KRISTOLOGJIA

Në thelb, Kristologjia është doktrina e Krishtit. Lum ai që e njeh Atë si Zot dhe Shpëtimtar. Nganjëherë të tjerët na thonë që mund të predikojmë tepër për Krishtin, pa theksuar sa duhet doktrinën e Perëndisë dhe atë të Frymës së Shenjtë; por mund të themi me siguri se një njeri nuk mund të predikojë tepër për Krishtin! Për më tej, nuk ka xhelozi në Hyjninë. Nga Shkrimet mund të shohim se Perëndia do që ne të theksojmë Krishtin edhe më shumë: “Ai vetë është kreu i trupit, pra i kishës; ai është fillimi, i parëlinduri nga të vdekurit, përderisa të ketë parësinë në çdo gjë” (Kolosianëve 1:18).

I. Emrat dhe Titujt e Krishtit

Ne besojmë në frymëzimin e Shkrimit të Shenjtë fjalë për fjalë. Kjo do të thotë që besojmë se çdo fjalë në tekstet origjinale është fjala e zgjedhur drejtpërdrejt nga Perëndia, me të cilën Ai shpalos vullnetin e Tij ndaj nesh. Duke besuar një gjë të tillë, u japim shumë rëndësi titujve dhe emrave të Zotit tonë Jezus Krisht. Emri më i njohur i Shpëtimtarit tonë është Jezus.

A. Jezusi.

Emri “Jezus” gjendet 612 herë në katër ungjijtë dhe 71 herë në pjesën tjetër të Dhiatës së Re. Emri “Krisht” gjendet vetëm 56 herë në katër ungjijtë, ndërsa në pjesën tjetër të Dhiatës së Re përdoret 256 herë.

Jezus gjendet përpara vdekjes, varrosjes dhe ringjalljes së Tij, ndërsa Krisht gjendet pas kësaj. Jezus është emri personal i Zotit, është emri i Tij tokësor, emri me të cilin Ai u lind, jetoi dhe vdiq. Ai është emri i përuljes, vuajtjes dhe pikëllimit të Tij, emri i Atij që e përuli vetveten. Emri “Jezus”, në kohën e Zotit tonë, nuk ishte i pazakontë, sepse kishte shumë njerëz me këtë emër. Jezus është forma greke e fjalës hebraike “Jozueu” dhe të dy kanë kuptimin Jehova, Shpëtimtari ynë. Emri “Jezus” ishte emri që u gozhdua përmbi Të në kryq.

Ne theksojmë përsëri faktin që emri “Jezus” mbizotëron në katër ungjijtë, ndërsa emri “Krisht” është përmendur më shumë në Letrat. Emri “Jezus” ishte më i përdorur para se të plotësohej shpëtimi, ndërsa emri “Krisht” është mbizotërues pas plotësimit të veprës së shpëtimit. I krishterë nuk është ai që vetëm beson në Jezusin, sepse e gjithë bota beson se ekziston një Jezus. I krishterë është ai që beson në Zotin Jezus Krisht. Ai është Zot! Duke pasur parasysh që një person shpëtohet duke e shpallur Jezusin si Zot (Romakëve 10:9) dhe duke besuar që Perëndia e ringjalli Atë nga të vdekurit (dhe ne e dimë nga 1 Korintasve15:1-3 që ungjilli është vdekja, varrosja dhe ringjallja e Zotit Jezus Krisht si zëvendësues për mëkatarin), ne themi se ka shumë pak “ungjill” në katër ungjijtë. Ata japin shumë pak nga doktrina për shpëtimin e mëkatarëve, sepse vetëm në disa kapituj në fund të çdo ungjilli është regjistruar vdekja, varrosja dhe ringjallja e Krishtit, prandaj emri “Jezus” është mbizotërues.

Letrat janë shkrime që nxjerrin në pah shumë qartë doktrinën e shpëtimit me anë të hirit, nëpërmjet besimit në flijimin zëvendësues të Krishtit. Ato janë të mbushura me doktrinën e shpëtimit, prandaj theksi bie mbi emrat “Krisht” dhe “Zot”! Në periudhën përpara Kalvarit theksohej emri “Jezus”, ndërsa pas Kalvarit, është emri “Krisht” që theksohet më shumë. “Ta dijë, pra, me siguri, gjithë shtëpia e Izraelit se atë Jezus që ju e keni kryqëzuar, Perëndia e ka bërë Zot dhe Krisht” (Veprat e Apostujve 2:36). “Dhe duke u gjetur nga pamja e jashtme si njeri, e përuli vetveten duke u bërë i bindur deri në vdekje, deri në vdekje të kryqit. Prandaj edhe Perëndia e lartësoi madhërisht dhe i dha një emër që është përmbi çdo emër, që në emër të Jezusit të përkulet çdo gju i krijesave (ose gjërave) tokësore dhe nëntokësore dhe çdo gjuhë të rrëfejë se Jezus Krishti është Zot, për lavdi të Perëndisë Atë” (Filipianëve 2:8-11). Është me interes të theksojmë se, kur ishte në tokë (para se të kryqëzohej), Ai kurrë nuk u thirr me emrin “Jezus” para syve të Tij. Ai u quajt gjithmonë Zot, Mësues ose Rabi nga dishepujt e Tij. “Ju më thoni Mësues dhe Zot dhe mirë thoni; sepse Unë jam” (Gjoni 13:13). “Pse më thërrisni Zot, Zot dhe nuk bëni gjërat që unë ju them?” (Luka 6:46).

Arsyeja pse emri “Jezus” është përdorur më shumë në ungjijtë (612 herë) është se ungjijtë theksojnë përulësinë e Tij, dhe arsyeja pse emri “Krisht” është përdorur më shumë në Veprat dhe Letrat është se këto shkrime theksojnë lartësimin e Tij! Ka një arsye pse emri “Jezus” është përdorur në Letrën drejtuar Hebrenjve tetë herë: sepse Fryma e Shenjtë do të na bënte të ditur se ky Person ishte një njeri. Darka e Zotit është një shembull i mirë i theksit që bie mbi emrin “Jezus” në ungjijtë dhe mbi titullin “Krisht” në Letrat. “Dhe ndërsa po hanin, Jezusi mori bukën, e bekoi, e theu, dhe ua dha dishepujve dhe tha: ‘Merrni, hani; ky është trupi im’” (Mateu 26:26). “Sepse unë mora nga Zoti atë që ju transmetova edhe juve; Zoti Jezus, në atë natë që po tradhtohej, mori bukën” (1 Korintasve 11:23).

Njerëzit e botës, demonët e Satanit dhe të gjithë i drejtoheshin Atij si Jezus, por asnjëherë si Zot. Universalizmi dhe rryma të tjera besojnë në një Jezus, por ata thonë se Ai nuk mund të të shpëtojë, sepse nuk ekziston asnjë mëkat, ndaj s’kemi nga se të shpëtohemi. Çdo sistem i rremë fetar e ka Zotin Jezus si objekt sulmi. Çdo sistem i rremë fetar me anë të arsyetimit përligj mëkatin dhe, duke bërë një gjë të tillë, nevoja e një shpëtimtari përjashtohet. Thuhet se s’ka qenë e nevojshme që Jezusi të vdiste, dhe për më tepër, me këtë akt, Ai nuk e dinte se çfarë po bënte, prandaj, duke bërë një gjë të tillë, nuk duhet të ketë qenë Bir i Perëndisë, sepse Perëndia i njeh të gjitha gjërat. A nuk e shihni se çdo sulm mbi Birin e Perëndisë, Jezusin, Zotin tonë, qoftë në lidhje me gjakun e Tij, ringjalljen, flijimin zëvendësues të Tij apo me ardhjen e dytë të Tij, nuk është gjë tjetër veçse një sulm dinak mbi hyjninë e Krishtit.

Ne nuk e marrim emrin tonë nga Jezus, por nga Krishti, prandaj quhemi të krishterë. E dimë që ky emër iu dha besimtarëve nga ata që e urrenin Perëndinë dhe Krishtin e Tij, megjithatë ne jemi krenarë të mbajmë emrin e Tij dhe të vuajmë për Të.

