohërave. “I lini të rriten bashkë deri në të korra. Në kohën e korrjes unë do t’u them korrësve: Mblidhni më parë egjrën, lidheni në duaj për ta djegur; por grurin futeni në hambarin tim” (Mateu 13:30).

 

      B. Engjëjt e këqinj.

      Këta janë ndjekësit engjëllorë të Djallit, prandaj për ta është përgatitur ferri.

         1. Emërtimi i tyre. Ata janë frymëra të këqija, joshës, të ndyrë dhe demonë. “Dhe kur arriti në bregun tjetër, në krahinën e Gergesenasve, i dolën para dy të demonizuar, që kishin dalë nga varret, dhe ishin aq të tërbuar sa që askush nuk mund të kalonte në atë udhë” (Mateu 8:28). Shihni për këtë edhe Mateu 9:33; 10:1; 12:43; Marku 1:26; 5:2-5; 9:17-20; Luka 6:18 dhe 9:39.

         2. Ndarja e tyre.

             a. Të rënë e të lirë.

             b. Të rënë e të lidhur. “Sepse, në qoftë se Perëndia nuk i kurseu ëngjëjt që mëkatuan, por i hodhi në tartar të lidhur me pranga terri që të ruhen për gjyq …” (2 Pjetri 2:4). Shihni edhe Efesianëve 6:12 dhe Juda 6.

         3. Engjëjt e lirë.

             a. Veprimtaritë e tyre.

               (1)  Ata mund të hyjnë në trupat e njerëzve. “Ata që e kishin parë ngjarjen, u treguan atyre si ishte shëruar i demonizuari” (Luka 8:36).

               (2)  Ata largohen vullnetarisht nga trupat e njerëzve. “Tani kur fryma e ndyrë ka dalë nga një njeri, endet nëpër vende të thata, duke kërkuar qetësi, por nuk e gjen” (Mateu 12:43).

             b. Energjitë e tyre.

               (1)  Ata e përplasën një njeri dhe nuk e lënduan. “Por Jezusi e qortoi duke thënë: ‘Hesht dhe dil prej tij!’ Dhe demoni, pasi e përplasi përpara tyre, doli prej tij pa i bërë asgjë të keqe” (Luka 4:35).

               (2)  Ata e përplasën një njeri dhe e copëtuan. “Dhe, ndërsa fëmija po afrohej, demoni e përpëliti atë dhe e sfiliti. Por Jezusi e qortoi frymën e ndyrë, e shëroi djalin dhe ia dorëzoi atit të vet” (Luka 9:42).

               (3)  Ata e çuan një njeri në shkretëtirë. “Sepse Jezusi po i jepte urdhër frymës së ndyrë të dilte nga ai njeri, sepse shumë herë e kishte pushtuar dhe ndonëse e kishin lidhur me zinxhirë e me pranga dhe e ruanin, ai i këpuste prangat dhe shtyhej prej demonit nëpër shkretëtirat” (Luka 8:29).

             c. Karakteristikat.

               (1)  Disa janë të shurdhët. “Atëherë Jezusi, duke parë se po vinte turma me vrap, e qortoi frymën e ndyrë duke thënë: ‘O frymë memece dhe e shurdhët, unë po të urdhëroj, dil prej tij dhe mos hyr më kurrë tek ai!’” (Marku 9:25).

               (2)  Disa janë të pagojë. “Dhe dikush nga turma, duke u përgjigjur, tha: ‘Mësues, të prura djalin tim që ka një frymë memece’” (Marku 9:17).

               (3)  Disa janë gënjeshtarë. “Zoti i tha: ‘Në çfarë mënyre?’. Ai u përgjigj: ‘Do të dal dhe do të jem fryma e gënjeshtrës në gojën e tërë profetëve të tij’. Zoti i tha: ‘Do t’ia dalësh me siguri ta mashtrosh; dil dhe vepro ashtu’” (1 Mbretërve 22:22). Shihni gjithashtu 1 Timoteu 4:1.

               (4)  Janë të ndyrë. “Atëherë Jezusi, duke parë se po vinte turma me vrap, e qortoi frymën e ndyrë” (Marku 9:25a).

             d. Fuqia e tyre është e mahnitshme.

