ESKATOLOGJIA

(Doktrina e Gjërave të Fundit)

 

 

 

 

Pasqyra për kapitullin IX

ESKATOLOGJIA

 

I.    Vdekja fizike.

      A.   Vdekja nuk është mbarim i të qenit.

      B.   Vdekja nuk është gjumë i shpirtit.

      C.   Vdekje do të thotë ndarje.

 

II.   Ringjallja trupore.

      A.   Fakti i ringjalljes.

      B.   Natyra e ringjalljes.

      C.   Koha e ringjalljes.

 

III. Gjendja e ndërmjetme.

      A.   Përpara kryqit.

      B.   Në kohën e kryqit.

      C.   Pas kryqit.

 

IV. Ardhja e dytë e Krishtit.

      A.   Rëndësia e doktrinës.

      B.   Kuptimi i Ardhjes së Dytë.

      C.   Ngjarjet e Ardhjes së Dytë.

 

V.  Antikrishti.

      A.   Personi i tij.

      B.   Titujt e Antikrishtit.

      C.   Paraprijësit e tij.

      D.   Puna e Antikrishtit.

      E.    Karriera e tij.

      F.    Koha e Antikrishtit.

      G.   Shfaqja e tij.

      H.   Fundi i Antikrishtit.

 

 

 

 

VI.    Mundimi.

      A.   Mundimi i Trupit të Krishtit.

      B.   Mundimi i Izraelit.

      C.   Mundimi i madh.

 

VII.   Beteja e Armagedonit.

      A.   Çfarë nuk është.

      B.   Çfarë është.

 

VIII.      Mijëvjeçari.

      A.   Fakti i mijëvjeçarit.

      B.    Përshkrimi i mijëvjeçarit.

      C.    Tipet (përngjasimet) e mijëvjeçarit.

      D.    Kushtet gjatë mijëvjeçarit.

 

IX.    Gjykimet.

      A.   Gjykimet e të krishterit.

      B.   Gjykimi i kombeve.

      C.   Gjykimi në Fronin e Madh të Bardhë.

 

X.      Pas mijëvjeçarit.

      A.   Satani lirohet.

      B.   Kombet mblidhen.

      C.   Ushtria shpartallohet.

      D.   Satani dënohet.

 

XI.    E ardhmja e të paudhëve.

      A.   Mësimi biblik.

      B.   Termat e përdorur.

      C.   Teoritë e propozuara.

 

XII.   Qielli.

      A.   Qielli i parë.

      B.   Qielli i dytë.

      C.   Qielli i tretë.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kapitulli IX

ESKATOLOGJIA

 

Eskatologjia është doktrina e gjërave të fundit.

 

 

I. Vdekja Fizike

 

      Bibla jep gjithmonë informacion të mjaftueshëm për besimin e një të krishteri. Bibla nuk është kurrë një libër thjesht për të kënaqur kureshtjen. Perëndia i mëson qeniet e kufizuara të ecin me anë të besimit në pafundësinë e pashpjeguar.

 

      A. Vdekja nuk është mbarim i të qenit.

      Tre mijë e pesëqind vjet më përpara Jobi pyeti: “Nëse një njeri vdes, a do të jetojë përsëri?” Kjo pyetje që është bërë gjatë mijëra vjetëve, bëhet edhe sot në mbarë botën, sepse prek një temë me interes parësor. Duket jo e drejtë—dhe, në fakt, nuk është e drejtë—që njerëzit që ne duam, të vdesin e të varrosen. Perëndia nuk e krijoi njeriun që të vdesë. Ai e krijoi që të jetonte dhe të kishte përbashkësi me Atë (Perëndinë), por mëkati solli vdekjen dhe varrin, kështu që erdhi edhe ndarja nga Perëndia. Nëse Zoti vonon kthimin e Tij, të gjithë që i lexojnë këto fjalë, duke përfshirë edhe autorin, do të vdesin, sepse vdekja ka kaluar mbi të gjithë njerëzit (Romakëve 5:12).

      Një poemë zgjat më shumë sesa poeti, zëri në kasetë mund të dëgjohet edhe mbasi këngëtari ka vdekur, fotografitë e njerëzve të dashur mbeten edhe pasi ata kanë vdekur.

      Gjërat në këtë tokë nuk janë të barabarta. Të pasurit i kanë shtypur gjithmonë të varfërit, të poshtrit kanë triumfuar gjithmonë mbi të drejtët. Drejtësia njerëzore kërkon një barazim të gjitha gjërave në një jetë pas vdekjes. Ne po jetojmë në një botë që ndryshon. Gushkuqët i ndërtojnë foletë e tyre, ashtu si i ndërtuan në Kopshtin e Edenit dhe kafshët zotërojnë të njëjtat karakteristika si në fillim. Megjithatë njeriu nuk jeton ashtu siç jetonte dikur, qoftë edhe njëzet e pesë vjet më parë. Megjithëse kjo është e vërtetë, përsëri mendja kërkuese e njeriut bën të njëjtën pyetje: “Nëse një njeri vdes, a do të jetojë përsëri?”

      Ka një besim të përgjithshëm në një jetë pas vdekjes. Në qoftë se ti shkon në pjesët më të errëta të Afrikës, ku nuk është predikuar kurrë Krishti, do të zbulosh që njerëzit atje besojnë në një jetë pas vdekjes. Pse disa paganë i djegin gratë e tyre? Pse disa varrosin ushqim me trupin? Ata besojnë se i larguari duhet të ketë një shoqërues dhe ushqim në udhëtimin e tij përtej varrit. Egjiptianët sillnin një statut, një libër për udhëtimin dhe e vendosnin me trupin. Pse fluturojnë zogjtë drejt jugut? Instikti në ta vërteton që ka një tokë jugore. Zemra e njeriut dhe instikti i tij i brendshëm janë prova që dëshmojnë që pas vdekjes fizike ka një jetë. Të dyja, fiziologjia dhe filozofia, shpallin që ka një jetë pas vdekjes.

      Ka dy vende të përgatitura:

      1. Vendi i përgatitur për të krishterin. “Qoftë bekuar Perëndia edhe Ati i Zotit tonë Jezus Krisht, i cili me anë të mëshirës së tij të madhe na rilindi për një shpresë të gjallë me anë të ringjalljes së Jezus Krishtit prej së vdekurish për një trashëgim të paprishshëm, të panjollë dhe të pafishkur, që është ruajtur në qiejt për ju” (1 Pjetri 1:3-4). Tek Filipianët 1:23 apostulli Pal përdori fjalën “ik” për të përshkruar vdekjen. Me këtë ai nuk nënkuptonte që do të pushonte së qeni. “Largohem” do të thotë largohem. A e kishte fjalën që ai të ikte në varr me Krishtin? Sigurisht që jo, sepse Krishti nuk është në varr. Ai është në qiell. 2 Korintasve 5:8 e bën edhe më të qartë çështjen kur thotë: “Jemi të sigurt dhe na parapëlqen më tepër ta lëmë trupin dhe të shkojmë e të banojmë bashkë me Zotin”. Vdekja e një të krishteri është paraqitur si një anije që tërheq spirancën dhe vazhdon lundrimin për në shtëpi; me fjalë të tjera, vdekja e një të krishteri do të thotë “të shkosh në shtëpi”.

      2. Vendi i përgatitur për të paperëndishmit (të patënzot). “Zoti di t’i shpëtojë nga tundimi të perëndishmit dhe t’i ruajë të padrejtët që të ndëshkohen ditën e gjyqit” (2 Pjetri 2:9).

