Fjala “pneumatologji” vjen nga fjala greke “pneuma”, që do të thotë frymë, erë ose frymëmarrje. Si rrjedhim, pneumatologjia është doktrina e Frymës, ose e Frymës së Perëndisë, doktrina e Frymës së Shenjtë.

Doktrina e Frymës së Shenjtë është me të vërtetë një doktrinë biblike. Bibla është i vetmi burim nga i cili mund të sigurohemi për ndonjë informacion në lidhje me Të. Vetëm feja e krishterë e ka Frymën e Shenjtë.

Ndërsa studiojmë doktrinën e Frymës së Shenjtë, le të mos harrojmë që Krishti është qendra e librit, tema e gjithë shkrimeve të fshehta. Në qoftë se vëmë dikë në vendin e Tij, kjo do të sjellë ngatërresë. Fryma e Shenjtë nuk mund ta zëvendësojë Birin e Perëndisë. Fryma e Shenjtë nuk erdhi për të folur për Veten (ose nga Vetja), por për Krishtin. Dikush që flet vazhdimisht për Frymën dhe lë jashtë Birin, jep dëshmi që ai në të vërtetë nuk e ka Frymën.

I. Personaliteti i Frymës së Shenjtë

Le të themi, para së gjithash, se nuk duhet t’i drejtohemi kurrë Frymës së Shenjtë sikur është një send. Nganjëherë ngatërrojmë personalitetin me paraqitjen e jashtme. Personaliteti nuk është një tipar i trupit, por është tipar i frymës. Vetë ju nuk ju kanë parë asnjëherë. Ju nuk jeni një trup, por një frymë që ka një trup.

A. Cilësitë vetjake.

1. Ai zotëron inteligjencë. “Dikujt, pra, i jepet, me anë të Frymës, fjalë diturie; një tjetri, sipas po atij Frymë, fjalë njohurie” (1 Korintasve 12:8). Shihni gjithashtu Isaia 11:2-3, Nehemia 9:20, 1 Pjetri 1:11, 2 Pjetrit 1:21 dhe 1 Korintasve 2:10-11.

2. Ai zotëron vullnet. “Dhe të gjitha këto i bën i njëjti dhe i vetmi Frymë, duke i ndarë gjithsecilit dhunti veç e veç ashtu si do vetë” (1 Korintasve 12:11).

3. Ai zotëron fuqi. “Dhe Perëndia i shpresës le t’ju mbushë me çfarëdo gëzimi dhe paqe me anë të besimit, që të keni mbushulli në shpresë, me anë të fuqisë së Frymës së Shenjtë … Me fuqi shenjash dhe çudirash, me fuqi të Frymës së Perëndisë; kështu prej Jeruzalemit e përqark dhe gjer në Iliri, kam kryer shërbimin e ungjillit të Krishtit” (Romakëve 15:13-19). Shihni gjithashtu Zakaria 4:6, Isaia 11:2 dhe Efesianëve 3:16.

4. Ai zotëron njohuri. “Po Perëndia na i ka zbuluar me anë të Frymës së Tij, sepse Fryma heton çdo gjë, edhe të thellat e Perëndisë. Sepse cili nga njerëzit, pra, njeh gjërat e njeriut, përveç se fryma e njeriut që është në të? Po kështu asnjëri s’i njeh gjërat e Perëndisë, përveçse Fryma e Perëndisë. Dhe ne nuk kemi marrë frymën e botës, por Frymën që vjen nga Perëndia, që të njohim gjërat që na janë dhuruar falas nga Perëndia” (1 Korintasve 2:10-12).

5. Ai zotëron dashuri. “Dhe ju bëj thirrje, o vëllezër, për Zotin tonë Jezus Krisht dhe për dashurinë e Frymës, të luftoni bashkë me mua në lutje te Perëndia për mua” (Romakëve 15:30).