               (1)  Ata kontrollojnë trupat e njerëzve dhe të bishave (Marku 5:8:13).

               (2)  Ata shkaktojnë ligësi fizike. “A nuk duhej, pra, të zgjidhej nga këto pranga, ditën e shtunë, kjo që është bijë e Abrahamit dhe që Satani e mbajti lidhur prej tetëmbëdhjetë vjetësh?” (Luka 13:16).

               (3)  Ata shkaktojnë mangësi mendore. “Vazhdimisht, natën dhe ditën, nëpër varre e mbi male, shkonte duke bërtitur dhe duke e rrahur veten me gurë” (Marku 5:5).

               (4)  Ata nxjerrin papastërti morale. “Dhe, sapo Jezusi zbriti nga barka, menjëherë i doli përpara nga varrezat një njeri i pushtuar nga një frymë e ndyrë” (Marku 5:2). Shihni gjithashtu edhe Mateu 10:1.

             e. Ekzistenca e tyre. Fjala “djall” përkthehet shumë më mirë demon. Ka vetëm një Djall, por shumë demonë dhe Djalli është princi i tyre. Në ditët e sotme ekziston edhe ajo që quhet pushtimi me demonë. Misionarët në vende të huaja dëshmojnë për këtë fakt. Njerëzit e pushtuar nga demonët kanë fuqi mbinjerëzore dhe janë krejtësisht të kontrolluar nga demonët.

             Theksojmë se demonët kanë folur gjithmonë nëpërmjet gojës së atyre që i mbanin. Demonët në këta njerëz e njohën Zotin Jezus dhe Ai bëri dallim mes demonit dhe njeriut. Atyre nuk u pëlqeu të shtrupëzoheshin, por u pëlqeu që të hidhen në një tufë derrash (Marku 5:1-20).

             f. Dëshmia e tyre. Demonizmi nuk ishte i kufizuar vetëm për kohët e Krishtit. Faktet e provojnë këtë ekzistencë edhe përpara ardhjes së Tij të parë:

               (1)  Katër Ungjijtë e paraqitën demonizmin si diçka që ishte e njohur.

               (2)  Njerëzit nuk tregonin habi për pushtimin e demonëve.

               (3)  Judenjtë shpallnin që dëbonin demonë me fuqinë e tyre (Mateu 12:27).

               (4)  Pas kohës së Krishtit, Etërit Apostullorë të hershëm patën përballime me demonizmin (Mateu 10:1; Marku 16:17; Veprat 8:7).

               (5)  Demonizmi shihet edhe sot në analet e misionarëve modernë (Efesianëve 2:2; 6).

         4. Engjëjt e burgosur.

             a. Mëkatet e tyre. “Sepse, në qoftë se Perëndia nuk i kurseu ëngjëjt që mëkatuan, por i hodhi në tartar të lidhur me pranga terri që të ruhen për gjyq …” (2 Pjetri 2:4). Shkrimi i mësipërm tregon shumë qartë se këta engjëj nuk ishin me Satanin kur ai rebeloi. Dëbimi i Satanit ndodhi para kohës së Adamit. Engjëjve këtu u drejtohet sikur kanë mëkatuar që nga koha e Adamit.

             Me siguri këta duhet të jenë “bijtë e Perëndisë” që u martuan me “bijat e njerëzve”. “Kur njerëzit filluan të shumohen mbi faqen e dheut dhe u lindën atyre vajza, djemtë e Perëndisë panë që vajzat e njerëzve ishin të bukura dhe morën për gra të gjitha ato që i zgjodhën vetë … Kishte gjigantë mbi tokë në ato kohë, madje edhe më vonë, kur bijtë e Perëndisë iu afruan bijave të njerëzve dhe këto u lindën atyre fëmijë. Ata janë heronjtë që jetuan në kohët e lashtësisë, janë njerëzit e famshëm të këtyre kohëve” (Zanafilla 6:1-2, 4).

             Ka nga ata që thonë që “bijtë e Perëndisë” ishin bijtë e Setit dhe që “bijat e njerëzve” ishin bijat e Kainit. Kjo kundërshtohet thjeshtë duke pyetur: “Si mund të lindte Seti bij të Perëndisë?”