 

      B. Vdekja nuk është gjumë i shpirtit.

      Fjala “gjumë” në Shkrime, në lidhje me të vdekurit në Krishtin, do të thotë pushoj. Nuk do të thotë pandërgjegjësi. Trupi mund të vdesë, por shpirti dhe fryma nuk do të vdesin kurrë. Në ringjallje, është trupi që ngrihet, jo shpirti dhe fryma. Shkrimet theksojnë qartë që shpirti është larg prej trupit, i pranishëm me Zotin dhe shpirtrat e frymërat janë krejtësisht të zgjuar dhe në dijeni për gjërat rreth tyre. Një ilustrim i përsosur mbi të vërtetën e mësipërme gjendet tek Zbulesa 6:9-10: “Dhe kur hapi vulën e pestë, unë pashë nën altar shpirtrat e atyre që ishin therur për shkak të fjalës së Perëndisë dhe për shkak të dëshmisë që kishin; dhe ata thirrën me zë të madh duke thënë: ‘Deri kur, o Zot, që je i Shenjtë dhe i Vërtetë, nuk gjykon dhe nuk merr hak për gjakun tonë nga ata që banojnë mbi dhe?’”. Këtu shohim shpirtrat e shtrupëzuar, të gjallë, duke arsyetuar me Perëndinë.

      Apostulli Pal thotë: “Sepse për mua të jetuarit është Krishti dhe të vdekurit fitim” (Filipianëve 1:21). Me fjalën “të jetuarit” Pali kuptonte që kishte përbashkësi të përsosur me Krishtin e gjallë. Në qoftë se vdekja është fundi, pse do të thoshte Pali: “dhe të vdekurit fitim”?

 

      C. Vdekje do të thotë ndarje.

      Vdekja në Shkrime gjithmonë nënkupton “ndarje”. Vdekja fizike është ndarja e shpirtit nga trupi. Vdekja frymërore është ndarja përfundimtare, e plotë dhe e përjetshme nga Perëndia (Zbulesa 21:8).

      Fjala “jetë” do të thotë bashkim (Gjoni 3:16). Vdekja do të thotë “ndarje” (Romakëve 8:35, 39). Ego-ja, Uni, jeton në shtëpinë e mishit. Ju nuk jeni një trup, që ka shpirt dhe frymë, por jeni shpirt dhe frymë që zotëron një trup. Shkencëtarët më parë tregonin që trupat ku jetojmë, ndryshojnë çdo shtatë vjet, kurse tani ata thonë që trupat ndryshojnë çdo shtatë ditë. Trupat tanë mund të ndryshojnë, por ne vetë, domethënë ego-ja jonë (uni), nuk ndryshon kurrë. Njerëzit nuk mund të na shohin ne, egon (unin), por vetëm shtëpinë ose çadrën në të cilën banojmë. Vdekja është largimi nga kjo shtëpi (2 Pjetri 1:13-14; Filipianëve 1:21, 24; Galatasve 2:20; 2 Korintasve 5:6-7; Gjoni 19:26; Luka 16:26; 2 Timoteu 4:6; 2 Korintasve 12:2). Njerëzit kanë varrosur trupa për gjashtë mijë vjet, por vetëm trupat dhe jo njerëzit.

      Shpirti është mbajtësi i ndjenjës dhe i oreksit. Nga Shkrimi besojmë që shpirti është kopja e saktë e trupit. Fryma është mbajtësi i inteligjencës së njeriut. Kur Samueli u thirr me kërkesën e Saulit, ishte fryma e tij që u duk, jo trupi i tij. Kështu, vdekja nuk është një rreth ose një katror. Ne nuk do të jemi pa formë nëse largohemi nga kjo jetë, por shpirtrat dhe frymët tona do të jenë plotësisht të ndërgjegjshëm, duke qenë në të njëjtën formë e trajtë ashtu si trupat tanë.

      Kujtesa mund të gjendet në tru, por truri nuk është burimi i mendimit. Ne mund të mbajmë mend gjëra që kanë ndodhur dhjetë vjet më përpara, por nuk kemi të njëjtin tru që kishim dhjetë vjet më përpara. Unë zotëroj një tru, por truri nuk është Uni. Vdekja thjesht nënkupton, “unë kam ikur (larguar)”, pra, jam ndarë nga trupi im.

 

 

II. Ringjallja Trupore

 

      A. Fakti i ringjalljes.

         1. E parashikuar në Dhiatën e Vjetër. Terma të tillë si “në ditët e fundit”, “zgjuar dhe gjallë”, janë tregues të ringjalljes. Dhiata e Vjetër përmban lloje të ndryshme ringjalljesh. Jozefi u konsiderua i vdekur, por ai iu kthye atit të tij. Jona ishte në barkun e peshkut për tre ditë e për tre netë dhe më pas u lirua. Danielin e hodhën në gropën e luanëve, një vend vdekjeje, por doli i gjallë. Izraeli vdiq në shkretëtirë dhe një Izrael i ri shkoi në Kanan. Të gjitha këto janë figura të ringjalljes. Shkrimet e mëposhtme e vërtetojnë ringjalljen. “Të vdekurit e tu do të rijetojnë, bashkë me kufomën time, do të ringjallen. Zgjohuni dhe gëzohuni, o ju që banoni në pluhur! Sepse vesa jote është si vesa e një drite që shkëlqen dhe toka do të nxjerrë në dritë të vdekurit” (Isaia 26:19). Shihni edhe Jobi 19:26-27; Psalmi 16:9, 11; Danieli 6:23; 12:2; Mateu 12:40.

         2. E shfaqur në Dhiatën e Re. “Sepse, ashtu sikur të gjithë vdesin në Adamin, kështu të gjithë do të ngjallen në Krishtin” (1 Korintasve 15:22). “Duke pasur shpresë në Perëndinë, të cilën edhe këta e kanë, se do të ketë një ringjallje të të vdekurve, qoftë të të drejtëve, qoftë të të padrejtëve” (Veprat 24:15). Shihni gjithashtu Mateu 22:30-32; Luka 14:13-14; 20:35-36; Gjoni 5:28-29; 6:39, 40, 44, 54; 1 Thes. 4:14-16; 2 Timoteu 1:10. Krishti nuk erdhi për të shpëtuar vetëm shpirtin tim, por krejt mua: shpirtin, frymën dhe trupin tim. Unë i tëri duhet të shpëtohem.

 

      B. Natyra e ringjalljes.

      Vdekja nuk paraqitet kurrë si shpresa e besimtarit. Në Korint (1 Korintasve 15) disa kishin deklaruar që nuk kishte ringjallje trupore, por në kapitullin e mësipërm Pali i qorton ata për këtë mësim të rremë dhe u vërteton atyre që ka një ringjallje (me anë të ringjalljes së vetë Krishtit): në qoftë se një njeri nuk beson në ringjalljen e njeriut, atëherë është e pamundur të besojë në ringjalljen e Krishtit. Nëse Krishti nuk pati ringjallje, nuk ka Ungjill dhe, nëse nuk ka Ungjill, ne nuk jemi të shpëtuar.

      Satani ka qenë gjithmonë kundër Fjalës dhe ai ka shumë armë të drejtuara mbi të. Zbulesa që ai përçmon më shumë, është ajo e ringjalljes. Zbulesa më e urryer e tij është ringjallja. Materializmi e mohon krejtësisht ringjalljen. Spiritualizmi e mohon ringjalljen trupore. Ne si besimtarë nuk duhet të dyshojmë kurrë në ringjalljen. “E harrova Perëndinë kur thashë: si mund të ndodhë kjo?” Ringjallja është e vërtetë, pavarësisht nëse njeriu mund ta besojë, ta kuptojë ose jo.

      Disa njerëz nuk mund ta besojnë se mishi dhe kockat do të jenë të përsosur. Kur flasim për ringjalljen e Krishtit, ata mendojnë që ishte një ringjallje frymërore. Ne e dimë me anë të kësaj thënieje që ata nuk e dinë se për çfarë flasin. Nuk u vu në varr fryma e Jezus Krishtit, por vetëm trupi i Tij. Ushtarët romakë nuk u vunë tek varri për të ruajtur frymën e Tij, por për të ruajtur trupin e Tij. Ishte trupi i Tij ai që ata ruajtën. Ishte trupi i Tij që u ngrit prej së vdekurish!

      Një Shkrim që përdoret nga ata që besojnë vetëm në një ringjallje frymërore, është 1 Korintasve 15:44: “Mbillet trup natyror dhe ringjallet trup frymëror. Ka trup natyror, ka edhe trup frymëror”. Vini re që vargu nuk thotë “një trup fryme” por “një trup frymëror”. Trupi natyror kontrollohet nga shpirti, trupi frymëror do të kontrollohet nga Fryma dhe kështu vjen trupi frymëror.