B. Përemra vetorë.

Emri vetjak i Frymës së Shenjtë është i panjohur. Titulli “Fryma e Shenjtë” nuk është emri i Tij, ai është një emërtim që tregon se ç’është Ai. Heshtja e Shkrimit të Shenjtë në lidhje me emrin e Tij është shumë e veçantë dhe kuptimplote. Ai e mban të fshehtë këtë emër, që emri i Zotit Jezus Krisht të lartësohet. Titulli “Fryma e Shenjtë” është emër i gjinisë asnjanëse në gjuhën greke, por kurdo që përdoret një përemër në vend të Tij, atëherë përemri i përdorur është gjithmonë në gjininë mashkullore. “Dhe unë do t’i lutem Atit dhe ai do t’ju japë një Ngushëllues tjetër, që do të qëndrojë përgjithmonë me ju, Frymën e së Vërtetës, që bota nuk mund ta marrë, sepse nuk e sheh dhe nuk e njeh; por ju e njihni, sepse qëndron me ju dhe do të jetë në ju … Por Ngushëlluesi, Fryma e Shenjtë, që Ati do ta dërgojë në emrin tim, do t’ju mësojë çdo gjë dhe do t’ju kujtojë të gjitha këto që ju thashë” (Gjoni 14:16-26). Shihni edhe Gjoni 16:7-8, 13-15 dhe Romakëve 8:16, 26.

C. Verpimet vetjake.

Pse veprojmë si qenie njerëzore? Sepse jemi njerëz. Pse vepron Fryma e Shenjtë si një person? Sepse Ai është person.

1. Ai flet. “Dhe ndërsa po kryenin shërbesën e Zotit dhe po agjëronin, Fryma e Shenjtë tha: ‘Mi ndani veç Barnabën dhe Saulin për veprën për të cilën i kam thirrur’” (Veprat 13:2).

2. Ai ndërmjetëson. “Kështu, pra, edhe Fryma na ndihmon në dobësitë tona, sepse ne nuk dimë çfarë të kërkojmë në lutjet tona, sikurse duhet; por vetë Fryma ndërhyn për ne me psherëtima të patregueshme” (Romakëve 8:26).

3. Ai dëshmon. “Por kur të vijë Ngushëlluesi, që do t’ju dërgoj prej Atit, Fryma e së Vërtetës, që del nga Ati im, ai do të dëshmojë për mua” (Gjoni 15:26).

4. Ai urdhëron. “Kur ata po kalonin nëpër Frigji dhe në krahinën e Galatisë, u penguan nga Fryma e Shenjtë që të shpallin fjalën në Azi. Si arritën në kufijtë e Misisë, ata këkuan të shkojnë në Bitini, por Fryma nuk i lejoi”.

5. Ai mbikëqyr. “Tregoni kujdes, pra për veten tuaj dhe për tufën, në mes të së cilës Fryma e Shenjtë ju ka vënë ju kujdestarë që të kullotni kishën e Perëndisë, të cilën ai e ka fituar me gjakun e tij” (Veprat 20:28).

6. Ai udhëheq. “Por kur të vijë ai, Fryma e së vërtetës, ai do t’ju prijë në çdo të vërtetë, sepse ai nuk do të flasë nga vetja, por do të thotë të gjitha ato gjëra që ka dëgjuar dhe do t’ju kumtojë gjërat që do të vijnë” (Gjoni 16:13).

7. Ai mëson. “Por Ngushëlluesi, Fryma e Shenjtë, që Ati do ta dërgojë në emrin tim, do t’ju mësojë çdo gjë dhe do t’ju kujtojë të gjitha këto që ju thashë” (Gjoni 14:26).

D. Kundërveprime vetjake.

Veprime që mund të kryhen ndaj Frymës, mund të kryhen vetëm ndaj një personi. Fryma e Shenjtë ka ndjenja.

1. Ai mund të trishtohet. “Dhe mos e trishtoni Frymën e Shenjtë të Perëndisë, me të cilin u vulosët për ditën e shpengimit” (Efesianëve 4:30).

2. Ai mund të zemërohet. “Ata u rebeluan dhe e trishtuan Frymën e tij të Shenjtë; prandaj ai u bë armiku i tyre dhe luftoi kundër tyre” (Isaia 63:10).

3. Ai mund të vihet në provë. “Atëherë Pjetri i tha: ‘Pse u morët vesh që ta tundoni Frymën e Zotit? Ja, këmbët e atyre që e varrosën burrin tënd janë në prag të derës dhe do të mbartin jashtë edhe ty!” (Veprat 5:9).