             Disa të tjerë besojnë që “bijtë e Perëndisë” ishin njerëz të rilindur (të shpëtuar), të cilët u martuan me gra të pashpëtuara, të quajtura “bijat e njerëzve”. Edhe sot shohim që ndodh e njëjta gjë, por nuk lindin gjigantë për shkak të këtij bashkimi të pabarabartë.

             Për të qenë të sigurt për interpretimin e saktë, le të gjejmë se kush mund të ishin “bijtë e Perëndisë”. Janë disa persona të quajtur “bijtë e Perëndisë” në Shkrime:

             1.   Jezus Krishti—Biri i Perëndisë—me anë të marrëdhënies.

             2.   Adami—një bir i Perëndisë—me anë të krijimit (Luka 3:38).

             3.   Engjëjt—bijtë e Perëndisë—me anë të krijimit (Jobi 1-2).

             4.   Njerëzit e rilindur (të shpëtuar) —bijtë e Perëndisë—me anë të rilindjes (ripërtëritjes) dhe birësimit.

             Mbani mend tani, ne jemi vetëm fëmijë të Perëndisë me anë të ripërtëritjes (rilindjes); ne do të shpallemi për të qenë bij në birësimin tonë—“për të dëshmuar shpengimin e trupit tonë”.

             Me anë të përjashtimit të thjeshtë, zbulojmë se kush ishin “bijtë e Perëndisë”: Krishti përjashtohet, edhe Adami gjithashtu, përderisa ai kishte kohë që kishte vdekur. Ata nuk mund të ishin njerëz të rilindur, sepse birësimi nuk kishte ndodhur akoma. Kjo lë vend vetëm për engjëjt.

             Natyrshëm del pyetja: “A nuk e mësojnë Shkrimet që engjëjt nuk mund të martohen?” Shkrimet nuk e thonë këtë, ato mësojnë që engjëjt nuk martohen në qiell. Njeriu martohet në tokë, por nuk do të martohet në qiell. Atëherë, si u martuan ata me bijat e njerëzve? Ne nuk e dimë, por vargjet pasuese e vërtetojnë pa asnjë dyshim që ata u martuan. Këtë besim tonin e provon jo vetëm Juda 6, që kemi përmendur më sipër, por edhe vargu shtatë që po japim këtu poshtë: “Ai i ruajti me pranga të përjetshme në errësirë për gjyqin e ditës së madhe edhe engjëjt që nuk e ruajtën gjendjen e tyre të parë, po e lanë banimin e tyre, posi Sodoma dhe Gomora edhe qytetet përreth, që u dhanë pas kurvërimit dhe u dhanë pas çoroditjesh seksuale, janë vënë përpara si shembull, duke pësuar ndëshkimin e një zjarri të përjetshëm” (Juda 6-7). Kështu, besoj, që vërtetohet plotësisht se engjëjt mëkatuan në ngjashmëri me Sodomën dhe Gomorën.

             Ky bashkim solli një racë gjigantësh—gjigantë nga trupi dhe gjigantë në mëkat. Ata u shkatërruan nga përmbytja. Pushtimi nga demonët ishte pjellor përpara përmbytjes dhe Zoti Jezus na tregoi: “Por, ashtu si qe në ditët e Noeut, kështu do të jetë edhe në ardhjen e Birit të njeriut” (Mateu 24:37). Ky pushtim do të jetë në veprimtari të plotë gjatë Mundimit të Madh (Zbulesa 12), përpara zbulesës së Krishtit në ardhjen e Tij të dytë.

             b. Pozita e tyre. Ata janë hedhur në Tartar, burgu më i brendshëm i Hadesit, të lidhur me zinxhirë në errësirë, duke pritur ditën e tyre të gjykimit (2 Pjetri 2:4).

 

 

IV. Satani

 

      A. Emrat dhe titujt përshkrues të Satanit.

         1. Satani. Ky emër do të thotë kundërshtar, urryes dhe akuzues. “Por Satanai u ngrit kundër Izraelit dhe e nxiti Davidin të bënte regjistrimin e popullit të Izraelit” (1 Kronikave 21:1).

         2. Djalli. Ky emër do të thotë shpifës, fajësues, mashtrues. “Ai e kapi dragoin, gjarpërin e lashtë, që është djalli dhe Satani, dhe e lidhi për një mijë vjet” (Zbulesa 20:2).