         1. Teoritë e propozuara.

             a.      Teoria e embrionit. Ky është një besim i vjetër hebre i gjetur tek Talmudi[1]. Sipas tij, tek njeriu është një kockë e vogël e quajtur “luz”, të cilën vdekja nuk mund ta shkatërrojë, dhe nga nga ky embrion trupi do të ringjallet. Disa të krishterë i mbahen kësaj teorie, duke përdorur 1 Korintasve 15:36-37 për mbështetje.

             b.      Teoria e identitetit. Ky është besimi që trupi në ringjallje do të ngrihet ashtu siç ishte varrosur. Një trup i varrosur pa një dorë, do të ngrihet pa një dorë. Një foshnjë e varrosur, do të ngrihet foshnjë. Ai që është varrosur budalla, budalla do të ngrihet. Myslimanët i mbahen kësaj teorie. Në qoftë se kjo është e vërtetë, ne nuk do të jemi si Jezusi.

             c.      Teoria e rimishërimit. Kjo ide supozon që, kur një njeri vdes, ai shkon menjëherë në një trup tjetër. Në qoftë se kjo do të ndodhte, ne nuk do të ishim “në shtëpi” me Zotin. Kur një njeri vdes, ai nuk është një qenie njerëzore e plotë. Ai mund të jetë i tillë vetëm me anë të një ringjalljeje trupore (1 Thesalonikasve 5:23).

             d.      Teoria e trupit të ndërmjetëm. Kjo teori thotë që besimtari e merr trupin e tij të ringjallur menjëherë pas vdekjes. Kjo është e bazuar në 2 Korintasve 5:1-4: “Ne e dimë në fakt se, në qoftë se kjo çadër, vendbanimi ynë tokësor, prishet, ne kemi një godinë nga Perëndia, një banesë të përjetshme, në qiej, që nuk është bërë nga dorë njeriu. Sepse në këtë çadër ne psherëtijmë duke dëshëruar fort të vishemi me banesën tonë qiellore, nëse do të gjindemi të veshur e jo të zhveshur. Sepse ne që jemi në këtë çadër psherëtijmë duke qenë të rënduar, dhe për këtë arsye nuk duam, pra, të na zhveshin, por të na veshin, që ç’është e vdekshme të përpihet nga jeta”. Megjithatë Shkrimi i mësipërm u drejtohet vetëm atyre besimtarëve që po jetojnë kur vjen Krishti.

         2. E vërteta e besuar. Ringjallja është nga fuqia hyjnore! “Po Perëndia i jep trup si të dojë, secilës farë trupin e vet” (1 Korintasve 15:38). Trupi i ringjallur i vetë Jezus Krishtit u vërtetua të jetë mish dhe kocka. Kur Krishti iu shfaq dishepujve, Ai theksoi: “Shikoni duart e mia dhe këmbët e mia, sepse unë jam. Më prekni dhe shikoni, sepse një frymë nuk ka mish e eshtra, si po shihni se unë kam” (Luka 24: 39). Krishti nuk tha që nuk kishte frymëra, por që një frymë nuk ka mish dhe kocka. Ezekieli 37 portretizon ringjalljen e Izraelit. Përmenden mishi, kockat dhe fryma, por jo gjaku. Ligji kërkonte derdhje të gjakut dhe Krishti derdhi gjakun e Tij për të paguar për këtë kërkesë. Në ringjallje, të gjithë do të ngrihen pa gjak, sepse jeta do të jetë në frymën e njeriut.

         “[Zoti Jezus Krisht] do ta shndërrojë trupin tonë të përunjur, që të bëhet i ngjashëm me trupin e tij të lavdishëm, sipas fuqisë së tij që t’i nënshtrojë ndaj vetes të gjitha gjërat” (Filipianëve 3:20-21). Trupat tanë, të njëjtët që mund të mbillen në vdekje, do të kalojnë nën një transformim të madh dhe do të ngrihen. Në qoftë se do të duhej të mbillnim një zambak, një zambak do të mbijë. Në qoftë se mbjellim grurë, grurë do të mbijë dhe, nëse mbjellim egjër, egjër do të mbijë. Nëse mbjellim trupa njerëzorë, trupa njerëzorë të lavdëruar do të dalin. Perëndia i shikon varrezat vetëm si fushë të korrash. Farërat në këto fusha korrjesh janë trupat e të vdekurve dhe korrja është ringjallja.

         “Dhe ne do të shndërrohemi” (1 Korintasve 15:52c). Po, një transformim i madh do të ndodhë, por do të jetë i njëjti trup, sepse trupi i ringjallur i Krishtit vërteton që do të jetë po ai trup, ndërsa ai mbante në trupin e Tij të ringjallur shenjën e gozhdave.

         1 Korintasve 15:42-44 përshkruan plotësisht ringjalljen e të drejtëve (Perëndia nuk tregon asgjë për trupat e të dënuarve në ringjalljen e tyre). “Mbillet në prishje dhe ringjallet në paprishje”. Një trup i vdekur është një trup që prishet. Një trup i gjallë është një trup i vdekur. Asgjë nuk është thënë ndonjëherë në Shkrime për mbjelljen e një trupi të vdekshëm. Një trup që prishet, është subjekt i kalbëzimit dhe pluhurit, por një ditë do të ngrihet në paprishje, një trup i përshtatshëm për qiellin, që nuk mund të jetë më kurrë subjekt për prishje. “Mbillet në çnderim dhe ringjallet në lavdi”. Këta trupa të prishur janë çnderuar nga mëkati, por një ditë ata do të ringjallen në lavdi ashtu si trupi i lavdishëm i Zotit tonë. “Mbillet në dobësi dhe ringjallet në fuqi”. Mëkati na ka bërë ne të dobët gjithashtu. Gjëja më e dobët në botë është një trup i vdekur. Me qëllim që një njeri i vdekur të lëvizë, ai duhet të lëvizet. Ai ka sy që nuk shohin dhe veshë që nuk dëgjojnë. Ai nuk proteston kur e futin në arkivol dhe e vënë në varr. Nuk ka kundërshtim në një trup të vdekur, madje edhe këta trupa të njëjtë të dobët do të ringjallen më fuqi të madhe. Vini re çfarë mund të bëjë njeriu për sytë sot, por mendo për atë që Perëndia do të bëjë. Trupi i ringjallur do të jetë në gjendje të shohë qenie frymërore. Njeriu i vdekshëm ka mikroskop dhe teleskop, por, oh, çfarë shikimi do të kenë trupat tanë të rinj! Sot kemi kufij shpejtësie, por në ringjallje nuk do të ketë kufi. Mos i bëni standartet e tanishme kufi të standarteve tona të ardhshme. “Mbillet trup natyror; ringjallet një trup frymëror”. Trupi ynë natyror përmban mish, kocka dhe gjak. Trupat tanë të ringjallur nuk do të jenë trupa-fryme, por frymërorë; ata do të jenë trupa të përbërë prej mishit dhe kockave, pa gjak, të mbizotëruar nga frymërat tona.

     

      C. Koha e ringjalljes.

      “Sepse, ashtu sikur të gjithë vdesin në Adamin, kështu të gjithë do të ngjallen në Krishtin” (1 Korintasve 15:22). Të gjithë njerëzit do të ringjallen prej së vdekurish, por jo të gjithë në të njëjtën kohë. Shkrimet shpallin qartë që ka dy ringjallje dhe jo një ringjallje të përgjithshme. Ato janë ringjallja e parë dhe e fundit (Zbulesa 20:5-6).