4. Ai mund të kundërshtohet. “O njerëz qafëfortë dhe me zemër e veshë të parrethprerë, ju gjithnjë e kundërshtoni Frymën e Shenjtë; ashtu siç bënin etërit tuaj, ashtu bëni edhe ju” (Veprat 7:51).

5. Ai mund të blasfemohet. “Por për atë që do të blasfemojë kundër Frymës së Shenjtë nuk do të ketë falje përjetë; ai është fajtor për dënim të përjetshëm. Sepse ata thoshin: ‘Ai ka një frymë të ndyrë!’” (Marku 3:29-30).

E. Marrëdhënie vetjake.

1. Me Atin. “Shkoni, pra, dhe bëni dishepuj nga të gjithë popujt duke i pagëzuar në emër të Atit e të Birit e të Frymës së Shenjtë” (Mateu 28:19).

2. Me Krishtin. “Ai do të më përlëvdojë, sepse do të marrë prej meje dhe do t’jua kumtojë” (Gjoni 16:14).

3. Me të krishterët. “Në fakt na u duk mirë Frymës së Shenjtë dhe neve që të mos ju ngarkojmë asnjë barrë tjetër përveç këtyre gjërave të nevojshme” (Veprat 15:28).

F. Emërime vetjake.

1. Emri “parakletos”. Kjo është një fjalë greke që do të thotë Ngushëllues, një që është thirrur për të ndihmuar. “Por kur të vijë Ngushëlluesi, që do t’ju dërgoj prej Atit, Fryma e së vërtetës, që del nga Ati im, ai do të dëshmojë për mua” (Gjoni 15:26).

2. Veçanti të tjera.

a. Frymë premtimi. “Dhe pasi besuat, u vulosët me Frymën e Shenjtë të premtimit” (Efesianët 1:13).

b. Frymë fuqie. “Fryma e Zotit do të pushojë mbi të, fryma e diturisë dhe e zgjuarsisë, fryma e këshillës dhe e fuqisë, fryma e njohurisë dhe e frikës së Zotit” (Isaia 11:2).

c. Frymë e së vërtetës. “Ai do t’ju japë një Ngushëllues tjetër, Frymën e së Vërtetës, që bota nuk mund ta marrë, sepse nuk e sheh dhe nuk e njeh; por ju e njihni, sepse qëndron me ju dhe do të jetë në ju” (Gjoni 14:16-17).

II. Hyjnia e Frymës së Shenjtë

Ai është një person hyjnor. Ai është Perëndi! Ai është i barabartë me Atin dhe Birin, i përjetshëm bashkë me Atin dhe Birin dhe jeton bashkë me Atin dhe Birin. Megjithatë Ai është i emëruar si personi i tretë i Trinisë. Në jetët tona, mund të ketë njerëz të barabartë në status, por janë të varur nga të tjerët në pozitë. Është e njëjta gjë edhe me Frymën e Shenjtë. Si një qenie, Ai është i barabartë me Atin dhe Birin, por në pozitë Ai eshtë i varur tek Ati dhe i jep përparësi Birit. Mbajeni mend mirë që nuk ka xhelozi në Hyjninë.

A. Ai është identifikuar si Hyjni i Dhiatës së Vjetër.

Jezusi i Dhiatës së Re është Perëndia (Jehova) i Dhiatës së Vjetër edhe Fryma e Shenjtë e Dhiatës së Re është Jehova i Dhiatës së Vjetër. “Por kjo është besëlidhja që do të vendos me shtëpinë e Izraelit mbas atyre ditëve, thotë Zoti: ‘Do ta shtie ligjin tim në mendjen e tyre dhe do ta shkruaj mbi zemrën e tyre, dhe unë do të jem Zoti i tyre dhe ata do të jenë populli im’” (Jeremia 31:33). “Sepse me një ofertë të vetme, ai bëri të përsosur përgjithnjë ata që shenjtërohen. Por edhe Fryma e Shenjtë na dëshmon; sepse mbasi pat thënë më parë: ‘Kjo është besëlidhja që unë do të të bëj me ata pas atyre ditëve, thotë Perëndia, unë do t’i shtie ligjet e mia në zemrat e tyre dhe do t’i shkruaj në mendjet e tyre’” (Hebrenjve 10:14-16).