Duhet mbajtur mend që jobesimtarët nuk e kanë quajtur Atë, Zot Shpëtimtar, por e kanë quajtur Jezus dhe as besimtarët nuk e kanë thirrur Atë Jezus, me një përjashtim (përjashtimi bën rregullin). “Dhe ai u tha atyre: ‘Cilat?’. Ata i thanë: Çështjen e Jezusit nga Nazareti që ishte një profet i fuqishëm në vepra dhe në fjalë përpara Perëndisë dhe përpara gjithë popullit. Dhe si krerët e prifërinjve dhe kryetarët tanë e kanë dorëzuar për ta dënuar me vdekje dhe e kanë kryqëzuar. Por ne kishim shpresë se ai do të ishte ky që do ta çlironte Izraelin; por megjithatë sot është e treta ditë që kur ndodhën këto gjëra” (Luka 24:19-21). Këto janë fjalët e dishepujve të zhgënjyer: “ne shpresuam se ky do të ishte ai”, të gjitha shpresat e tyre u shkatërruan me kryqëzimin e Jezusit. Ata nuk i dinin Shkrimet dhe as nuk mbanin mend fjalët e Zotit që do të ngrihej përsëri nga vdekja, prandaj ata folën për Të si një “i dështuar” dhe këtu e quajtën Jezus. Në qoftë se Krishti nuk do të ishte ngjallur prej së vdekurish, shpresat e tyre, dhe jo vetëm të tyret, por edhe tonat gjithashtu, do të ishin shkatërruar. Ai do të kishte qenë thjesht Jezus. “Por tashti Krishti u ringjall prej së vdekurish, dhe është fryti i parë i atyre që kanë fjetur” (1 Korintasve 15:20). Ai është Krisht dhe Zot, jo vetëm njeri i thjeshtë, por Perëndia-njeri.

Ai është Zot për besimtarët. Me Atë nuk duhet të përdorim mbiemra. Ai nuk është “i bekuari Jezus” apo “i ëmbli Jezus”. Megjithëse i ka të gjitha këto, Ai është Zoti Jezus Krisht! Kur lutemi, duhet të lutemi në emër të Krishtit dhe jo në emër të Jezusit.

B. Krishti.

Ne e kemi trajtuar në gjerësi emrin “Krisht” ashtu siç është përdorur, por le të shtojmë edhe këto hollësi. Emri “Krisht” do të thotë i vajosuri. Ky është emri zyrtar i Birit të Perëndisë. Kurdo që dëgjojmë fjalën “i vajosur”, kujtojmë rrethanat në të cilat vajoseshin njerëzit. Dimë gjithashtu që njerëzit vajoseshin si mbretër, profetë dhe priftër. “Pastaj Samueli i tha Saulit: ‘Zoti më ka dërguar që të të vajos mbret mbi popullin tënd, mbi Izraelin; tani dëgjo fjalët e Zotit’” (1 Samueli 15:1). “Do ta vajosësh gjithashtu Jehun, birin e Nimshit, do të vajosësh pastaj Eliseun, birin e Shafatit nga Abel-Melohahu, si profet në vendin tënd” (1 Mbretëve 19:16). “Zoti i foli akoma Moisiut, duke thënë: ‘Merr Aaronin dhe bijtë e tij bashkë me të, rrobat, vajin e vajosjes, demin e vogël të flijimit të mëkatit, dy deshtë dhe shportën e bukëve të ndorme … Pas kësaj derdhi pak nga vaji i vajosjes mbi kokën e Aaronit dhe e vajosi për ta shenjtëruar” (Levitiku 8:1,2,12).

1. Krishti është vajosur profet. “Vetë Moisiu, në fakt, u tha etërve: ‘Zoti, Perëndia juaj do të ngjallë për ju një profet si unë nga mesi i vëllezërve tuaj; dëgjojeni në të gjitha gjërat që ai do t’ju thotë! Dhe do të ndodhë që kushdo që nuk do ta dëgjojë atë profet, do të shkatërrohet në mes të popullit” (Veprat e Apostujve 3:22-23).

2. Krishti është vajosur prift. “Dhe duke pasur, pra, një kryeprift të madh që ka përshkuar qiejtë, Jezusin, Birin e Perëndisë, le ta mbajmë fort rrëfimin tonë të besimit. Sepse ne nuk kemi një kryeprift që nuk mund t’i vijë keq për dobësitë tona, po një që u tundua në të gjitha ashtu si ne, por pa mëkatuar” (Hebrenjve 4:14-15).

3. Krishti është vajosur mbret. “Dhe ja ti do të mbetesh shtatzënë dhe do të lindësh një djalë, dhe do t’ia vësh emrin Jezus. Ai do të jetë i madh dhe do të quhet Bir i Shumë të Lartit; dhe Zoti Perëndi do t’i japë fronin e Davidit atit të tij; dhe do të mbretërojë mbi shtëpinë e Jakobit përjetë, dhe mbretëria e tij nuk do të ketë kurrë të sosur” (Luka 1:31-33).

Në Ungjijtë Krishti është paraqitur si Mbret i Izraelit dhe tek Letrat si Kreu i Kishës.

C. Mesia.

“Ky gjeti më të parin vëllanë e vet, Simonin dhe i tha: ‘E gjetëm Mesian që përkthyer do të thotë: Krishti’” (Gjoni 1:41). “Gruaja i tha: ‘Unë e di se do të vijë Mesia, që e quajnë Krisht; kur të ketë ardhur ai do të na kumtojë çdo gjë’” (Gjoni 4:25). Mesia është fjala hebraike me të njëjtin kuptim Krisht, “I Vajosuri”. Dhiata e vjetër është e mbushur me profeci të Mesisë, ndërsa Dhiata e re është plot me përmbushje të Krishtit. Dhiata e vjetër është e shkruar në gjuhën hebraike, ndërsa Dhiata e re është e shkruar në gjuhën greke.

D. Zoti.

Ky është titulli i hyjnisë së Krishtit, titulli i autoritetit. Që të tre emrat e Perëndisë, që gjenden në Dhiatën e vjetër, janë të përfshirë në këtë emër, Zot. Në studimet e emrave të Perëndisë pamë se fjala “Perëndi” vjen nga fjala hebraike “Elohim”, që është zyra e Perëndisë; fjala “Zoti” ose “Perëndi” vjen nga fjala hebraike “Jehova”, që është emri personal i Perëndisë dhe fjala “Zot” ose “zot” vjen nga fjala hebraike “Adonai”, që do të thotë mësues.

Në Dhiatën e re fjala “Zot” vjen nga fjala greke “kurios”, që është përkthyer si Zot, Perëndi, mësues dhe zotëri. Ky rast është i barabartë me Adonai (Mësues), në Dhiatën e vjetër. Krishti, Zoti është Mësuesi ynë. “Dhe ju zotërinj, bëni po kështu ndaj tyre, duke i lënë kërcënimet, duke ditur që i tyre dhe i juaji Zot është në qiell dhe se tek ai nuk ka anësi” (Efesianëve 6:9). “Zotërinj bëni ç’është e drejtë dhe e arsyeshme ndaj shërbëtorëve duke ditur se edhe ju keni një Zotëri në qiejt” (Kolosianëve 4:1). Siç është theksuar më sipër, titulli “Zot” përfshin edhe emra të tjerë për Perëndinë, të cilët janë “Zot” ose “Jehovai”. Ne e dimë që kjo fjalë është përdorur edhe në Dhiatën e re. Dhiata e re jep referime nga Dhiata e vjetër duke përdorur fjalën “Zot”, ndërsa në Dhiatën e vjetër është fjala “Zot” ose “Jehova”. “Jezusi i tha: ‘Është shkruar gjithashtu: Mos e tundo Zotin [Dhiata e Vjetër: Jehova], Perëndinë tënd’” (Mateu 4:7). Në këtë varg shihet gjithashtu se emri “Elohim” (Perëndia) i vihet Zotit, që është Zoti Jezus Krisht. Për shpëtim, ne duhet të pranojmë se Jezus Krishti është Jehova, Perëndi dhe Mësues. “Sepse po të rrëfesh me gojën tënde Zotin [Jehova, Perëndi, Mësues-të tre] Jezus, dhe po të besosh në zemrën tënde se Perëndia e ngjalli prej së vdekurish, do të shpëtohesh” (Romakëve 10:9).