         1. Ringjallja e parë. Ringjallja e parë përfshin Krishtin dhe të gjithë besimtarët e të gjitha kohërave. Ringjallja e tyre ndodh në kohë të ndryshme: Krishti në një kohë, Kisha në kohën e Rrëmbimit (përpara Rrëmujës) dhe shenjtorët e Dhiatës së Vjetër dhe shenjtorët e Rrëmujës pas Rrëmujës.

             a. Krishti fryti i parë. “Por tashti Krishti u ringjall prej së vdekurish dhe është fryti i parë i atyre që kanë fjetur” (1 Korintasve 15:20). Fryti i parë ishte betimi i Perëndisë që të gjitha të korrat do të vinin më vonë. Krishti, duke qenë Fryti i Parë, është betimi i Perëndisë që të korrat do të vijnë më vonë. “Sepse unë jetoj, edhe ju do të jetoni” (Gjoni 14:19b). Ka dëshmi të njerëzve që janë ringjallur prej se vdekurish, por këto ishin “rikthime” ose “ripërtëritje”. Ata vdiqën përsëri. Krishti jeton për të mos vdekur kurrë më! “Dhe ja, jam i gjallë përgjithmonë” (Zbulesa 1:18b).

             b. Shenjtorët në ringjalljen e Krishtit. “Varret u hapën dhe shumë trupa të të shenjtëve që flinin u ringjallën dhe të dalë nga varret mbas ringjalljes së Jezusit, hynë në qytetin e shenjtë dhe iu shfaqën shumëkujt” (Mateu 27:52-53). Në një rast Zoti Jezus tha: “Në të vërtetë, në të vërtetë po ju them: Nëse kokrra e grurit e rënë në dhe nuk vdes, ajo mbetet e vetme, por, po të vdesë, jep shumë fryt” (Gjoni 12:24). Krishti vdiq dhe u mboll si një kokërr gruri, por, kur u ngrit prej së vdekurish, Ai solli shumë fryt me vete. Ky fryt ishin shenjtorët që u ngritën menjëherë pas ringjalljes së Tij. Ne nuk e dimë se sa u ngritën dhe as nuk e dimë se ku shkuan. Ata mund të kenë shkuar në qiell, sepse duhet mbajtur mend që Ai ishte Fryti i parë dhe se në festën e Frutave të Para, një tufë (me fije e kallinj gruri) e flijimit të tundshëm tundej përpara Zotit. Kishte më shumë se një fije gruri në këtë tufë. Kështu, mund të ndikohemi të besojmë që kishte më shumë njerëz që shkuan në parajsë në frytet e para, dhe nuk ishte vetëm Krishti.

             c. Trupi i Krishtit (Kisha). Kisha do të ketë një ringjallje të vetën. “Ata që vdiqën në Krishtin do të ringjallen të parët” (1 Thesalonikasve 4:16). Kisha nuk ishte njohur kurrë në Dhiatën e Vjetër (shihni kapitullin VII), prandaj profetët e Dhiatës së Vjetër nuk panë pagëzimin frymëror, rrëmbimin, ringjalljen apo transformimin e saj. Kisha ishte një mister i fshehur në Perëndinë, që iu shfaq për herë të parë Apostullit Pal (Efesianëve 3:1-9). Megjithatë shenjtorët e Dhiatës së Vjetër kishin dijeni për ringjalljen e tyre vetjake, që do të ndodhë pas Rrëmujës (Danieli 12:2, 13).

               Ringjallja e Kishës iu shfaq Apostullit Pal. Kjo do të ndodhë përpara Rrëmujës. “Sepse e ruajte fjalën e durimit tim, edhe unë do të të ruaj ty nga ora e sprovës që do të vijë mbi gjithë botën, për të provuar ata që banojnë mbi dhe” (Zbulesa 3:10). Shihni gjithashtu 1 Thesalonikasve 1:10.

             Kanë kaluar gati dymijë vjet që kur Krishti, Fryti i parë, është ringjallur. Koha e ringjalljes së Kishës nuk është e njohur.

             d. Shenjtorët e Dhiatës së Vjetër dhe të Rrëmujës. Kjo fazë e ringjalljes së parë ndodh pas Rrëmujës, së paku shtatë vjet pasi Kisha është ringjallur. Ajo përfshin të gjithë shenjtorët që nuk i përkasin Trupit të Krishtit. “Por ti shko drejt mbarimit tënd; do të prehesh dhe pastaj do të ngrihesh përsëri për të marrë pjesën tënde të trashëgimisë në mbarim të ditëve” (Danieli 12:13). Shihni edhe Danieli 12:1-2.

         2. Ringjallja e fundit. Ringjallja e fundit (ose e dytë) ndodh pas Mijëvjeçarit dhe do të përfshijë të gjithë të vdekurit jobesimtarë. Ata do të ringjallen për të qëndruar përpara Fronit të Madh të Bardhë. “Dhe pashë frone dhe ata u ulën mbi to dhe atyre iu dha pushteti që të gjykojnë edhe pashë shpirtrat e atyre që u ishin prerë kokat për dëshminë e Jezusit dhe për fjalën e Perëndisë, dhe të cilët nuk e kishin adhuruar bishën, dhe as figurën e saj dhe nuk kishin marrë damkë mbi ballin e tyre dhe në duart e tyre. Këta u kthyen në jetë e mbretëruan me Krishtin për një mijë vjet. Por të vdekurit e tjerë nuk u kthyen në jetë deri sa të mbusheshin një mijë vjet. Kjo është ringjallja e parë” (Zbulesa 20:5-6).

 

 

III. Gjendja e Ndërmjetme

 

      Ku janë të vdekurit? Kjo është pyetja që bëhet edhe sot nga njerëzit. Përgjigjja e vetme dhe e saktë është dhënë nga Fjala e Perëndisë. Sekte të ndryshme i kanë bërë viktima shpirtrat naivë, duke i zënë robër në vullnetin e Djallit.

      Këto që pasojnë janë gjëra që duhen mbajtur mend, ndërsa shpjegojmë gjendjen e ndërmjetme, gjendjen e njeriut mes vdekjes dhe ringjalljes: Vdekja është ndarja e shpirtit dhe e frymës nga trupi. Shpirti dhe fryma janë së bashku në vdekje. Shpirti është mbajtësi i oreksit, fryma është mbajtësi i njohurisë, dhe që të dyja funksionojnë në vdekje, siç është treguar nga shembulli i njeriu të pasur në Hades. Ai ishte në torturë, pra kishte ndjenja. Ai arsyetonte, kështu që fryma dhe shpirti i tij ishin së bashku.

      Fjala “Sheol” dhe fjala “Hades” janë të njëjta. Sheol është fjala hebraike e Dhiatës së Vjetër. Hades është fjala greke e Dhiatës së Re. Edhe vetë Apostulli Pjetër, në ditën e Rrëshajve, citoi nga Psalmi 16, duke thënë: “Sepse ti nuk do ta lësh shpirtin tim në Hades dhe nuk do të lejosh që i Shenjti yt të shohë kalbjen” (Veprat 2:27). Psalmi 16 e përdor fjalën “Sheol” për ferrin [Hades]. Kështu, Hades dhe Sheol janë të njëjtat fjalë. Ky është vendi i shpirtrave dhe i frymërave të larguar. Përkthimi jo i saktë i fjalëve “Sheol” dhe “Hades” nga përkthyesit e versionit King James Version (anglisht) ka shkaktuar shumë probleme në Kishë sot. Ata i kanë përkthyer këto fjalë me kuptimin “ferr” (vendi i ndëshkimit të përjetshëm), varri, gropa, etj. Përkthimi i gabuar ka bërë që disa njerëz të besojnë që i vetmi ferr është varri. Sheol dhe Hades janë të njëjtët emra për të njëjtin vend për frymërat e larguar të njeriut.

      1.    Këto fjalë nuk gjenden asnjëherë në shumës.

      2.    Sheoli dhe Hadesi nuk janë të vendosur kurrë në faqen e dheut.

      3.    Bibla nuk flet kurrë për Sheolin e një individi.

      4.    Njeriu nuk ka vënë ndonjëherë dikë në të si varr.

      5.    Njeriu nuk gërmon ose bën një Sheol ose Hades.

      6.    Bibla nuk flet kurrë për ndonjë njeri që prek Sheolin.

      7.    Bibla nuk flet kurrë për një trup që shkon në Sheol, por me një përjashtim, dhe përjashtimi e vërteton rregullin. Koreu (Numrat 16:28-33) shpërfilli udhëheqjen e Moisiut dhe priftërinë e Aaronit dhe ndikoi tek shumë njerëz në Izrael kundër tyre. Perëndia e tregoi pakënaqësinë e tij duke bërë që toka të hapte gojën dhe të përpinte Koreun dhe familjen e tij. Versioni “King James” thotë që ai zbriti i gjallë në gropë (në anglisht “pit”), që duhej të përkthehej “Sheol” (Numrat 16:33)[2].