B. Ai është quajtur Perëndi.

1. Në Veprat 5:3-4. “Por Pjetri i tha: ‘Anania, pse Satani ta mbushi zemrën që të gënjesh Frymë e Shenjtë dhe të mbash një pjesë të çmimit të arës? Po të mbetej e pashitur, a nuk do të ngelte jotja? Dhe ato që more nga shitja a nuk ishin vallë në dispozicionin tënd? Pse e shtive në zemër këtë gjë? Ti nuk ke gënjyer njerëzit, por Perëndinë!’”. Anania dhe Safira vdiqën menjëherë sepse gënjyen Frymën e Shenjtë. Ata gënjyen në kohën e shenjtërimit të gjërave. Ata nuk vdiqën sepse mbajtën paratë e tyre, por sepse ata deklaruan që kishin dhënë gjithçka. Ata gënjyen kishën, pra, edhe Frymën e Shenjtë.

2. Në 1 Korintasve 3:16. “A nuk e dini ju se jeni tempulli i Perëndisë dhe se Fryma e Perëndisë banon në ju?” Ne jemi tempulli i Perëndisë sepse Fryma banon brenda nesh.

3. Në 2 Korintasve 3:17. “Sepse Zoti është Fryma dhe atje ku është Fryma e Zotit, atje është liria”.

C. Ai zotëron tipare hyjnore.

1. Gjithëfuqishmëri. “Dhe engjëlli duke u përgjigjur, i tha: ‘Fryma e Shenjtë do të vijë mbi ty dhe pushteti i Shumë të Lartit do të të mbulojë me hijen e vet; prandaj i shenjti që do të lindë prej teje do të quhet Bir i Perëndisë’” (Luka 1:35).

2. Gjithëdijshmëri. “Sepse Fryma heton çdo gjë, edhe të thellat e Perëndisë” (1 Korintasve 2:10). Shihni gjithashtu Luka 2:25-32.

3. Kudopranishmëri. “Ku do të mund të shkoja larg Frymës sate, ose ku do të mund të ikja larg pranisë sate? Në rast se ngjitem në qiell, ti je atje; në rast se e shtrij shtratin tim në Sheol, ti je edhe aty. Në rast se marr krahët e agimit dhe shkoj të banoj në skajin e detit, edhe aty dora jote do të më udhëheqë dhe dora jote e djathtë do të më kapë” (Psalmi 139:7-10).

4. Përjetshmëri. “Sa më tepër gjaku i Krishtit, i cili nëpërmjet Frymës së përjetshme ia dha veten e Vet të panjollosur Perëndisë, do të pastrojë ndërgjegjen tonë nga veprat që çojnë në vdekje, që ne t’i shërbejmë Perëndisë së gjallë?” (Hebrenjve 9:14, CHC).

5. Dashuri. “Dhe ju bëj thirrje, o vëllezër, për Zotin tonë Jezus Krisht dhe për dashurinë e Frymës, të luftoni bashkë me mua në lutje te Perëndia për mua” (Romakeve 15:30).

6. Shenjtëri. “Dhe mos e trishtoni Frymën e Shenjtë të Perëndisë, me të cilin u vulosët për ditën e shpengimit” (Efesianëve 4:30).

D. Ai kryen veprat e Perëndisë.

1. Krijimi. “Në fillim Perëndia krijoi qiejt dhe tokën. Toka ishte pa trajtë, e zbrazët dhe errësira mbulonte sipërfaqen e humnerës; dhe Fryma e Perëndisë fluturonte mbi sipërfaqen e ujërave” (Zanafilla 1:1-2). “Ti dërgon frymën tënde dhe ata krijohen, kështu ti ripërtërin faqen e dheut” (Psalmi 104:30). “Fryma e Perëndisë më ka krijuar dhe fryma e të Plotfuqishmit më jep jetë” (Jobi 33:4).

2. Përtëritja. “Jezusi iu përgjigj dhe tha: ‘Në të vërtetë, në të vërtetë po të them që nëse një nuk ka rilindur nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë’ … Jezusi u përgjigj: ‘Në të vërtetë, në të vërtetë po të them se kush nuk ka lindur nga uji dhe nga Fryma, nuk mund të hyjë në mbretërinë e Perëndisë. Ç’ka lindur nga mishi është mish; por ç’ka lindur nga Fryma është frymë. Mos u mrekullo që të thashë: <<Duhet të lindni përsëri>>. Era fryn ku të dojë dhe ti ia dëgjon zërin, por ti nuk e di nga vjen dhe ku po shkon; kështu është edhe çdo njëri që ka lindur nga Fryma’” (Gjoni 3:3-8).