         3. Beelzebubi. Ky është princi i demonëve. Në fillim kishte kuptimin Zot i Mizave; hebrenjtë e ndryshuan më vonë në Zot i një grumbulli plehu. “Kurse skribët, që kishin zbritur nga Jeruzalemi, thoshnin: ‘Ai e ka Beelzebubin dhe i dëbon demonët me princin e demonëve’” (Marku 3:22).

         4. Beliali. Emri ka kuptimin “s’ka vlerë për asgjë”. “Dhe ç’harmoni ka Krishti me Belialin?” (2 Korintasve 6:15)

         5. I Paudhi. Ai është i paudhi që nuk ka fare ndrojtje ndaj Krishtit. “Etër, ju kam shkruar sepse e keni njohur atë që është nga fillimi. Të rinj, ju kam shkruar sepse jeni të fortë dhe fjala e Perëndisë qëndron në ju dhe sepse e mundët të ligun” (1 Gjoni 2:14). Shihni edhe 1 Gjoni 2:13 dhe Mateu 6:13.

         6. Princi i kësaj bote. Politika, biznesi dhe shoqëria e kësaj bote janë nën zotërimin e tij. Zoti Jezus nuk e mohoi këtë kur u tundua nga Djalli në shkretëtirë (Mateu 4; Luka 4). “Tani është gjykimi i kësaj bote; tani do të hidhet jashtë princi i kësaj bote” (Gjoni 12:31). Shihni gjithashtu Gjoni 14:30 dhe 16:11.

         7. Perëndia i këtij shekulli (kësaj epoke). “Dhe, në qoftë se ungjilli ynë është ende i mbuluar me vel, ai është i mbuluar për ata që humbin, të cilëve perëndia i këtij shekulli ua verboi mendjet atyre që nuk besojnë, që drita e ungjillit të lavdisë së Krishtit, që është shëmbëllimi i Perëndisë, të mos ndriçojë tek ata” (2 Korintasve 4:4).

         8. Princi i pushtetit të erës. “Ai ju dha jetë edhe juve, që ishit të vdekur në faje dhe në mëkate, në të cilat keni ecur dikur, sipas ecjes së kësaj bote, sipas prijësit të pushtetit të erës, sipas frymës që vepron tani në bijtë e mosbindjes” (Efesianëve 2:1-2).

         9. Gjarpëri i lashtë. “Kështu dragoi i madh, gjarpëri i lashtë, që është quajtur djall, edhe Satan, që mashtron gjithë dheun, u hodh mbi tokë; me të u hodhën edhe engjëjt e tij” (Zbulesa 12:9). Shihni gjithashtu Zbulesa 12:3 dhe 20:2.

         10.  Dragoi. “Ai e kapi dragoin, gjarpërin e lashtë, që është djalli dhe Satani, dhe e lidhi për një mijë vjet” (Zbulesa 20:2).

         11.  I ligu. “Ne dimë se kushdo që ka lindur nga Perëndia nuk mëkaton; ai që ka lindur nga Perëndia e ruan veten e tij, dhe i ligu nuk e prek atë” (1 Gjoni 5:18).

         12.  Engjëll i dritës. “Dhe nuk është për t’u çuditur, sepse Satanai vet shndërrohet në engjëll drite” (2 Korintasve 11:14).

         13.  Ati i gënjeshtrave. “Ju jeni nga djalli, që është ati juaj, dhe doni të bëni dëshirat e atit tuaj; ai ishte vrasës që nga fillimi dhe nuk qëndroi në të vërtetën, sepse në të nuk ka të vërtetë. Kur thotë të rrema, flet nga vetvetja, sepse është gënjeshtar dhe ati i rrenës” (Gjoni 8:44).

         14.  Vrasës. “Ai ishte vrasës që nga fillimi dhe nuk qëndroi në të vërtetën” (Gjoni 8:44b). Shihni edhe 1 Gjoni 3:12-15.

         15.  Luani vrumbullues. “Jini të përmbajtur, rrini zgjuar; sepse kundërshtari juaj, djalli, sillet rreth e qark si një luan vrumbullues, duke kërkuar cilin mund të përpijë” (1 Pjetri 5:8).