      Tek Luka 16:19-31 kemi dëshminë e vërtetë të Lazarit dhe njeriut të pasur, që të dy duke vdekur dhe duke ekzistuar në gjendjen e ndërmjetme. Ka nga ata që besojnë që kjo histori ishte thjesht një shëmbëlltyrë. Bibla nuk thotë kështu. Në të gjitha shëmbëlltyrat e Tij, Zoti nuk përmendi kurrë emra të përveçëm, ashtu siç bën këtu. Edhe në qoftë se do të ishte një shëmbëlltyrë, përsëri kjo do të ishte e vërtetë, sepse çdo shëmbëlltyrë që Ai tregoi, ishte ndërtuar mbi të vërtetën (Mateu 13:3)!

      Ja edhe interpretimi i zakonshëm i kësaj të ashtuquajturës shëmbëlltyrë:

      Njeriu i pasur—kombi hebre—i pasur në atë që Perëndia i ka dhënë.

      Lazari—johebrenjtë—të varfër në derën e njeriut të pasur.

      Të dy vdiqën—fundi i administrimit—kur të dy janë bekuar nga Ungjilli.

      Pse të themi se kjo i drejtohet hebreut dhe johebreut, kur Shkrimet nuk thonë kështu? Pse e përdori Zoti njeriun e pasur për të portretizuar kombin hebre, kur në pjesët paraprijëse Ai po i paralajmëronte të pasurit? Ideja që hebrenjtë kërkonin ndihmë ndonjëherë nga johenrenjtë është e sforcuar.

      Nuk ka asnjë hendek midis hebrenjve dhe johebrenjve. Asnjë komb johebre nuk ka lypur nga hebrenjtë, ashtu si lypi Lazari bukë nga njeriu i pasur. Në qoftë se kombi hebre vdiq (portretizuar nga njeriu i pasur), kush ishin pesë vëllezërit që kishin mbetur? Ne besojmë prapë që kjo është një dëshmi e vërtetë e dy njerëzve që vdiqën dhe shkuan në Hades.

 

      A. Përpara kryqit.

      Kryqi është vija ndarëse për shumë të vërteta biblike. Ne do të diskutojmë pyetjen: Ku shkuan njerëzit pas vdekjes, përpara se Krishti të vdiste mbi Kryq? Do të shihet qartë që ata të gjithë shkuan në të njëjtin vend, në Hades (Sheol), por në pjesë të ndryshme.

      Nga Numrat 16:33 mësojmë se Sheoli (Hades) është diçka brenda tokës. “Kështu zbritën të gjallë në Sheol; toka u mbyll mbi ta dhe ata u zhdukën nga asambleja.” Nga Luka 16:19-31 shohim që Hadesi kishte dy ndarje: Gjiri i Abrahamit, vendi i të drejtëve të vdekur, ku shkoi Lazari; dhe vendi i torturës, ku shkoi njeriu i pasur. Një hendek i madh i ndante këto dy ndarje.

      Përderisa e dimë që Sheoli (Hadesi) është diku në tokë dhe është i përbërë nga dy ndarje, ne shkojmë tek Zoti Vetë për të gjetur vendndodhjen e saktë. “Në fakt, ashtu si Jona qëndroi tri ditë e tri net në barkun e peshkut të madh, kështu Biri i njeriut do të qëndrojë tri ditë e tri net në zemër të tokës” (Mateu 12:40). Efesianëve 4:9-10 e bën këtë edhe më të qartë: “Tani kjo: ‘Ai u ngjit’, ç’do të thotë tjetër përveç se ai më parë edhe kishte zbritur në pjesët më të ulta të dheut? Ai që zbriti është po ai që edhe u ngjit përmbi të gjithë qiejt, për të përmbushur të gjitha gjërat”. Filipianëve 2:9-10 thotë: “Prandaj edhe Perëndia e lartësoi madhërisht dhe i dha një emër që është përmbi çdo emër, që në emër të Jezusit të përkulet çdo gju i krijesave (ose gjërave) qiellore, tokësore dhe nëntokësore”. Këtu flitet për adhurimin e ardhshëm të Krishtit nga i gjithë krijimi. Megjithatë duam t’u kushtojmë vëmendje fjalëve të mësipërme të nënvizuara. Të shkosh “nën tokë” do të thotë të zhytesh si një nëndetëse që futet nën ujë. Kështu, ne përfundojmë që Sheoli (Hadesi) është në zemrën e tokës, i përbërë nga dy ndarje, një pjesë për të drejtët e vdekur dhe tjetra për të padrejtët e vdekur, me një hendek të madh të vendosur mes tyre. Me zbulesën e Zotit për njeriun e pasur dhe Lazarin, e cila ndodhi para se Ai vdiq në Kryq, shohim se ku shkuan gjithë njerëzit, qoftë të drejtë apo të padrejtë, pas vdekjes, përpara Kryqit.

     

      B. Në kohën e kryqit.

      Këtu do të trajtojmë vetëm dy persona, Zotin Jezus dhe vjedhësin e penduar. Në vdekje Zoti Jezus shkoi në Hades. Këtë fakt e dimë nga Psalmi 16:10, që thotë: “sepse ti nuk do ta lësh shpirtin tim në Sheol dhe nuk do të lejosh që i Shenjti yt të shohë korruptimin”. Apostulli Pjetër në ditën e Rrëshajve, citoi nga i njëjti pasazh, por sigurisht ai përdori fjalën greke “Hades” në vend të “Sheolit”. Këto fjalë përshkruajnë ringjalljen e Krishtit, ndërsa theksojnë me siguri të plotë që Ai shkoi në Hades. Ne bindemi për këtë nga përdorimi i fjalës “lë”. Fryma e Shenjtë nuk do ta kishte përdorur fjalën “lë” në qoftë se Ai nuk do të kishte shkuar atje. Ndërsa për vjedhësin në kryq, thuhet që ai shkoi në Hades me Jezusin, në ndarjen e ruajtur për të drejtët e vdekur. “Ti do të jesh me mua në parajsë” (Luka 23:43b). Për sa ditë ishte Jezusi në Hades? Tre ditë. Në të parën e tre ditëve, vjedhësi duhej të ishte me Jezusin në parajsë, prandaj mësojmë që fjala “parajsë” ishte një emër tjetër që i ishte dhënë Gjirit të Abrahamit, si vendi i të drejtëve të vdekur.

     

      C. Pas kryqit.

      Dhe tani, ku shkojnë të larguarit (të vdekurit) në vdekje? Të padrejtët përsëri shkojnë në Sheol (Hades), duke pritur gjykimin e fundit. Lavdi Zotit, të drejtët shkojnë mënjëherë në qiell që të jenë me Zotin. “Por jemi të sigurt dhe na parapëlqen më tepër ta lëmë trupin dhe të shkojmë e të banojmë bashkë me Zotin” (2 Korintasve 5:8). Kur Krishti u ringjall prej së vdekurish, “ai e burgosi burgosjen” (Efesianëve 4:8). Krishti e boshatisi Hadesin (Sheolin) nga të gjithë të drejtët dhe i mori ata në parajsë, me vete në lavdi. Për një farë kohe, parajsa qe në zemrën e tokës, kurse tani është në qiejt e tretë. “Unë njoh një njeri në Krishtin, i cili, para katërmbëdhjetë vjetësh (a ishte në trup, a ishte jashtë trupit, nuk e di; Perëndia e di), u rrëmbye gjer në të tretin qiell. Dhe e di se ai njeri (a me trupin ose pa trupin, nuk e di, Perëndia e di), u rrëmbye në parajsë dhe dëgjoi fjalë të patregueshme, që nuk është e lejuar të thuhen nga njeri” (2 Korintasve 12:2-4).