3. Ringjallja. “Dhe në qoftë se fryma e atij që ringjalli Krishtin prej së vdekurish do t’ju japë jetë edhe trupave tuaj vdekatarë me anë të Frymës së tij që banon në ju” (Romakëve 8:11).

4. Shndërrimi. “Nëse Krishti është në ju, trupi patjetër është i vdekur për shkak të mëkatit, por Fryma është jetë për shkak të drejtësisë” (Romakëve 8:10).

5. Shpëtimi. “Por u latë, por u shenjtëruat, por u shfajësuat në emër të Zotit Jezus dhe me anë të Frymës së Perëndisë tonë” (1 Korintasve 6:11).

E. Ai ushtron sovranitetin e Perëndisë.

“Dhe të gjitha këto i bën i njëjti dhe i vetmi Frymë, duke i ndarë gjithsecilit dhunti veç e veç ashtu si do vetë” (1 Korintasve 12:11). Shihni gjithashtu Zakaria 4:6.

F. Ai duhet të njihet si Perëndi.

1. E paraqitur në Dërgimin (misionin) e Madh. “Pastaj Jezusi u afrua dhe u foli atyre duke thënë: ‘Mua më është dhënë çdo pushtet në qiell e në tokë. Shkoni pra, dhe bëni dishepuj nga të gjithë popujt duke i pagëzuar në emër të Atit e të Birit e të Frymës së Shenjtë dhe duke i mësuar të zbatojnë gjërat që unë ju kam urdhëruar. Dhe ja, unë jam me ju gjithë ditët, deri në mbarim të botës. Amen’” (Mateu 28:18-20).

2. E paraqitur në bekimin apostullor. “Hiri i Zotit Jezus Krisht, dashuria e Perëndisë dhe bashkësia e Frymës së Shenjtë qofshin me ju të gjithë. Amen” (2 Korintasve 13:13).

3. E paraqitur nga emërimet biblike. “Kush ka veshë, le të dëgjojë atë që u thotë Fryma kishave” (Zbulesa 3:22).

4. E paraqitur nga veprimtaria e kishës. “Ka larmi dhuntish, por i njëjti Frymë. Ka edhe larmi shërbimesh, por i njëjti Zot. Dhe ka larmi veprimtarish por është i njëjti Perëndi i cili i bën të gjitha gjërat në të gjithë” (1 Korintasve 12:4-6).

G. Duhet të mbështetemi tek Ai si tek Perëndia.

“Tani kur t’ju çojnë për t’ju dorëzuar në duart e tyre, mos u shqetësoni që më parë për atë që do të duhet të thoni dhe mos e paramendoni; por thoni çfarë t’ju jepet në atë çast, sepse nuk jeni ju që flisni, por Fryma e Shenjtë” (Marku 13:11). Shihni gjithashtu Romakët 8:26.

H. Mund të mëkatosh kundër Tij, pra, kundër Perëndisë.

“Por Pjetri i tha: ‘Anania, pse Satani ta mbushi zemrën që të gënjesh Frymën e Shenjtë dhe të mbash një pjesë të çmimit të arës? Po të mbetej e pashitur, a nuk do të ngelte e jotja? Dhe ato që more nga shitja a nuk ishin vallë në dispozicionin tënd? Pse e shtive në zemër këtë gjë? Ti nuk ke gënjyer njerëzit, por Perëndinë!’” (Veprat e Apostujve 5:3-4).

III. Puna e Frymës së Shenjtë

A. E paraqitur në Dhiatën e Vjetër.

Dikush ka thënë që Fryma e Shenjtë është përmendur tetëdhjetë e tetë herë në Dhiatën e Vjetër. Megjithatë mësimi i Frymës së Shenjtë nuk është aq i qartë në Dhiatën e Vjetër sa në Dhiatën e Re.