Në qoftë se e shpallim Atë si Zot, [Jehova, Perëndi dhe Mësues], atëherë pranojmë që Ai na zotëron. Ai vendos për ecjen dhe jetën tonë. Ai ka të drejtën e Tij mbi ne dhe mbi gjithçka që kemi. Ne kemi një përgjegjësi të madhe ndaj Atij. Vullneti i Tij duhet të jetë vullneti i jetëve tona. “Prandaj mos u bëni të pakujdesshëm, por kuptoni cili është vullneti i Zotit [Jezus Krisht: Jehova, Perëndi dhe Mësues]” (Efesianëve 5:17). Në të njëjtën mënyrë, edhe në martesë, njeriu duhet të jetojë në vullnetin e Zotit Jezus Krisht. “Gruaja është e lidhur për sa kohë rron burri i saj; por në qoftë se i vdes burri, ajo është e lirë të martohet me cilin të dojë veçse kjo punë të bëhet në Zotin” (1 Korintasve 7:39). Këto fjalë marrin një kuptim edhe më të thellë kur të kuptoni se një martesë jo vetëm duhet të jetë mes të krishterëve, por ata duhet ta bëjnë këtë vetëm sipas vullnetit të Perëndisë. Pas martesës, vullneti i Zotit duhet të kërkohet. “Ju bashkëshorte, jini të nënshtruara bashkëshortëve tuaj, ashtu si ka hije në Zotin” (Kolosianëve 3:18). Asnjë njeri nuk mund ta thërrasë Jezusin Zot, përveçse me anë të Frymës së Shenjtë, sepse mishi (mëkati, natyra mishore) nuk e njeh Krishtin si Zot. “Prandaj ju bëj të ditur se askush që flet në Frymën e Shenjtë, nuk thotë: ‘Mallkuar qoftë Jezusi!’; edhe asnjë nuk thotë: ‘Jezusi është Zot’; veçse në Frymën e Shenjtë” (1 Korintasve 12:3).

E. Jezus Krishti.

Ky është një titull tjetër i Zotit, i cili është një kombinim me emrin e Tij personal (Jezus) dhe titullin e Tij zyrtar (Krisht). Theksi bie mbi fjalën e parë Jezus, domethënë, çfarë ishte Ai, kundrejt asaj që Ai është, pra, Jezusi, i cili njëherë e përuli Veten, ndërsa tani është i lartësuar.

F. Krishti Jezus.

Theksi është edhe këtu mbi fjalën e parë, Krisht, që do të thotë Ai që u lartësua, u përul më përpara. “Kini në ju po atë ndjenjë që ishte në Krishtin Jezus; i cili edhe pse ishte në trajtë Perëndie, nuk e çmoi si një gjë ku të mbahej fort për të qenë barabar me Perëndinë, por e zbrazi veten e Tij, duke marrë trajtë shërbëtori, e u bë i ngjashëm me njerëzit; dhe duke u gjetur nga pamja e jashtme posi njeri, e përuli vetveten duke u bërë i bindur deri në vdekje, deri në vdekje të kryqit” (Filipianëve 2:5-8).

G. Zoti Jezus Krisht.

Ky është titulli me i plotë i Zotit. “I bekuar qoftë Perëndia, Ati i Zotit tonë Jezus Krisht, që na bekoi me çdo bekim frymëror në vendet qiellore në Krishtin” (Efesianëve 1:3).

H. Unë Jam.

Ky është një titull nga Dhiata e vjetër, i sjellë në Dhiatën e re. Jehovai iu shfaq Moisiut në ferrën që digjej dhe e urdhëroi t’i thoshte Faraonit që t’i lejonte bijtë e Izraelit të largoheshin nga toka e skllavërisë. “Atëherë Moisiu i tha Perëndisë: ‘Ja kur të shkoj te bijtë e Izraelit dhe t’u them: <<Perëndia i etërve tuaj më ka dëguar te ju>>, po të jetë se ata më thonë: <<Cili është emri i tij?>>, ç’përgjijgje duhet t’u jap?’. Perëndia i tha Moisiut: ‘UNË JAM AI QË JAM’. Pastaj tha: ‘Do t’u thuash kështu bijve të Izraelit: <<UNË JAM-i më ka dërguar tek ju>>’” (Eksodi 3:13-14).

Zoti Jezus e quajti veten UNË JAM kur ishte në kopshtin e Gjetsemanisë. “Ndërsa turma kishte ardhur me heshta, pishtarë dhe shpata, Zoti Jezus u doli përpara t’i takonte duke i pyetur: “Kë kërkoni? Ata ju përgjigjën: ‘Jezusin Nazareas’. Jezusi u tha atyre: ‘Unë jam!’” (Gjoni 18:4-5). Kur Zoti shpalli që ishte i madhi “Unë Jam”, çfarë bënë ata? “Sapo ai u tha atyre: ‘Unë jam’, ata u zmbrapsën dhe ranë përdhe” (Gjoni 18:6). Edhe një pjesë tjetër e Fjalës së Perëndisë nxjerr në pah faktin se Jezusi ishte i madhi Unë Jam. “Jezusi u tha atyre: ‘Në të vërtetë, në të vërtetë unë po ju them; para se të kishte lindur Abrahami, unë jam’” (Gjoni 8:58). “Sepse tek ai banon trupërisht gjithë plotësia e Hyjnisë” (Kolosianëve 2:9).

I. Biri i Perëndisë.

Ky është titulli i Zotit për lavdinë dhe hyjninë e tij personale. “Dhe engjëlli duke u përgjigjur i tha: ‘Fryma e Shenjtë do të vijë mbi ty dhe pushteti i Shumë të Lartit do të të mbulojë me hijen e vet; prandaj i shenjti që do të lindë prej teje, do të quhet Bir i Perëndisë’” (Luka 1:35). “Judenjtë iu përgjigjën: ‘Ne kemi një ligj dhe sipas ligjit tonë ai duhet të vdesë, sepse e bëri veten Bir të Perëndisë’” (Gjoni 19:7). Shihni gjithashtu Gjoni 5:18. Zoti Jezus është Biri i Perëndisë. Një i krishterë është një bir i Perëndisë. Zoti Jezus është Biri i Perëndisë nga marrëdhënia dhe natyra, kurse një i krishterë është një bir i Perëndisë me anë të ripërtëritjes dhe birësimit. Zoti Jezus ka qenë Biri i Perëndisë për gjitha kohët dhe në përjetësi, por një i krishterë bëhet një bir i Perëndisë kur beson në Krishtin, Zotin.

J. Biri i Njeriut.

Ky duket sikur është titulli më i pëlqyer nga Zoti, emri me të cilin Ai e quajti Veten herë pas here: “Por Jezusi i tha: ‘Dhelprat kanë strofka dhe zogjtë e qiellit fole; kurse Biri i Njeriut nuk ka ku ta mbështesë kokën’” (Luka 9:58).

Ky është titulli i Krishtit për Mijëvjeçarin. Kudo që është përdorur, është i lidhur me ardhjen e mbretërisë së sundimit të Zotit Jezus Krisht. Edhe në Dhiatën e Vjetër e njëjta gjë është e vërtetë. Disa njerëz e marrin këtë si argument, duke thënë që Ezekieli ka marrë mbi vete të njëjtin titull, bir njeriu. Megjithatë lexuesi mund t’u drejtohet pjesëve ku është përdorur. Aty flitet qartë për Mijëvjeçarin e Mbretërisë. Për shembull, në Ezekielin 37 është profecia e Luginës së Kockave të Thata: e gjithë shtëpia e Izraelit do të vijë në jetë përsëri kur Zoti do t’u profetizojë atyre që të kthehen në Tokën e Palestinës; ky do të jetë Mijëvjeçari.