 

 

IV. Ardhja e Dytë e Krishtit

     

      A. Rëndësia e doktrinës.

      Është thënë që një në njëzet e pesë vargje të Dhiatës së Re flet për Ardhjen e Dytë, ndërsa në Dhiatën e Vjetër janë tetë vargje në lidhje me Ardhjen e Dytë për çdo varg në lidhje me Ardhjen e Parë. Në premtimin e Shpengimtarit (Zanafilla 3:15), Ardhja e Dytë është përmendur përpara Ardhjes së Parë. “Do ta shtypë kokën [ndodh në Ardhjen e Dytë] dhe ti do t’i plagosësh thembrën e tij [ndodhi në Ardhjen e Parë]”.

         1.      Dëshmia e Zotit Tonë. “Dhe kur të shkoj e t’ju përgatis vendin, do të kthehem dhe do t’ju marr pranë meje, që aty ku jam unë, të jeni edhe ju” (Gjoni 14:3). Shihni gjithashtu Mateu 24-25; Mark 13 dhe Luka 21.

         2.      Dëshmia e engjëjve. “Burra Galileas, pse qëndroni e shikoni drejt qiellit? Ky Jezus, që u është marrë në qiell nga mesi juaj, do të kthehet në të njëjtën mënyrë, me të cilën e keni parë të shkojë në qiell” (Veprat 1:11).

         3.      Dëshmia e Pjetrit. “Ai të dërgojë Jezus Krishtin që ju ishte predikuar më parë juve” (Veprat 3:20). Shihni gjithashtu 1 Pjetri 5:4 dhe 2 Pjetri 1:16.

         4.      Dëshmia e Palit. “Përherë i faleminderit Perëndisë tim për ju, për hirin e Perëndisë … sepse në atë ju u bëtë të pasur në të gjitha, … kaq sa nuk ju mungon asnjë dhunti, ndërsa prisni zbulesën e Zotit tonë Jezus Krishtit” (1 Korintasve 1:4-7). Shihni edhe Romakëve 11:26; 1 Korintasve 15:23; 2 Korintasve 5; Filipianëve 3:20; Kolosianëve 3:4; 1 Thesalonikasve (krejt libri); 2 Thesalonikasve 1:7, 10; 1 Timoteu 6:14; 2 Timoteu 4:8; Titit 2:11-14 dhe Hebrenjve 9:28.

         5.      Dëshmia e Jakobit. Profetët e cituar nga Jakobi, e përfaqësojnë Zotin duke thënë: “Pas këtyre gjerave, unë do të kthehem dhe do ta rindërtoj tabernakullin e Davidit që është rrëzuar, do t’i restauroj gërmadhat e tij dhe do ta ngre përsëri më këmbë” (Veprat 15:16). Shihni gjithashtu Jakobi 5:7.

         6.      Dëshmia e Gjonit. “Shumë të dashur, tani jemi bij të Perëndisë, por ende nuk është shfaqur ç’do të jemi, por dimë se, kur të shfaqet ai, do të jemi të ngjashëm me të, sepse do ta shohim se si është ai” (1 Gjoni 3:2). Shihni për këtë edhe 1 Gjoni 2:28 dhe Librin e Zbulesës.

         7.      Dëshmia e Judës. “Dhe për këta profetizoi edhe Enoku, i shtati pas Adamit, duke thënë: ‘Ja, Zoti erdhi me mijërat e tij të shenjtë’” (Juda 14).

     

      B. Kuptimi i Ardhjes së Dytë.

         1. Negativ.

             a.      Nuk është vdekje. Vdekja është largimi i shenjtorit, jo ardhja e Zotit. Zoti do të vijë, por vdekja ndoshta nuk do të na vijë.

             b.      Ardhja nuk është rënia e Jeruzalemit. Ngjarjet tek Luka 21:20-24 dhe 1 Thesalonikasve 4:13-18 nuk ndodhën kur ra Jeruzalemi. Ardhja e dytë e Krishtit është e lidhur me mbledhjen e Izraelit dhe jo me shpërndarjen.

             c.      Nuk është ardhja e Frymës së Shenjtë. Krishti tha që Ai do të dërgonte një tjetër (Gjoni 14:16). Ajo që gjendet te 1 Thesalonikasve 4:13-18 nuk ndodhi as kur erdhi Fryma e Shenjtë. Vini re që të gjitha Letrat që flasin për Ardhjen e Dytë, u shkruan pas Rrëshajve.

             d.   Kjo ardhje nuk është kthimi i një mëkatari. Në qoftë se kjo është e vërtetë, Ai ka ardhur me miliona herë. Sipas 1 Korintasve 15:51-57, të vdekurit do të duhej të ringjalleshin çdo herë që shpëtohet një shpirt dhe të kthehen në varr, duke pritur për një tjetër për t’u shpëtuar.

             e.      Ardhja e Dytë nuk është shpërndarja e krishterimit. Me këtë disa nënkuptojnë përhapjen e Ungjillit, por mbani mend që, ky i njëjti Jezus, një Krisht personal, duhet të vijë përsëri.

             f.      Ardhja e Dytë e Krishtit nuk është fundi i botës. Kur Krishti vjen, bota nuk do të shkatërrohet, sepse Ai do të mbretërojë një mijë vjet pasi të shfaqet.

         2. Pozitiv.

             a.      Ardhja do të jetë një ardhje personale. Gjoni 14:3 thotë: “Unë do të vij”. Ne nuk duhet të presim një frymë, por një Frymë në trup. 1 Thesalonikasve 4:16-17 përdor fjalën “vetë”. Veprat 1:11 thotë “ky Jezus”; asnjë person apo gjë tjetër nuk pritet, veç Krishtit Vetë.

             b.   Do të jetë një ardhje e dukshme. “Sepse, si vetëtima që del nga lindja dhe flakëron deri në perëndim, kështu do të jetë ardhja e Birit të njeriut” (Mateu 24:27). Shihni gjithashtu Zakaria 12:10 dhe Zbulesa 1:7.

             c.      Kuptimi i fjalëve të përdorura.

               (1)      Parusia. Kjo nënkupton praninë personale, praninë e ardhshme. Kjo nuk është thënë vetëm për ardhjen e Zotit, por edhe për ardhjen e njerëzve të tjerë (1 Korintasve 16:17; 2 Korintasve 7:6-7; Filipianëve 1:26). Në lidhje me ardhjen e Zotit, është çasti kur pushon mungesa dhe fillon prania (Mateu 24:3, 27; 1 Korintasve 15:23; 1 Thesalonikasve 2:9; Jakobi 5:8).

               (2)      Epifania. Kjo do të thotë thjesht “shfaqje”. Është përdorur për të dy ardhjet (2 Timoteu 1:10; 2 Thesalonikasve 2:8; 1 Timoteu 6:14; 2 Timoteu 4:1, 8; Titi 2:13).

               (3)      Apokalupsis. Kuptimi i vërtetë është “zbulim që heq velin” dhe thekson dukshmërinë e kthimit të Zotit (2 Thesalonikasve 1:7; 1 Pjetri 1:7, 13; 4:13). Kjo është përdorur edhe për njerëz (Romakëve 8:19; 2 Thesalonikasve 2:3, 6, 8).

             d. Është një ardhje në dy faza.

               (1)      Kur Krishti vjen për shenjtorët e Tij në ajër. “Ju lutemi, o vëllezër, lidhur me ardhjen e Zotit tonë Jezus Krisht dhe me tubimin tonë me të” (2 Thesalonikasve 2:1). Premtimi i kthimit të Krishtit tek Veprat 1:9-20 u dha përpara se të shfaqej Rrëmbimi. Hebrenjve 9:28 nuk ka të bëjë me Rrëmbimin.

               (2)      Kur Krishti vjen me shenjtorët në tokë. “Dhe për këta profetizoi edhe Enoku, i shtati pas Adamit, duke thënë: ‘Ja, Zoti erdhi me mijërat e tij të shenjtë’” (Juda 14).