         16.  Sunduesi i errësirës. “Sepse beteja jonë nuk është kundër gjakut dhe mishit, por kundër principatave, kundër pushteteve, kundër sunduesve të botës së errësirës të kësaj epoke, kundër frymërave të mbrapshta në vendet qiellore” (Efesianëve 6:12).

 

      B. Personaliteti i Satanit.

      Në përgjithesi mohohet që Satani është person. Të mohosh një gjë të tillë, është sikur të mohosh Fjalën e Perëndisë. Shkrimet mësojnë se ai është një person po aq sa Zoti Jezus Krisht.

 

      C. Origjina e tij.

      Satani ishte një qenie e krijuar (Ezekieli 28:15). Pozita e tij ishte më e madhja në gjithë ushtrinë engjëllore: “Ti ishe një kerubin i vajosur, një mbrojtës. Unë të kisha vënë në malin e shenjtë të Perëndisë dhe ti ecje në mes gurësh zjarri” (Ezekieli 28:14). Ai ishte një nga kerubinët që mbikëqyrte pajtuesin e tempullit në qiell.

      Emri i tij, Lucifer, do të thotë “Bir i Mëngjesit”. Ai u krijua në bukuri të përsosur (Ezekieli 28:12, 17). Disa besojnë që ai ishte drejtuesi i korit të qiellit, përderisa ai u krijua me dajret dhe flautet (Ezekieli 28:13). Disa mund të pyesin: “A nuk flet kapitulli i njëzet e tetë i Ezekielit për mbretin e Tiros?” Në fillim, po, por më vonë shkrimtari, i frymëzuar, e tejkalon mbretin e Tiros dhe flet për një person, të cilin askush tjetër nuk mund ta përmbushte. “Ishe në Eden, në kopshtin e Perëndisë; ishte mbuluar me lloj lloj gurësh të çmuar: rubina, topaze, diamante, krizolit oniks, diaspre, safire, karbonke, smeralde dhe ar; punimi i dajreve të tua dhe i flauteve të tua u përgatit për ty ditën që ti u krijove” (Ezekieli 28:13). Kush mund të ishte ky, veç Satanit? Ai ishte i përsosur në rrugët e tij (Ezekieli 28:15) derisa ra në mëkat.

 

      D. Karriera e Satanit.

      Cili ishte mëkati që shkaktoi qenien e Satanit? Ç’ishte ajo që e ndryshoi Luciferin në Djall? Krenaria ishte mëkati fillestar i gjithësisë. “Do të ngjitem mbi pjesët më të larta të reve, do të jem i ngjashëm me Shumë të Lartin” (Isaia 14:14). Mëkati i krenarisë u shkaktua nga zgjedhja e vullnetit të tij mbi vullnetin e Perëndisë. “Unë do të” u bë mëkati fillestar i gjithësisë.

      Ai u shfaq në kopshtin e Edenit dhe e zhyti racën njerëzore në mëkat dhe vdekje. Ai erdhi tek Jobi dhe solli mjerim në jetën e tij. Ai tundoi Davidin që të numëronte popullin. Ai tundoi Krishtin (Mateu 4) dhe Pjetrin (Luka 22:32). Ai e pengoi Palin në punën e tij të madhe (1 Thesalonikasve 2:18). Ai e rrëmben Fjalën nga zemrat e njerëzve (Marku 4:15).

 

      E. Vendndodhja e tij.

      Ai ka mundësi hyrjeje para fronit të Perëndisë, sepse ai e akuzon Jobin dhe është ai që i padit vëllezërit çdo ditë. “U hodh poshtë paditësi i vëllezërve tanë, ai që i padiste përpara Perëndisë tonë ditë e natë” (Zbulesa 12:10c). Është gabim të mendosh për Djallin sikur jeton në një pallat në ferr, sepse vendndodhja e tij është nëpër qiej.

 

      F. Karakteri i Satanit.

         1. Ka dinjitet të madh. Titujt e tij e tregojnë këtë gjë. “Tani është gjykimi i kësaj bote; tani do të hidhet jashtë princi i kësaj bote” (Gjoni 12:31). Shihni gjithashtu Juda 8-9 dhe 2 Korintasve 4:4.