Ky është titulli i Zotit dhe jo i njeriut. Ju jeni një bir njeriu, por Ai është Biri i Njeriut. Titulli “Bir i Njeriut” gjendet tetëdhjetë e tetë herë në Dhiatën e Re, një herë në Veprat, një herë tek Hebrenjtë dhe dy herë tek Zbulesa, si dhe tetëdhjetë e katër herë tek ungjijtë, por asnjëherë në Letrat. Letrat janë të lidhura me kishën dhe jo me ardhjen e mbretërisë mijëvjeçare. Krishti është Mbreti i Mbretërisë, por Kreu i Kishës. Përderisa Kisha nuk është Mbretëria, as titulli i Mijëvjeçarit (Biri i Njeriut) për Krishtin nuk gjendet në Letrat drejtuar Kishave.

K. Biri i Abrahamit.

Ungjilli sipas Mateut është përshkruar “si libri i breznisë së Jezusit, bir i Davidit, bir i Abrahamit” (Mateu 1:1). “Dhe premtimet iu bënë Abrahamit dhe pasardhjes së tij. Shkrimi nuk thotë: ‘Dhe pasardhësve’, sikur të ishin shumë, por të një të vetme: ‘Dhe pasardhjes sate’, pra Krishti” (Galatasve 3:16). Mesia (Krishti) do të ishte një judé. Krishti ishte judé, sepse ishte një Bir i Abrahamit, pra, ishte Mesia!

L. Biri i Davidit.

Ky është titulli mbretëror i Zoti Jezus: “Kur dëgjoi se ai që po kalonte ishte Jezusi Nazareas, filloi të bërtasë dhe të thotë: ‘Jezus, Bir i Davidit, ki mëshirë për mua!’” (Marku 10:47).

M. Biri i Shumë të Lartit.

Ky është një titull dallimi. “Ai do të jetë i madh dhe do të quhet Bir i Shumë të Lartit; dhe Zoti Perëndi do t’i japë fronin e Davidit, atit të tij” (Luka 1:32).

N. Njeriu i dytë.

“Njeriu i dytë” tregon që ishte një njeri përpara Tij, vetëm një, dhe ky njeri ishte Adami: “Njeriu i parë i bërë prej dheu, është tokësor; njeriu i dytë është Zoti nga qielli” (1 Korintasve 15:47).

O. Adami i fundit.

“Adami i Fundit” tregon se nuk ka asnjë njeri ta pasojë Atë. Janë vetëm dy njerëz në regjistrat e Perëndisë: Adami dhe Krishti. Si rrjedhim, bota është e ndarë në këto dy udhëheqje: Adami dhe Krishti. Të gjithë janë të Adamit nga lindja natyrore, ndërsa të Krishtit janë vetëm ata që kanë provuar lindjen e re. “Kështu edhe është shkruar: ‘Njeriu i parë, Adami, u bë shpirt i gjallë; por Adami i fundit është Frymë që jep jetë” (1 Korintasve 15:45).

P. Fjala.

“Në fillim ishte Fjala dhe Fjala ishte pranë Perëndisë, dhe Fjala ishte Perëndi. Ai (fjala) ishte në fillim me Perëndinë” (Gjoni 1:1-2). Ashtu si fjalët na shfaqin mendimet e padukshme të njeriut, ashtu edhe Fjala e dukshme (e gjallë) shfaq para nesh Perëndinë e padukshëm.

Q. Emanuel.

“Ja, virgjëresha do të mbetet shtatzënë dhe do të lindë një djalë, të cilit do t’i vënë emrin Emanuel, që do të thotë: ‘Zoti me ne’” (Mateu 1:23). Siç na tregon Shkrimi, Emanuel do të thotë “Perëndia me ne”. Kujtoni, pra, që Zoti Jezus është Emanuel, Perëndia me ne. Ai kurrë nuk do të na lërë, kurrë nuk do të na braktisë (Hebrenjve 13:5-6).

R. Shpëtimtar.

“Sepse sot në qytetin e Davidit lindi për ju një Shpëtimtar, që është Krishti Zoti” (Luka 2:11). Nuk lindi një ndihmës, por lindi një Shpëtimtar!

S. Rabi.

Kjo fjalë me burim nga hebraishtja do të thotë mësues. “Por Jezusi u kthye dhe, kur i pa se po e ndiqnin, u tha atyre: ‘Ç’kërkoni?’. Ata i thanë: ‘Rabi (që përkthyer do të thotë ‘mësues’), ku banon?’” (Gjoni 1:38).

T. Rabboni.

Është e njëjta fjalë si “rabi”, por vjen nga gjuha kaldease. “Jezusi i tha: ‘Mari!’. Dhe ajo atëherë u kthye dhe i tha: ‘Rabboni!’, që do të thotë: Mësues” (Gjoni 20:16).

U. Mësues.

“Farisenjtë kur e panë këtë, u thanë dishepujve të tij: ‘Pse Mësuesi juaj ha bukë me tagrambledhësit dhe me mëkatarët?’ (Mateu 9:11). Kuptimi këtu është Udhëzues. Ideja e Zotëruesit nuk ofrohet këtu, si në fjalën “Zot” (Adonai). Bota sot e pranon që Jezusi është një Mësues i madh (Udhëzues), por nuk e kanë Atë si Zot. Zoti Jezus nuk është thjesht Udhëzuesi ynë: Ai është Perëndia ynë, Jehovai ynë, Zoti ynë!

II. Mishërimi i Krishtit

Kjo është një e vërtetë themelore e krishterimit. Është themeli i hedhur mbi të cilin qëndron besimi ynë. Pa mishërimin, krishterimi nuk do të mund të qëndronte fare. Është e pamundur që të zhdukësh mishërimin, pa zhdukur edhe krishterimin. Këtë nuk na e ka shfaqur njeriu, por Perëndia Vetë nëpërmjet zbulesës së Fjalës së Tij. “Sepse dua që të dini ç’luftë të ashpër më duhet të bëj për ju, për gjithë ata që janë në Laodice dhe për të gjithë ata të cilët nuk e kanë parë fytyrën time personalisht, që zemrat e tyre të ngushëllohen, duke u bashkuar me dashuri, dhe të kenë të gjithë pasuritë e sigurisë së plotë të zgjuarsisë për të njohur misterin e Perëndisë, e Atit dhe të Krishtit, ku janë fshehur të gjitha thesaret e diturisë dhe të njohjes” (Kolosianëve 2:1-3). Fjala “mishërim” vjen nga latinishtja e që do të thotë bëhet mish. Kështu, kur flasim për mishërimin e Krishtit Jezus, Birit të Perëndisë, me këtë nënkuptojmë mishërimin e Perëndisë, Perëndinë e shfaqur në mish.

A. Fakti i Mishërimit.

Dy nga ungjijtë, Mateu dhe Luka, e dëshmojnë plotësisht mishërimin. Të dy dëshmitë janë të ndryshme, por të dyja janë në përputhje me njëra-tjetrën në fakte. Mateu, që e portretizon Krishtin si Mbret gjatë gjithë librit, e përshkruan lindjen e Tij si: “Ai që është lindur Mbret i judenjve”, duke e ndjekur brezninë e Tij nga Salomoni deri te Davidi. Ungjilli i Lukës, i cili e shfaq Jezusin si Njeriu i përsosur, thekson natyrën njerëzore të Jezusit, duke treguar që linja e brezave të tij kthehej prapa nëpërmjet Maries, tek Nathani (një bir tjetër i Davidit), pastaj tek Davdi dhe Abrahami dhe, më në fund, tek njeriu i parë, Adami.