               (3)      Këto dy faza janë të ndryshme.

                  (a)      Të ndryshme në karakter. “Për popullin e Tij” është një akt besimi; “me popullin e Tij” është një akt gjykimi.

                  (b)      Të ndryshme në mënyrë. Njëra është sekret, kurse tjetra është një shfaqje.

                  (c)      Të ndryshme në vend. “Për popullin e Tij” në ajër (1 Thesalonikasve 4:17); “me popullin e Tij” në tokë (Zakaria 14:14).

                  (d)      Të ndryshme në kohë. “Për popullin e Tij” ndodh përpara Rrëmujës (shqetësimi i Jakobit); “me popullin e Tij” ndodh pas Rrëmujës (ankthi i Jakobit). Në Shkrimet nuk është thënë që duhet të presim shenjat që e paraprijnë ardhjen e Tij për shenjtorët e Tij, por njerëzve u thuhet që të shohim për shenja përpara se Ai të vijë me shenjtorët e Tij (Krahaso 2 Thesalonikasve 2:1-3 me Isaia 13:6-9).

                  (e)      Të ndryshme në dispensacion. Ardhja “për shenjtorët e Tij” ndodh në fillimin e dispensacionit të Rrëmujës, kurse ardhja “me shenjtorët e Tij” ndodh në fillimin e dispensacionit të Mijëvjeçarit.

                  (f)      Të ndryshme në qëllim. Ardhja “për shenjtorët e Tij” përmbush premtimin e Tij për të mbledhur popullin e Tij (Gjoni 14:3), por ardhja “me shenjtorët e Tij” si një njeri lufte, përmbush premtimin e Tij për të mposhtur armiqtë e Tij (Juda 14).

                  (g)      Të ndryshme në lidhje. “Për shenjtorët e Tij” është birësimi i fëmijëve të Perëndisë; “me shenjtorët e Tij” është koha që bijtë e Perëndisë i shfaqen botës (Romakëve 8:19, 23).

     

      C. Ngjarjet e Ardhjes së Dytë në lidhje me trupin e Krishtit.

      Ndërsa trajtojmë Rrëmbimin e Kishës, ne e kuptojmë faktin që fjala “rrëmbim” nuk është një fjalë biblike. Megjithatë Rrëmbimi është një fakt biblik.

         1. Ringjallja e të vdekurve në Krishtin. “Sepse Zoti vetë, me një urdhër, me zë kryeengjëlli dhe me borinë e Perëndisë, do të zbresë nga qielli dhe ata që vdiqën në Krishtin do të ringjallen të parët” (1 Thesalonikasve 4:16). Gjëja e parë që ndodh, është ringjallja e trupit të Krishtit. Kjo do të përfshijë me siguri të gjithë ata që vdesin pa arritur moshën e përgjegjësisë, si foshnjat, ata me mangësi mendore etj. Në qoftë se Krishti nuk vjen, nuk do të ketë ringjallje dhe, nëse nuk ka ringjallje, njeriu do të jetë një frymë e përjetshme. Në qoftë se diamantet mund të bëhen nga bloza, safira nga argjila dhe gurët e çmuar nga rëra, çfarë do të bëjë Perëndia nga trupat tanë? Do të jetë e mrekullueshme, apo jo?

         2. Përtëritja e të gjallëve në Krishtin. “Ja, unë po ju them një të fshehtë: të gjithë nuk do të vdesim, por të gjithë do të shndërrohemi në një moment … ne do të shndërrohemi … dhe ky i vdekshëm të veshë pavdekësinë” (1 Korintasve 15:51-53). I krishteri është njeriu që nuk pret vdekjen, por pret fitimtarin mbi vdekjen. Fjalët “ne nuk do të flemë” do të thonë ne nuk do të vdesim. Çfarë shprese e lavdishme që është! Çfarë britme do të jetë atë ditë! “O vdekje, ku është gjëmba jote? O ferr, ku është fitorja jote?” (1 Korintasve 15:55). A nuk është një shpresë e bekuar që ne mund të shkojmë pa vdekur? Asnjë njeri, madje as edhe një i krishterë nuk dëshiron të vdesë. Kjo është e natyrshme. Megjithatë i krishteri është i vetmi njeri, i cili ka një shpresë që të mos e shohë kurrë vdekjen. Po, ne e dimë që Shkrimi thotë: “Është e caktuar që njerëzit të vdesin vetëm një herë”, por Shkrimi nuk thotë vetëm të gjithë njerëzit. Ndryshimi ynë që jemi gjallë dhe mbetemi në ardhjen e Tij nuk është vdekje, sepse ne nuk do të vdesim të gjithë!

         3. Rrëmbimi i të gjithëve në Krishtin. “Ju lutemi, o vëllezër, lidhur me ardhjen e Zotit tonë Jezus Krisht dhe me tubimin tonë me të, të mos lejoni që menjëherë t’ju prishet mendja ose të trazoheni as prej fryme, as prej fjale, as prej ndonjë letre gjoja të shkruar prej nesh, thua se ja, erdhi dita e Krishtit” (2 Thesalonikasve 2:1-2). Shkrimi i mësipërm dhe fraza “të gjithë do të shndërrohemi” e zhduk mundësinë e një rrëmbimi të pjesshëm. Krejt Trupi i Krishtit do të rrëmbehet (ngrihet lart). Trupi i Krishtit do të jetë i plotë. Asnjë pjesëtar i Trupit të Tij nuk do të lihet që të përshkojë Rrëmujën. Disa thonë: “Si mund të ndodhë kjo”? Perëndia e mori lart Elijan pa vdekur dhe po aq lehtë Ai mund të marrë një milion ose dhjetë milionë njerëz të tjerë.

         Rrëmbimi i Kishës do të shkaktojë një ndarje të madhe. Të gjithë jobesimtarët do të lihen këtu që të përjetojnë Rrëmujën. Rrëmbimi i Kishës do të jetë mënyra e një bashkimi të madh. “Pastaj ne të gjallët, që do të kemi mbetur, do të rrëmbehemi bashkë me ata mbi retë, për të dalë përpara Zotit në ajër dhe kështu do të jemi përherë bashkë me Zotin” (1 Thesalonikasve 4:17). Ç’fjalë e mrekullueshme është fjala “bashkë”! Të gjithë të dashurit tanë në Krishtin “së bashku” edhe njëherë!

         Duhet të “rrojmë me urtësi, me drejtësi dhe me perëndishmëri në këtë jetë, duke pritur shpresën e lume dhe të shfaqurit e lavdisë të të madhit Perëndi dhe të Shpëtimtarit tonë Jezus Krisht” (Titi 2:12-13). Çfarë kuptojmë kur themi “duke pritur Krishtin”? Nuk do të thotë që ne besojmë që Ai mund të vijë në çdo çast, por presim që Ai të vijë. A po e prisni sot? A po e prisni sonte? Ky është kuptimi i shprehjes “duke e pritur Atë”.

 

 

 

V. Antikrishti

     

      “Dhe unë do të shtie armiqësi midis teje dhe gruas, midis farës sate dhe farës së saj; fara e saj do të shtypë kokën tënde, dhe ti do të plagosësh thembrën e farës së saj” (Zanafilla 3:15). Ndërsa ky varg flet për Krishtin si fara e gruas, gjithashtu në mënyrë profetike e shpall Antikrishtin si fara e gjarprit. Fara e gjarprit, Antikrishti, është përmendur së pari në librin e parë të Biblës, është përshkruar plotësisht në librin e fundit të Biblës, mund të gjendet gjithashtu edhe në mes të Librit. Kjo është shumë kuptimplote.

 

      A. Personi i tij.

      Kisha e hershme mësoi që Nero ishte Antikrishti dhe që, kur ai do të vdiste, do të ringjallej prej së vdekurish. Në shekullin e njëmbëdhjetë valdensianët, husitët dhe uiklifët shpallën që Kisha Katolike Romake ishte Antikrishti, ndërsa Kisha Katolike Romake shpalli që Napoleoni ishte Antikrishti. Gjatë Luftës së Parë Botërore thuhej që Kaiser Vilhelm i Gjermanisë ishte Njeriu i Mëkatit. Mund të mendohet për shumë njerëz sikur janë Antikrishti, por hamendje të tilla janë të padobishme, sepse Antikrishti nuk do të shfaqet deri pas Rrëmbimit të Kishës (2 Thesalonikasve 2:1-12).