         2. Ka fuqi të madhe. Perëndia (Jezusi) e dërgoi Palin tek johebrenjtë “që t’u çelësh sytë atyre dhe t’i kthesh nga errësira në dritë dhe nga pushteti i Satanit te Perëndia, që të marrin me anë të besimit në mua faljen e mëkateve dhe një trashëgim midis të shenjtëruarve” (Veprat 26:18). Shihni edhe Jobi 1:10-12; Luka 11:14, 18 dhe Efesianëve 6:11-12. E gjithë bota pa Krishtin është nën sundimin e tij.

         3. Ka mashtrim dhe dinakëri të madhe. “Dhe nuk është për t’u çuditur, sepse Satanai vet shndërrohet në engjëll drite” (2 Korintasve 11:14). Shihni për këtë edhe Mateu 24:24 dhe 2 Korintasve 2:11.

         4. Ka keqdashje të madhe. “Kush kryen mëkat është nga djalli, sepse djalli mëkaton nga fillimi; prandaj është shfaqur Biri i Perëndisë: për të shkatërruar veprat e djallit” (1 Gjoni 3:8). Shihni gjithashtu 2 Korintasve 4:4.

         5. Ka frikë të madhe. “Nënshtrojuni, pra, Perëndisë, kundërshtoni djallin dhe ai do të largohet nga ju “ (Jakobi 4:7).

 

      G. Puna e tij.

         1. Satani është krijuesi i mëkatit dhe i tundon njerëzit për të mëkatuar. “Atëherë Fryma e çoi Jezusin në shkretëtirë, që djalli ta tundonte” (Mateu 4:1).

         2. Ai sjell ligësi dhe ka fuqi vdekjeje. “Sepse, duke qenë se bijtë kanë marrë pjesë prej mishi dhe gjaku, po ashtu edhe ai u bë pjestar në po ato gjëra, që të shkatërronte, me anë të vdekjes, atë që ka pushtetin e vdekjes, domethënë djallin” (Hebrenjve 2:14). Shihni gjithashtu Luka 13:16 dhe Veprat 10:38.

         3. Ai ngre kurthe për njerëzit. “me shpresë se Perëndia ua jep atyre të pendohen, që arrijnë të njohin të vërtetën, … duke shpëtuar nga laku i djallit, që i ka zënë robër të vullnetit të tij” (2 Timoteu 2:26).

         4. Satani e rrëmben Fjalën nga zemrat. “Kur dikush dëgjon fjalën e mbretërisë dhe nuk e kupton, vjen i ligu dhe i merr atë që ishte mbjellë në zemrën e tij. Ky është ai njeri që ka marrë fara përgjatë rrugës” (Mateu 13:19).

         5. Ai vë qëllime të këqija në zemër. “Mos i jepni vend djallit” (Efesianëve 4:27).

         6. Ai verbon mendje. “Perëndia i këtij shekulli ua verboi mendjet atyre që nuk besojnë, që drita e ungjillit të lavdisë së Krishtit, që është shëmbëllimi i Perëndisë, të mos ndriçojë tek ata” (2 Korintasve 4:4).

         7. Satani i shqetëson njerëzit. “Dhe, që të mos më rritet mendja për shkak të jashtëzakonshmërisë së zbulesave, m’u dha një gjëmb në mish, një engjëll i Satanit, për të më rënë me grushta, që të mos mbahem me të madh” (2 Korintasve 12:7).

         8. Ai i akuzon njerëzit përpara Perëndisë. “U hodh poshtë paditësi i vëllezërve tanë, ai që i padiste përpara Perëndisë tonë ditë e natë” (Zbulesa 12:10).

         9. Satani hyn në njerëz. “Dhe, kur mbaroi darka, mbasi djalli i kishte shtënë në zemër Judë Iskariotit, birit të Simonit, ta tradhtonte” (Gjoni 13:2).

         10.  Ai mbjell egjër mes njerëzve të Perëndisë. “Ara është bota, fara e mirë janë bijtë e mbretërisë dhe egjra janë bijtë e të ligut dhe armiku që e ka mbjellë është djalli, ndërsa korrja është fundi i botës dhe korrësit janë engjëjt” (Mateu 13:38-39).