1. Virgjëria e Maries. Të dy, Mateu dhe Luka, bëjnë të qartë që ajo ishte e virgjër. “Tani lindja e Jezus Krishtit ndodhi në këtë mënyrë: Maria, nëna e tij, i ishte premtuar Jozefit, por para se të rrinin bashkë, mbeti shtatzënë nga Fryma e Shenjtë” (Mateu 1:18). “Në muajin e gjashtë, engjëlli Gabriel u dërgua nga Perëndia në një qytet të Galilesë që quhet Nazaret, te një e virgjër, që ishte e fejuar me një njeri që quhej Jozef, nga shtëpia e Davidit; dhe emri i virgjëreshës ishte Maria … Dhe Maria i tha engjëllit: Si do të ndodhë kjo përderisa unë nuk njoh burrë?” (Luka 1:26-27, 34).

2. Zbulimi se ajo ishte shtatzënë para martesës me Jozefin. “Jozefi gjithashtu u ngjit në Galile, për t’u regjistruar bashkë me Marien, gruan e tij që ishte shtatzënë” (Luka 2:5). Shihni gjithashtu Mateu 1:18-20.

3. Atësia hyjnore. Në qoftë se Jozefi nuk ishte babai i Jezus Krishtit, atëherë kush ishte babai i Tij? Perëndia, sigurisht: “Dhe ja ti do të mbetesh shtatzënë dhe do të lindësh një djalë dhe do t’ia vësh emrin Jezus. Ai do të jetë i madh dhe do të quhet Biri i Shumë të Lartit; dhe Zoti Perëndi do t’i japë fronin e Davidit, atit të tij … Dhe engjëlli duke u përgjigjur i tha: Fryma e Shenjtë do të vijë mbi ty dhe pushteti i Shumë të Lartit do të të mbulojë me hijen e vet; prandaj i shenjti që do të lindë prej teje do të quhet Bir i Perëndisë” (Luka 1:31-32, 35). Shihni gjithashtu Mateu 1:18-20.

B. Mënyra e mishërimit.

Arsyeja që shumë nuk besojnë lindjen e virgjër të Jezus Krishtit është se ata mendojnë që lindja e Tij ishte lindje e një foshnjeje të thjeshtë dhe jo lindja e një foshnjeje të Perëndisë, Biri. Mbani mend që ky është mishërimi, ardhja në mish e Perëndisë, Perëndia i shfaqur në mish!

1. Dëshmitë e Mateut.

a. Për gjenealogjinë e Krishtit. Duke ndjekur brezat e Zotit nga Abrahami në kapitullin 1 (vargu 1 deri në vargun 17) shohim se fjala “i lindi” është përmendur tridhjetë e nëntë herë, por është lënë jashtë pas emrit të Jozefit, burri i virgjëreshës Marie. Jozefit nuk i lindi Jezus Krishti: “Jakobit i lindi Jozefi, burri i Maries, nga e cila lindi Jezusi, që është quajtur Krisht” (Mateu 1:16).

Atëherë ndokush mund të pyesë: pse përmendet kjo gjenealogji? Arsyeja është kjo: Mbreti i ardhshëm i Izraelit duhej të vinte nga ky brez (Davidi, Salomoni etj.) dhe, që të vërtetohej se Jezusi ishte me plot të drejtë trashëgimtari i fronit të Davidit, duhej treguar që Ai erdhi nga kjo linjë breznie. Kur Jozefi u martua me virgjëreshën Marie, biri i virgjërisë së saj u bë trashgimtar i ligjshëm i Jozefit dhe i pari në radhë për fron.

A ishte me të vërtetë Krishti bir i Davidit? Sigurisht që ishte, por jo nëpërmjet Jozefit deri te Solomoni dhe pastaj tek Davidi. Ai ishte një bir i Davidit nga ana e nënës së Tij, perderisa ajo vetë ishte një princeshë e Izraelit, po të ndjekim brezninë e saj nëpërmjet Nathanit (që ishte një bir tjetër i Davidit), deri te Davidi. Për nga lidhja e gjakut, Krishti ishte një bir i Davidit nëpërmjet Maries, por ligjshmërisht ishte një bir i Davidit nga ana e Jozefit.

b. Për qëndrimin e Jozefit. Për këtë, le të shkojmë tek Mateu 1:18-25. “Tani lindja e Jezus Krishtit ndodhi në këtë mënyrë: Maria, nëna e Tij, i ishte premtuar Jozefit, por para se të rrinin bashkë, mbeti shtatzënë nga Fryma e Shenjtë. Atëherë i fejuari Jozefi, i cili ishte një njeri i drejtë dhe nuk donte ta poshtëronte botërisht, vendosi ta linte fshehtas. Por, ndërsa bluante me vete këto çështje, ja që iu shfaq në ëndërr një engjëll i Zotit dhe i tha: ‘Jozef, bir i Davidit, mos ki frikë ta marrësh me vete Marinë si gruan tënde, sepse ç’është ngjizur në të është vepër e Frymës së Shenjtë. Dhe ajo do të lindë një djalë dhe ti do t’i vësh emrin Jezus, sepse ai do të shpëtojë popullin e tij nga mëkatet e tyre’. E gjithë kjo ndodhi që të përmbushej fjala e Zotit, e thënë me anë të profetit që thotë: ‘Ja, virgjëresha do të mbetet shtatzënë dhe do të lindë një djalë, të cilit do t’i vënë emrin Emanuel, që do të thotë: <<Zoti me ne>>’. Dhe Jozefi, si u zgjua nga gjumi, veproi ashtu siç e kishte urdhëruar engjëlli i Zotit dhe mori pranë vetes gruan e tij; por ai nuk e njohu, derisa ajo lindi djalin e saj të parëlindur, të cilit ia vuri emrin Jezus”.

A mund të shpjegohet më qartë që Krishti u lind nga një e virgjër? Në mendjen e tij Jozefi ishte i bindur për papastërtinë e Maries, të fejuarës së tij. Ai arsyetonte se, në qoftë se ai nuk e kishte njohur atë, dikush tjetër do ta kishte njohur. Duke jetuar nën ligj, një njeri i drejtë, ai mendoi për të bërë dy gjëra: ta ndante ose ta shpallte atë publikisht dhe ta vrisnin me gurë. Ai kurrë nuk mendoi që ta marrë dhe ta bëjë atë gruan e tij të vërtetë, derisa engjëlli iu shfaq dhe e urdhëroi që ta bënte një gjë të tillë. Dhe ai veproi ashtu.

Njerëzit sot, madje edhe disa predikues, mendojnë se është diçka e mençur të mohosh lindjen e virgjër të Jezusit. Ata thonë se Jozefi ishte i ati, por ai tha se nuk ishte.

c. Për adhurimin e dijetarëve. “Ja që disa dijetarë nga lindja arritën në Jeruzalem, duke thënë: ‘Ku është mbreti i judenjve, që ka lindur? Sepse pamë yllin e tij në Lindje dhe erdhëm për ta adhuruar’ … Dhe mbasi hynë në shtëpi, panë fëmijën me Marien, nënën e tij, dhe ranë përmbys dhe e adhuruan” (Mateu 2:1b, 2, 11a). Këta dijetarë ishin me të vërtetë njerëz të mençur. Ata e adhuruan Foshnjën dhe jo nënën Marie. Këta ishin njerëz të Perëndisë, të mësuar dhe të udhëhequr nga Perëndia, ata nuk do ta kishin adhuruar Foshnjën, në qoftë se babai i tij do të ishte Jozefi.

d. Për shprehjet e “Fëmijës dhe nënës së Tij”. Katër herë është përdorur kjo thënie (Mateu 2:11, 13-14, 20) dhe asnjëherë nuk thuhet “gruan tënde dhe fëmijën”. Në lidhje me këtë, vëmë re një thënie tjetër: “Tani pasi u nisën dijetarët, ja një engjëll i Zotit iu shfaq në ëndërr Jozefit dhe i tha: ‘Çohu, merr fëmijën dhe nënë e tij, dhe ik në Egjipt, dhe rri aty deri sa të të lajmëroj, sepse Herodi do ta kërkojë fëmijën për ta vrarë’. Jozefi, pra u zgjua, mori fëmijën dhe nënën e tij natën dhe iku në Egjipt. Dhe qëndroi aty derisa vdiq Herodi, që të përmbushet ç’ishte thënë nga Zoti me anë të profetit: ‘E thirra birin tim nga Egjipti’” (Mateu 2:13-15).