      Ai është një njeri! “Këtu është urtia. Ai që ka mend, le të bëjë llogari numrin e bishës, sepse është numër njeriu dhe numri i tij është gjashtëqind e gjashtëdhjetë e gjashtë” (Zbulesa 13:18). Vini re që Shkrimi thotë që ai ka numrin e një njeriu. Numri i njeriut është 6. Perëndia thotë që numri i Tij është 6-6-6: ai është njeri; ai është njeri; ai është një njeri! Ai nuk është Kisha Katolike Romake, ai nuk është një sistem, ai është një njeri. Ai do të mbretërojë në Jeruzalem dhe jo në Romë.

         1. Ai do të jetë një hebre. “Ai nuk do të tregojë respekt për Perëndinë e etërve të tij” (Danieli 11:37a). “Unë kam ardhur në emër të Atit tim dhe ju nuk më pranoni, po të vinte ndonjë tjetër në emër të vet, ju do ta pranonit” (Gjoni 5:43). Fjala “tjetër” do të thotë një tjetër hebre. Emri “Antikrisht” është një titull hebre, dhe hebrenjtë nuk do të pranojnë një johebre si Mesinë e tyre.

         2. Ai do të jetë një gjeni. Përveç Jezus Krishtit, Ai do të jetë njeriu më i shquar që ka parë bota.

             a.   Një gjeni intelektual. “Në fund të mbretërisë së tyre, kur rebelët do ta kenë mbushur kupën, do të dalë një mbret me pamje të egër dhe i rrahur në dredhitë luftarake” (Danieli 8:23). Shihni gjithashtu Ezekieli 28:3.

             b.   Një gjeni gojëtar. “Ai do të vijë paqësisht, por do ta shtjerë në dorë mbretërinë me intriga” (Daniel 11:21b). Ai do të jetë një tallje dhe një imitim i Atij për të cilin u tha: “Njeriu kurrë nuk ka folur kështu”.

             c.   Një gjeni sundues (drejtues). Ai ngrihet nga asgjëja deri në pushtet. Ai është “briri i vogël” për të cilin flitet tek Danieli 7 dhe 8 dhe “bisha” e Zbulesës 13 dhe 14. Të gjithë mbretërit do t’ia japin atij pushtetin e tyre.

             d.   Një gjeni tregtar. Askush nuk do të jetë në gjendje të blejë ose të shesë pa vulën e tij. “Dhe iu dha t’i japë një frymë figurës së bishës, aq sa figura e bishës të flasë, edhe të bëjë që të gjithë ata të cilët nuk e adhuronin figurën e bishës, të vriteshin” (Zbulesa 13:17).

             e.   Një gjeni ushtarak. “Dhe unë pashë dhe ja, një kalë i bardhë. Dhe ai që e kalëronte kishte një hark dhe atij iu dha një kurorë dhe ai doli jashtë si fitimtar dhe për të fituar” (Zbulesa 6:2). “Kush i ngjan bishës? Kush mund të luftojë kundër saj?’’ (Zbulesa 13:4).

             f.   Një gjeni fetar. Ai kërkon që të adhurohet si Perëndi. “Kundërshtari, ai që lartëson veten mbi çdo gjë që quhet perëndi ose objekt adhurimi, aq sa të shkojë e të rrijë në tempullin e Perëndisë si Perëndi, duke e paraqitur veten se është Perëndi” (2 Thesalonikasve 2:4).

             g.   Një gjeni financiar. “Do të shtjerë në dorë thesaret prej ari dhe argjendi dhe të gjitha gjërat e çmuara të Egjiptit, Libianët dhe Etiopasit do t’i shkojnë pas” (Danieli 11:43). Shihni edhe Ezekieli 28:4-5.

 

      B. Titujt e Antikrishtit.

         1. Njeriu i mëkatit. Ky titull është më i spikaturi ndër të gjithë titujt e tjerë të tij. Të gjitha mëkatet e njeriut do të mishërohen dhe do të bashkohen në të. “Askush të mos ju gënjejë kurrsesi, sepse ajo ditë nuk do të vijë, pa ardhur më parë rënia dhe pa u shfaqur njeriu i mëkatit, i biri i humbjes” (2 Thesalonikasve 2:3).

         2. Biri i humbjes. Shkrimi i mësipërm e shpall atë gjithashtu si bir të humbjes (2 Thesalonikasve 2:3).

         3. I Paudhi. “Ardhja e atij të paudhi do të bëhet me anë të veprimit të Satanit, bashkë me çudira, shenja dhe mrrekullish të rreme” (2 Thesalonikasve 2:8). Krishti është i drejti, Antikrishti është i paudhi.

         4.      Gënjeshtra. “E prandaj Perëndia do t’u dërgojë atyre një gënjim që do t’i bëjë të gabojnë, që t’i besojnë gënjeshtrës” (2 Thesalonikasve 2:11). Jezus Krishti është e Vërteta, Antikrishti është Gënjeshtra. Gjoni 8:44 thotë që Djalli është një gënjeshtar “dhe ati i saj”, domethënë, ati i gënjeshtrës.

         5.      Antikrishti. “Fëmijë, është ora e fundit. Dhe, sikurse e dëgjuat, antikrishti duhet të vijë dhe tani janë shfaqur shumë antikrishtë; prej nga e dimë se është ora e fundit” (1 Gjoni2:18).

         6. Mbreti i Babilonisë. Babilonia është qendra e veprës së Satanit. Babilonia do të ripërtërihet në ditët e fundit dhe Antikrishti do të mbretërojë mbi të (Zbulesa 17 dhe 18).

         7. Briri i vogël. “Nga një prej tyre doli një bri i vogël, që u bë shumë i madh në drejtim të jugut, të lindjes dhe të vendit të lavdishëm. Në fund të mbretërisë së tyre, kur rebelët do ta kenë mbushur kupën, do të dalë një mbret me pamje të egër dhe i rrahur në dredhitë luftarake” (Danieli 8:9, 23). Shihni gjithashtu Danieli 7:8.

         8. Mbreti kokëfortë. “Pastaj mbreti do të veprojë si të dojë, do të lartohet, do të hyjnizohet përmbi çdo perëndi dhe do të thotë gjëra të habitshme kundër Perëndisë të perëndive; do të ketë sukses deri sa të mbushet kupa e indinjatës, sepse ajo që është dekretuar do të bëhet” (Danieli 11:36).

         9. Bisha (Zbulesa 13, 17, 19).

 

      C. Paraprijësit e Antikrishtit.

      Disa nga paraprijësit e Antikrishtit janë dhënë në Shkrimet, të tjerë janë të nënkuptuar, domethënë jashtë Shkrimeve.

         1. Kaini. Ai mohoi gjakun dhe ishte gënjeshtar dhe vrasës (1 Gjoni 3:12).

         2.      Nimrodi. Historia e tij parapriu thirrjen e Abrahamit për në Tokën e Premtuar. Antikrishti do të paraprij­ë thirrjen e farës së Abrahamit dhe do të hyjë në Tokën e Premtuar për herën e dytë. Nimrod do të thotë rebel. Ndërsa Shkrimet flasin për të si një gjuetar i fuqishëm, në të vërtetë ai nuk ishte një gjuetar kafshësh, por një gjuetar shpirtrash. Ai ishte një njeri i fuqishëm kundër Zotit. Kështu do të jetë edhe Antikrishti.

         3. Sauli. Mbreti i Izraelit u kërkua nga populli, por ai ishte kundër të vajosurit të Zotit. Antikrishti do të jetë gjithashtu zgjedhja e popullit, por edhe ai do të jetë kundër të vajosurit të Perëndisë.

         4.      Absalomi. Absalom do të thotë ati i paqes, por edhe