1. Shfaqja e Tij.

a. Duke ardhur mbi njerëzit. “Dhe, me sytë e ngritur, Balaami pa Izraelin që kishte fushuar sipas fiseve, dhe Fryma e Perëndisë e mbuloi atë” (Numrat 24:2). “Atëherë Fryma e Zotit erdhi mbi Jefteun dhe ai kaloi nëpër Galaadin dhe Manasin, arriti në Mitspah të Galaadit dhe që këtej lëvizi kundër bijve të Amonit” (Gjyqtarët 11:29). Shihni gjithashtu Gjyqtarët 3:10 dhe 14:6.

b. Duke veshur njerëzit. “Por Fryma e Zotit (Jehova) depërtoi te (në hebraisht do të thotë u vesh me të) Gideoni që i ra borisë; dhe Abiezeritët u thirrën që t’i shkonin pas” (Gjykatësit 6:34). Shihni gjithashtu 2 Kronikave 24:20.

c. E derdhur mbi njerëzit. “Mbi tokën e popullit tim do të rriten gjemba dhe ferra … deri sa mbi ne të përhapet Fryma nga lart, shkretëtira të bëhet pemishte dhe pemishtja të konsiderohet si një pyll” (Isaia 32:13, 15).

d. Duke mbushur njerëzit. “Dhe e mbusha me Frymën e Perëndisë, me dituri, me zgjuarsi, me njohuri dhe çdo shkathtësi” (Eksodi 31:3). Shihni gjithashtu Mikea 3:8.

e. Duke pushuar mbi njerëzit. “Atëherë Zoti zbriti në renë dhe i foli atij, mori nga Fryma që qëndronte mbi të dhe e çoi mbi të shtatëmbëdhjetë pleqtë; por kur Fryma u vu mbi ta, ata bënë profeci, megjithëse më vonë nuk bënë më” (Numrat 11:25). Shihni gjithashtu Numrat 11:26 dhe Isaia 11:2.

Fryma e Shenjtë nuk paraqitet sikur banonte brenda besimtarit. Fryma e Shenjtë i mbushte ata, por kurrë nuk mori vendbanesë brenda tyre.

Asnjë shenjtor i Dhiatës së Vjetër nuk u pagëzua me Frymën e Shenjtë. Ky pagëzim fillestar nisi në ditën e Rrëshajve, pesëdhjetë ditë pas ngjalljes së Krishtit prej së vdekurish.

2. Shërbimi i Tij.

a. Në lidhje me krijimin.

(1) Krijimi.

(a) I qiejve dhe i tokës. “Qiejtë u bënë me anë të fjalës së Zotit dhe tërë ushtria e tyre me anë të frymës së gojës së tij. Ai mblodhi ujërat në një tog dhe vendosi thellësitë e tyre të mëdha si rezervuare. Tërë toka le të ketë frikë nga Zoti dhe le të dridhen para tij tërë banorët e botës. Sepse ai foli dhe gjëja bë; ai urdhëroi dhe gjëja u shfaq” (Psalmi 33:6-9). Shihni edhe Jobi 26:13.

(b) I kafshëve. “Sa të shumta janë veprat e tua, o Zot! Ti i ke bërë të gjitha me dituri; toka është plot me pasuritë e tua. Ti dërgon frymën tënde dhe ata krijohen, kështu ti ripërtërin faqen e dheut” (Psalmi 104:24-30).

(c) I njeriut. “Fryma e Perëndisë më ka krijuar dhe fryma e të Plotfuqishmit më jep jetë” (Jobi 33:4). Shihni gjithashtu Zanafilla 1:26-27 dhe 2:7.

(2) Ripërtëritja.

(a) E tokës së rënë[1]. “Dhe Fryma e Perëndisë fluturonte mbi sipërfaqen e ujërave” (Zanafila 1:2b).

(b) E njeriut të rënë. “Atëherë ai më tha: ‘Profetizoji frymës, profetizo bir njeriu dhe i thuaj frymës: Kështu thotë Zoti, Zoti: Frymë, eja nga të katër erërat dhe fryj mbi këta të vrarë, që të jetojnë’. Kështu profetizova, si më kishte urdhëruar dhe shpirti hyri në to dhe u kthyen në jetë dhe u ngritën në këmbë; ishte një ushtri e madhe, shumë e madhe” (Ezekieli 37: 9-10). Shihni gjithashtu Isaia 55:3.