         11.  Ai u jep fuqi të paudhëve. “Por atij që ju do t’i falni diçka, e fal edhe unë, sepse edhe unë, nëse kam falur gjë, kujtdo që t’ia kem falur, e bëra për ju përpara Krishtit, që të mos na mposhtë Satanai, sepse ne i dimë qëllimet e tij” (2 Korintasve 2:10-11).

         12.  Satani i kundërshton shërbëtorët e Perëndisë. “Pastaj më bëri të shoh kryepriftin Jozue, që qëndronte drejt përpara engjëllit të Zotit, dhe Satanai që rrinte në të djathtën e tij për ta akuzuar” (Zakaria 3:1). Shihni gjithashtu Danieli 10:13.

         13.  Ai i pengon shërbëtorët e Perëndisë. “Prandaj deshëm, të paktën unë Pali, të vijmë te ju jo një, por dy herë, por Satani na pengoi” (1 Thesalonikasve 2:18).

         14.  Satani i shoshit (sit) shërbëtorët e Perëndisë. “Edhe Zoti tha: ‘Simon, Simon, ja, Satani ka kërkuar t’ju shoshë ashtu siç shoshet gruri’” (Luka 22:31).

         15.  Ai e mban botën. “Ne dimë se jemi nga Perëndia dhe se gjithë bota dergjet në ligësi” (1 Gjoni 5:19).

 

      H. Kufizimi i Satanit.

         1. Ai nuk është kudo i pranishëm. Satani është një qenie e krijuar dhe si i tillë nuk mund të jetë në dy vende në të njëjtën kohë. Ai nuk është gjithkund, ndërsa ndjekësit e tij (demonët) po. Ai mund të lëvizë shumë shpejt në ndihmë të agjentëve të tij (Luka 10:18).

         2. Satani nuk është i gjithëdijshëm. Ai është i zgjuar, madje tepër i zgjuar për ne, por nuk është i gjithëdijshëm. Djalli do të dinte më pak, nëse ne do t’i tregonim më pak. Spiritizmi nuk është krejt mashtrim. Është demonizëm i kontrolluar nga Djalli. Askush nuk mund të komunikojë me të vdekurit, por Djalli dhe engjëjt e tij dinë për të vdekurit dhe e përcjellin këtë njohuri tek veglat e tyre.

         3. Ai nuk është i plotfuqishëm. Ai nuk zotëron gjithë fuqinë, megjithëse ka më shumë fuqi sesa ne. Satani i është nënshtruar Fjalës së Perëndisë. Një shembull i mirë për këtë gjendet tek Jobi 1 dhe 2.

 

      I. Qëndrimi ynë ndaj Satanit.

         1. Të drejtat shpenguese duhet të shpallen nga besimtari. “Dhe ata e fituan atë me anë të gjakut të Qengjit, dhe me anë të fjalës së dëshmisë së tyre; dhe nuk e deshën jetën e tyre deri në vdekje” (Zbulesa 12:11). Shihni gjithashtu Efesianëve 6:16; Hebrenjve 2:14; Kolosianëve 2:15 dhe 1 Gjoni 3:8.

         2. Besimtari duhet të pajiset plotësisht. “Për çfarë mbetet, vëllezërit e mi, forcohuni në Zotin dhe në forcën e fuqisë së tij. Vishni gjithë armatimin e Perëndisë që të mund të qëndroni kundër kurtheve të djallit” (Efesianëve 6:10-11). Shihni edhe Efesianëve 6:12-18.

         3. Duhet mbajtur vetëkontroll i rreptë. “Mos i jepni vend djallit” (Efesianëve 4:27).

         4. Vigjilenca duhet ushtruar nga besimtari. “Jini të përmbajtur, rrini zgjuar; sepse kundërshtari juaj, djalli, sillet rreth e qark si një luan vrumbullues, duke kërkuar cilin mund të përpijë” (1 Pjetri 5:8). Shihni edhe 2 Korintasve 2:11.

         5. Besimtari duhet të jetë i qëndrueshëm. “Nënshtrojuni, pra, Perëndisë, kundërshtoni djallin dhe ai do të largohet nga ju” (Jakobi 4:7). Shihni për këtë edhe 1 Gjoni 2:14.