2. Dëshmitë e Lukës.

a. Për fjalët e Zakarias. “Por engjëlli i tha: ‘Mos u tremb, Zakaria, sepse lutja jote u plotësua dhe gruaja jote Elizabeta do të lindë një djalë, të cilit do t’ia vësh emrin Gjon. Dhe ai do të jetë për ty shkak gëzimi dhe hareje, dhe shumë vetë do të gëzohen për lindjen e tij. Sepse ai do të jetë i madh përpara Zotit; nuk do të pijë as verë as pije dehëse dhe do të jetë i përplotë me Frymën e Shenjtë që në barkun e s’ëmës. Dhe do t’i kthejë shumë prej bijve të Izraelit te Zoti, Perëndia i tyre. Dhe do të shkojë përpara tij në frymë dhe pushtet të Elias, për t’i kthyer zemrat e prindërve te fëmijët dhe rebelët në urtinë e të drejtëve, për t’ia bërë gati Zotit një popull të përgatitur mirë’” (Luka 1:13-17). Këtu Zakarias iu tregua se ai do të kishte një bir që do të ishte paralajmërues i Krishtit, Birit të Perëndisë.

b. Për njoftimin e Maries nga engjëlli. “Dhe engjëlli i tha: ‘Mos ki frikë, Mari, sepse ke gjetur hir para Perëndisë dhe ja ti do të mbetesh shtatzënë dhe do të lindësh një djalë dhe do t’ia vësh emrin Jezus’” (Luka 1:30-31). Maria u bë grua me fëmijë jashtë martese, gjë që ishte e keqe para Zotit, por Maria kishte gjetur hir para Zotit. Kështu, në qoftë se Maria u bë me fëmijë nga njeriu dhe Zoti e bekoi atë, ndërsa ajo ishte në ato kushte, atëherë Perëndia do të ishte një Perëndi i së keqes. Ne e dimë që Ai pati hir me të dhe ajo gjeti hir në Perëndinë, sepse vërtetë ishte shtatzënë, por nga Fryma e Shenjtë.

c. Për lavdërimin e Elizabetës. “Dhe [Elizabeta] thirri me zë të lartë, duke thënë: ‘Ti je e bekuar ndër gratë dhe i bekuar është fryti i barkut tënd. Dhe përse po më ndodh kjo që nëna e Zotit tim të vijë tek unë? Sepse ja, sapo arriti në veshët e mi zëri i përshëndetjes sate, fëmija nga gëzimi kërceu në barkun tim. Tani e lumtur është ajo që besoi, sepse gjërat që i janë thënë nga ana e Zotit do të realizohen’” (Luka 1:42-45). A ishte ky një lëvdim për Marijen? JO!

d. Për këngën e Maries. “Dhe Maria tha: ‘Shpirti im e madhëron Zotin, dhe fryma ime ngazëllon në Perëndinë, Shpëtimtarin tim’” (Luka 1:46-47). Kjo nuk ishte kënga e një gruaje që ishte shtatzënë dhe do të lindte me turp; ishte një këngë e mbushur me gëzim dhe lëvdim për Perëndinë, që e kishte zgjedhur të lindte Mesian.

e. Për profecinë e Zakarias. “Dhe ti, o fëmijë i vogël, do të quhesh profet nga Shumë i Larti, sepse ti do të shkosh përpara fytyrës së Zotit për të përgatitur udhët e tij” (Luka 1:76). Kjo është vetëm një pjesë e profecisë së babait të Gjon Pagëzorit në lidhje me punën e Gjonit, i cili ishte i sapolindur. Ai shpall se Ai, përpara të cilit do të shkojë Gjoni, është Biri i Perëndisë dhe jo bir i një njeriu.

f. Për përvojën e barinjve. “Tani në po atë krahinë ishin disa barinj që rrinin jashtë, në fusha dhe natën ruanin kopenë e tyre. Dhe ja një engjëll i Zotit iu shfaq atyre dhe lavdia e Zotit shkëlqeu rreth tyre e ata i zuri një frikë e madhe. Por engjëlli u tha atyre: ‘Mos druani, sepse unë po ju lajmëroj një gëzim të madh për gjithë popullin; sepse sot në qytetin e Davidit lindi për ju një Shpëtimtar, që është Krishti Zoti. Dhe kjo do t’ju vlejë si shenjë; ju do të gjeni një fëmijë të mbështjellur me pelena, të shtrirë në grazhd’. Dhe menjëherë engjëllit iu bashkua një shumicë e ushtrisë qiellore, që lavdëronte Perëndinë, duke thënë: ‘Lavdi Perëndisë në vendet më të larta, dhe paqe mbi tokë njerëzve mbi të cilët qëndron mirëdashja e Tij’” (Luka 2:8-14).

Kur lindi Krishti, qielli lëshoi një mesazh lavdërimi. A do të kishte ndodhur e gjithë kjo për një kopil? Padyshim jo, por Jezusi është, siç thotë Fjala, Krishti, Zoti, biri i virgjërisë së Maries.

C. Kundërshtimet e mishërimit.

Shumë nga armiqtë e Perëndisë që janë brenda trupit të të ashtuquajturve besimtarë, shpallin se janë të krishterë dhe mohojnë lindjen e virgjër të Krishtit. Dikush mund të pyesë: “Kur një njeri duhet të shpëtohet, a duhet të besojë ai lindjen e virgjër të Krishtit? A është kjo një doktrinë që një njeri duhet të kuptojë dhe të besojë që të shpëtohet?” Le të përgjigjemi duke pyetur për këtë gjë: “A e besoni që është e mundur për një person të shpëtuar të mos besojë lindjen e virgjër të Krishtit?” Sigurisht që nuk është e mundur! Të gjithë shenjtorët e Perëndisë, të rilindur dhe të shpëtuar, besojnë se Shpëtimtari ynë kishte një lindje të virgjër.

E vetmja gjë që një person i humbur duhet të bëjë, është që të pendohet për mëkatet e tij dhe të besojë në Krishtin si Shpëtimtari i tij, duke besuar se Ai vdiq për mëkatet e tij dhe që Ai u ringjall përsëri nga të vdekurit. Njerëzit e shpëtuar besojnë në lindjen e virgjër të Zotit tonë. Ata që thonë se janë të krishterë dhe e mohojnë lindjen e virgjër, janë thjeshtë njerëz që “e shpallin” por nuk e “kanë Atë në zemër”. Këta armiq, edhe jashtë, edhe “përbrenda” Kishës, e kundërshtojnë lindjen e virgjër me këto argumente:

1. Dituria e ditëve të sotme është kundër kësaj. Kjo thënie nuk është e vërtetë, por nuk do të kishte shumë rëndësi edhe sikur të ishte, sepse e dimë që “mendja e kontrolluar nga mishi është armiqësi kundër Perëndisë: sepse nuk i nënshtrohet ligjit të Perëndisë dhe nuk mundet” (Romakëve 8:7). Zemra e pakthyer nuk e njeh Perëndinë dhe as gjërat e Perëndisë dhe, sigurisht, nuk do të besonte në lindjen e virgjër të Krishtit. Studiues të pashpëtuar mund të mos e pranojnë këtë të vërtetë hyjnore, por ka mendje të mëdha të kësaj bote që ulen në karriget e mësimit, në kolegjet dhe në universitetet udhëheqëse, njerëz të shpëtuar, që besojnë dhe dëshmojnë për lindjen e virgjër të Jezusit. Në të vërtetë, një person nuk është i edukuar siç duhet derisa ai të besojë Perëndinë dhe Fjalën e Tij, sepse “Frika e Zotit është fillimi i njohjes” (Fjalët e urta 1:7).