(3) Ruajtja. “Ti dërgon frymën tënde dhe ata krijohen, kështu ti ripërtërin faqen e dheut” (Psalmi 104:30).

b. Në lidhje me Satanin. Që nga fillimi, Fryma e Shenjtë ka qenë kundërshtari i Satanit. “Dhe Zoti tha: ‘Fryma ime nuk do të hahet gjithnjë me njeriun, sepse në shthurjen e tij ai nuk është veçse mish; ditët e tij do të jenë pra, njëqind e njëzet vjet’” (Zanafilla 6:3).

c. Në lidhje me Izraelin.

(1) Etërit e tij. (Abrahami, Isaku dhe Jakobi dhe të tjerë). “Dhe Faraoni u tha nëpunësve të tij: ‘A mund të gjejmë një njeri si ky, tek i cili të gjendet Fryma e Perëndisë?’” (Zanafilla 41:38).

(2) Themeluesit e tij. (Moisiu dhe ndihmësit e tij). “Atëherë Zoti i tha Moisiut: ‘Mblidhmë shtatëdhjetë njerëz nga pleqtë e Izraelit, që ti njeh si pleq të popullit dhe funksionarë të tij; silli në çadrën e mbledhjes dhe të rrinë aty me ty. Unë do të zbres dhe aty do të flas me ty: do të marr pastaj nga Fryma që është mbi ty dhe do t’ua kaloj atyre me qëllim që ta mbajnë bashkë me ty barrën e popullit dhe të mos e mbash ti vetëm’” (Numrat 11:16-17). Shihni gjithashtu Numrat 27:18-19, Ligji i Përtërirë 34:9 dhe Nehemia 9:20.

(3) Gjykatësit e tij. “Fryma e Zotit ishte mbi të dhe ai ishte një gjyqtar i Izraelit; doli për të luftuar …” (Gjyqtarët 3:10a).

(4) Mbretërit e tij. Saul: “Me të dëgjuar këto fjalë, Fryma e Perëndisë përfshiu Saulin, zemërimi i të cilit u rrit me të madhe” (1 Samueli 11:6). Shihni gjithashtu 1 Samueli 6:14, një frymë e keqe u dërgua nga Perëndia si gjykim mbi Saulin. Davidi: “Atëherë Samueli mori bririn e vajit dhe e vajosi para vëllezërve të tij; që nga ajo ditë Fryma e Zotit zbriti tek Davidi. Pastaj Samueli u ngrit dhe shkoi në Ramah” (1 Samueli 16:13). Shihni Psalmet 51:11-12 dhe 143:10.

(5) Priftërinjtë e tij. “Atëherë Fryma e Perëndisë erdhi mbi Zakarian, birin e priftit Jehojada, që u ngrit përpara popullit” (2 Kronikave 24:20a).

(6) Profetët e tij. “E bënë zemrën e tyre si diamanti, për të mos dëgjuar ligjin dhe fjalët që Zoti i ushtrive u dërgonte atyre me anë të Frymës së tij, me anë të profetëve të së kaluarës. Kështu u krijua një indinjatë e madhe te Zoti i ushtrive” (Zakaria 7:12). Shihni edhe Nehemia 9:30, Ezekieli 3:2, Danieli 5:1-14 dhe Mikea 3:8.

(7) Shenjtërorja e tij.

(a) Tabernakulli. Asgjë nuk u bë nga mençuria ose aftësia njerëzore. “Dhe e mbushi me Frymën e Perëndisë, me dituri, me zgjuarsi, me njohuri dhe me gjithfarë aftësish” (Eksodi 35:31). Shihni gjithashtu Eksodi 28:3 dhe 31:1-5.

(b) Tempulli. “Atëherë Davidi i dha birit të tij Solomonit projektin e portikut të tempullit, të godinave të tij, të dhomave të tij, të thesareve të tij, të dhomave të sipërme, të dhomave të brendshme dhe të vendit të pajtuesit, si dhe projektin e të gjitha gjërave që kishte në mendje për Frymën lidhur me oborret e shtëpisë së Zotit, me të gjitha dhomat anësore, me thesaret e shtëpisë së Perëndisë dhe me thesaret e sendeve të shenjtëruara” (1 Kronikave 28:11-12).