2. Dhiata e Re është e heshtur në lidhje me këtë. Sigurisht, Mateu nuk është i heshtur në lidhje me këtë gjë. Natyrisht, as Luka nuk mbetet i heshtur për këtë gjë. Perëndia ka siguruar dy dëshmitarë, sepse “Çdo gjë do të qëndrojë në gojën e dy ose tre dëshmitarëve” (2 Korintasve 13:1). Perëndia e përmbush ligjin, duke themeluar kështu të vërtetën në lidhje me lindjen e virgjër të Shpenguesit tonë. Po sikur të ishte vetëm një dëshmitar? Përsëri, do të ishte e vërtetë, sepse është Perëndia Ai që flet.

a. Por kemi dëshminë e Markut. Me këtë dëshmi ne paraqesim një fakt jo të drejtpërdrejtë, që vërteton lindjen e virgjër të Krishtit. Nuk thuhet asgjë kundër lindjes së virgjër. Marku nuk e dëshmon lindjen e Zotit. A do të thotë ai me këtë që Krishti nuk ekzistoi kurrë? Sigurisht jo! Ungjilli i Markut e paraqet Jezusin si Shërbëtori i Përsosur, dhe, kur flet për një shërbëtor, askush nuk do t’ia dijë për gjenealogjinë e tij; kështu, lindja e Krishtit nuk është përmendur. Vargu i parë i Ungjillit të Markut thotë: “Fillimi i Ungjillit të Jezus Krishtit Birit të Perëndisë”. Çdo hebre e di që kjo do të thotë se Jezus Krishti ishte në një barazi me Perëndinë, dhe ne e dimë që dëshmia na tregon se gjërat që bëri Jezus Krishti, askush tjetër nuk mund t’i bënte.

b. Kemi edhe dëshminë e Gjonit. “Në fillin ishte Fjala, dhe Fjala ishte me Perëndinë dhe Fjala ishte Perëndi ... Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdinë e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir dhe të vërtetë” (Gjoni 1:1,14). Me të vërtetë kjo nuk është dëshmia e një njeriu të thjeshtë, por Biri i Njeriut, Biri i Perëndisë, Perëndia Vetë!

c. Kemi edhe dëshminë e Palit. Ndërsa themi se këto argumente janë të Markut, Gjonit, Palit apo të të tjerëve, le të mbajmë mend që, ndërsa këta njerëz po i shkruanin këto fjalë, ato ishin fjalët e Perëndisë dhe shprehin mendjen e Tij mbi lindjen e virgjër të Birit të Tij.

Pali ishte i veçuar “për ungjillin e Perëndisë … lidhur me Birin e Tij, të lindur nga fara e Davidit sipas mishit, i deklaruar Bir i Perëndisë në fuqi, sipas Frymës së shenjtërisë nëpërmjet ringjalljes prej së vdekurit; Jezus Krishti Zoti ynë … Sepse atë që ishte e pamundur për ligjin, sepse ishte pa forcë për shkak të mishit, Perëndia, duke dërguar Birin e Vet në shëmbëllim mishi mëkatar, edhe për mëkat, e dënoi mëkatin në mish” (Romakëve 1:3-4, 8:3). “Sepse ju e njihni hirin e Zotit tonë Jezus Krisht, i cili, duke qenë i pasur, u bë i varfër për ju, që ju të bëheni të pasur me anë të varfërisë së tij” (2 Korintasve 8:9). Shihni gjithashtu Filipianëve 2:5-7, Galatasve 4:4, 1 Gjoni 4:2 dhe Kolosianëve 2:8.

3. Kisha e hershme nuk e besoi. Ky është një tjetër argument i rremë kundër lindjes së virgjër, i cili mund të hidhet poshtë fare lehtë. Besimet e hershme të kishës e deklarojnë qartë lindjen e virgjër.

a. Kredoja e Apostujve. Kjo i përket kohës së vonshme në shekullin e dytë. Fjala “kredo” vjen nga latinishtja credo, që do të thotë të besosh/besim. Këto kredo erdhën, së pari, gojarisht dhe më pas të shkruara.

b. Kredoja e Nices. Kjo na çon në shekullin e katërt, kur Arius tha që Jezusi ishte një qenie e krijuar dhe jo Biri nga përjetësia, prandaj një këshill u thirr për të vërtetuar faktin se Krishti, megjithëse i lindur nga e virgjëra, ka bashkëjetuar përjetësisht me Atin. Këshilli u thirr në Kostandinopojë (Stambolli i sotshëm) në vitin 381. Ky këshill i drejtohet gjithashtu faktit të lindjes së virgjër të Krishtit.

4. Është kundër ligjeve të natyrës. Këtij argumenti kundër lindjes së virgjër, ne i përgjigjemi: “Po, është më se e sigurt që është kundër ligjeve të natyrës”, sepse kjo nuk ishte lindja e një foshnjeje të thjeshtë, ishte lindja e Birit të Perëndisë në mish. A keni kaluar ndonjëherë kohë duke menduar se kjo mund të ketë qenë e vetmja mënyrë me anë të cilës Perëndia mund të vinte në mish, me anë të lindjes së virgjër?

Janë tre mënyra me të cilat Perëndia bëri qenie njerëzore jo sipas ligjeve të natyrës:

(1) Kur Ai bëri Adamin pa ndihmën e një burri apo gruaje.

(2) Kur Ai bëri Evën pa ndihmën e një gruaje.

(3) Kur bëri Krishtin pa ndihmën e një burri.

5. I përngjet shumë mitologjisë. Është e vërtetë që shumë fe idhujtare kanë mësuar se perënditë e tyre ishin të lindur prej gruaje, por jo krejtësisht nga virgjëria, për më tepër, këto gra kishin kryer marrëdhënie mishërore me perëndi të tjerë, të cilët prodhuan perënditë e njerëzve. A mund të krahasohet lindja e Krishtit me historitë e treguara rreth këtyre miteve? Absolutisht jo! Lindjet e njerëzve të mitologjisë nuk ishin nga virgjëria, por nga marrëdhëniet mishërore.

6. Duke e quajtur veten Biri i Njeriut, Krishti e mohoi lindjen e virgjër. Mbani mend që Zoti Jezus nuk tha kurrë “Unë jam një bir njeriu”, por “Unë jam Biri i Njeriut”.

7. Nevoja e pastrimit vërteton se kjo ishte një lindje natyrore. Nën ligjin e Izraelit, të gjitha gratë ishin të papastra. Qëllimi i këtij ligji ishte higjienik, të shpëtojë shëndetin e gruas, duke e mbrojtur atë nga kënaqësitë e burrit të saj, ndërsa ajo është akoma në kushte të dobësuara, të shkaktuara nga lindja e fëmijës.

D. Qëllimet e mishërimit.

Cilat ishin qëllimet e lindjes së virgjër?

1. Për të shfaqur të padukshmin Perëndi. “Askush s’e pa Perëndinë kurrë; i vetëmlinduri Bir, që është në gjirin e t’Et, është ai që e ka bërë të njohur” (Gjoni 1:18). Jezus Krishti është shfaqja e Perëndisë, shpalosësi i Perëndisë. Në qoftë se doni ta dini se si është Perëndia, shikoni Jezusin.

2. Për të përmbushur profeci.

a. Fara, si një shembull. “Dhe unë do të shtie armiqësi midis teje dhe gruas, midis farës sate dhe farës së saj, fara e saj do të shtypë kokën tënde, dhe ti do të plagosësh thembrën e farës së saj” (Zanafilla 3:15). Një grua nuk ka farë, fara i përket burrit. Shkrimi e përmend “fara e gruas”. Kjo është kundër natyrës dhe ka të bëjë, sigurisht, me lindjen e virgjër, që është përmbushur kur Maria lindi Jezus Krishtin.

b. Virgjëresha si shembull. “Prandaj vetë Zoti do të japë një shenjë: Ja, e virgjëra do të mbetet me barrë dhe do të lindë një fëmijë të cilin do ta quajnë Emanuel” (Isaia 7:14).

3. Për të përmbushur marrëveshjen e Davidit. “Pastaj një degëz do të dalë nga trungu i Jeseut, dhe një filiz do të mbijë nga rrënjët e tij … Atë ditë do të ndodhë që rrënja e Jeseut do të ngrihet si një flamur për popujt, kombet do ta kërkojnë dhe vendi i prehjes së tij do të jetë i lavdishëm” (Isaia 11:1,10). “‘Ja ditët po vijnë’ thotë Zoti, ‘në të cilat do të shkaktoj që të dalë nga Davidi një filiz i drejtë, që do të mbretërojë si mbret, dhe do të ketë mbarësi dhe do të ushtrojë gjykimin dhe drejtësinë në vend. Në ditët e tij Juda do të shpëtohet dhe Izraeli do të qëndrojë në siguri. Ky do të jetë emri me të cilin do të thirret: <<Zoti drejtësia jonë>>’” (Jeremia 23:5-6). “Vëllezër, mund të thuhet haptas për Davidin patriark që ai vdiq dhe u varros; dhe varri i tij është ndër ne deri ditën e sotme. Ai, pra, duke qenë profet, e dinte se Perëndia i kishte premtuar me betim se nga fryti i belit të tij, sipas mishit, do të ngjallet Krishti për t’u ulur mbi fronin e tij; dhe duke parashikuar këtë, foli për ringjalljen e Krishtit, duke thënë se shpirti i tij nuk do të lihej në Hades dhe se mishi i tij nuk do të shihte kalbjen” (Veprat e Apostujve 2:29-31). Shihni gjithashtu 1 Samueli 4:17 dhe Luka 1:32-33.

4. Për t’u flijuar për mëkatet tona. “Dhe ju e dini se ai u shfaq për të hequr mëkatet tona; dhe në të nuk ka mëkat” (1 Gjoni 3:5). “Sepse është e pamundur që gjaku i demave dhe i cjepve të heqë mëkatet. Prandaj duke hyrë në botë, ai thotë: ‘Ti nuk deshe as flijim as mblatë, por bëre gati për mua një trup’; Mbasi tha: ‘Ti nuk deshe as flijim as mblatë, as olokauste as flijime për mëkatin, që të blatohen sipas ligjit’, ai shtoi: ‘Ja, unë vij për të bërë, o Perëndi, vullnetin tënd’. Ai heq të parën që të vërë të dytën” (Hebrenjve 10:4-5, 8-10). “Tani, o vëllezër po ju deklaroj ungjillin që ju kam shpallur dhe që ju keni marrë dhe mbi të cilin ju qëndroni, dhe me anë të të cilit ju jeni shpëtuar, nëse do ta mbani fjalën që ju kanë predikuar, veç nëse besuat kot. Sepse unë ju kam transmetuar para së gjithash ato që edhe unë vetë i kam marrë se Krishti vdiq për mëkatet tona sipas Shkrimeve, se u varros dhe u ringjall të tretën ditë, sipas Shkrimeve” (1 Korintasve 15:1-4).

a. Flijimi i një kafshe nuk i ka hequr kurrë mëkatet. Është vetë Perëndia Ai që themeloi flijimin e kafshëve. Sidoqoftë, i gjithë gjaku i derdhur për shekuj mbi altarët e izraelitëve, s’ka hequr ndonjë mëkat. Pse, atëherë, kërkohej një gjë e tillë? Ishte e kërkuar me qëllim që të siguronte një “mbulesë” për mëkatet deri sa të vinte gjaku i Krishtit dhe t’i “lante” ato. Asnjë flijim nuk ka mundur ndonjëherë të heqë mëkatet, sepse flijimi duhet të ngrihet deri në nivelin e njeriut për të cilin është flijuar.

b. Flija duhet të jetë pa mëkat. Ne jemi me mendimin se një “njeri duhet të flijohet për një njeri”, meqenëse kafshët nuk ngjiten dot në nivelin e njeriut, por, sidoqoftë, një njeri mëkatar nuk mund të flijohet për një tjetër njeri mëkatar, sepse, në qoftë se i pari duhet të vdesë, ai duhet të vdesë për mëkatet e tij vetjake.

c. Flijimi duhet të jetë një flijim i përjetshëm. Flijimi nuk duhet të ngrihet vetëm deri në nivelin e njeriut për të cilin po flijohet, por edhe deri në nivelin e Perëndisë të cilin duhet të kënaqë! Jezusi, Zoti ynë i përmbushi të gjitha! “Ai vetë i barti mëkatet tona në trupin e tij mbi drurin e kryqit që ne, të vdekur për mëkate, të rrojmë për drejtësi dhe me vurratat e tij ju u shëruat” (1 Pjetrit 2:24).

5. Për t’u siguruar të shpenguarve një kryeprift. “Prandaj ai duhej t’u ngjante në çdo gjë vëllezërve, që të mund të ishte i mëshirshëm e kryeprift besnik në ato që i përkasin Perëndisë, për t’u bërë pajtim për mëkatet e popullit. Prandaj, o vëllezër të shenjtë, pjestarë të thirrjes qiellore, vështroni apostullin dhe kryepriftin e rrëfimit të besimit tonë, Jezus Krishtin” (Hebrenjve 2:17, 3:1). Sot ne kemi një, madje Jezus Krishtin, që qëndron për ne përpara Perëndisë. Ne kemi një paditës (Zbulesa 12:10), i cili na akuzon çdo ditë para Perëndisë, por në të njëjtën kohë kemi një avokat tek Ati, i cili ndërmjetëson për ne.

6. Për t’u treguar besimtarëve si të jetojnë. “Ai që thotë se qëndron në të, duhet të ecë edhe vetë sikurse ka ecur ai” (1 Gjoni 2:6). “Sepse për këtë ju u thirrët, sepse edhe Krishti vuajti për ne duke lënë një shembull, që të ecni pas gjurmës së tij” (1 Pjetri 2:21).

7. Për t’u bërë kreu i një krijese të re. “Dhe ai që rrinte mbi fron tha: ‘Ja unë i bëj të gjitha gjërat të reja’. Dhe më tha: ‘Shkruaj sepse këto gjëra janë të vërteta dhe besnike’” (Zbulesa 21:5). Shihni gjithashtu 2 Korintasve 5:17 dhe 1 Korintasve 15:45-47.

E. Përjetësia e mishërimit.

Perëndia do të jetë gjithmonë i shfaqur në mish në personin e Birit të Tij, Jezus Krishtit.

1. Është thelbësore për plotësinë e natyrës njerzore të Zotit tonë. Zoti ynë, tani në lavdi, ka natyrën e tij njerëzore. Ai është njeri sot.

2. Është thelbësore për kryepriftërinë e Zotit tonë. “Sepse duke qenë se bijtë kanë marrë pjesë prej mishi dhe gjaku, po ashtu edhe ai u bë pjestar në po ato gjëra, që të shkatërronte, me anë të vdekjes, atë që ka pushtetin e vdekjes, domethënë djallin, edhe të çlironte të gjithë ata që nga frika e vdekjes, i ishin nënshtruar robërisë për tërë jetën. Sepse ai nuk kujdeset për engjëjt, por ndihmon pasardhjen e Abrahamit. Prandaj ai duhej t’u ngjante në çdo gjë vëllezërve, që të mund të ishte i mëshirshëm e kryeprift besnik në ato që i përkasin Perëndisë, për t’u bërë pajtim për mëkatet e popullit. Sepse duke qenë se ai vetë hoqi kur u tundua, mund t’u vijë në ndihmë atyre që tundohen” (Hebrenjve 2:14-18). “Për më tepër ata qenë bërë priftërinj në numër të madh, sepse vdekja nuk i linte të qëndronin përgjithnjë, kurse ai, mbasi qëndron për jetë të jetës, ka priftëri të patjetërsueshme, prandaj edhe mund të shpëtojë plotësisht ata që me anë të tij i afrohen Perëndisë sepse gjithmonë rron të ndërmjetësojë për ta. Sepse ne, një kryeprift i tillë na duhej, i shenjtë, i pafaj, i papërlyer, i ndarë nga mëkatarët dhe i ngritur përmbi qiej, i cili nuk ka nevojë çdo ditë, si ata kryepriftërinjtë, të ofrojë flijime më parë për mëkatet e veta e pastaj për ato të popullit, sepse këtë e bëri një herë e mirë, kur e kushtoi vetveten. Sepse l