d. Në lidhje me Mesinë. “Fryma e Zotit, Zoti është mbi mua, sepse Zoti më ka vajosur për t’u dhënë një lajm të mirë të përulurve; më ka dërguar të lidh plagën e atyre që e kanë zemrën të thyer, të shpall çlirimin e atyre që janë në robëri, hapjen e burgut të burgosurve, të shpall vitin e hirit të Zotit dhe ditën e hakmarrjes të Perëndisë tonë, për të ngushëlluar tërë ata që pikëllohen” (Isaia 61:1-2). Shihni gjithashtu Isaia 11:2.

e. Në lidhje me mijëvjeçarin. “Mbas kësaj do të ndodhë që unë do të përhap Frymën time mbi çdo mish, bijtë tuaj dhe bijat tuaja do të profetizojnë, pleqtë tuaj do të shohin ëndërra, të rinjtë do të kenë vegime. Në ato ditë do të përhap Frymën time edhe mbi shërbëtorët dhe shërbëtoret” (Joeli 2:28-29). “Mbas kësaj” do të thotë pas rivendosjes së Izraelit. Shihni edhe Ezekieli 36:25-28 dhe 37:14.

f. Në lidhje me frymëzimin. “Këto janë fjalët e fundit të Davidit. Kështu thotë Davidi, bir i Isait, kështu thotë njeriu që u ngrit lart, i vajosuri i Perëndisë së Jakobit, këngëtari i ëmbël i Izraelit: ‘Fryma e Zotit ka folur nëpëmjet meje dhe fjala e tij ka qenë mbi buzët e mia’” (2 Samueli 23:1-2). Shihni për këtë edhe Numrat 24:2, Veprat 1:16, 4:25, 1 Pjetri 1:10-12, 2 Pjetri 1:21 dhe 2 Timoteu 3:16-17.

B. E paraqitur në Dhiatën e Re.

1. Fryma e Shenjtë dhe Krishti.

a. Referim ndaj punës së Tij në dispensacionin[2] e vjetër.

(1) Në predikim. “Sepse edhe Krishti ka vuajtur njëherë për mëkatet, i drejti për të padrejtët, për të na çuar te Perëndia. U vra në mish, por u ngjall nga Fryma, me anë të së cilës ai shkoi t’u predikojë frymërave që ishin në burg, që dikur ishin rebelë, kur durimi i Perëndisë i priste në ditët e Noeut, ndërsa po ndërtohej arka, në të cilën, pak vetë, gjithsej tetë, shpëtuan nëpërmjet ujit” (1 Pjetri 3:18-20). Kjo pjesë e Shkrimit është përdorur nga shumë kulte, të cilat predikojnë që Perëndia i jep njeriut një rast të dytë pas vdekjes. Ata e interpretojnë këtë pjesë të Shkrimit kështu: Krishti, mes kryqëzimit dhe ringjalljes së Tij, shkoi në Hades dhe u ofroi shpëtimin të padrejtëve të vdekur. Në qoftë se ata besuan në Të, atëherë ata u shpëtuan.

Dimë që teoria e mësipërme nuk është e vërtetë, sepse “duke qenë se është caktuar që njerëzit të vdesin vetëm njëherë, dhe më pas vjen gjyqi” (Hebrenjve 9:27). Asnjë rast i dytë nuk gjendet këtu. Interpretimi i drejtë është që Krishti, me anë të Frymës së Shenjtë në Noeun, u predikoi ungjillin njerëzve, duke i paralajmëruar nga gjykimi botëror. Ata e kundërshtuan lajmin dhe vdiqën në përmbytje, kështu që shpirtrat e tyre janë tani në burg, duke pritur për ringjalljen e fundit.

(2) Në profeci. “Për këtë shpëtim kërkuan dhe hetuan profetët që profetizuan nga hiri për ju, duke duke kërkuar të njohin kohën dhe rrethanat që tregonte Fryma e Krishtit që ishte në ta, dhe që dëshmonte që më parë për vuajtjet që do të vinin mbi Krishtin dhe për lavditë që do të pasonin” (1 Pjetri 1:10-11).

(3) Në tip. Tabernakulli është një tip i Krishtit. Gjithçka në të shpalos Shpëtimtarin. Fryma e Shenjtë ishte Ai që u dha dhunti njerëzve për të ndërtuar tabernakullin. “Shiko, unë e thirra me emër Betsaleelin, birin e Urit, birin e Hurit, nga fisi i Judës; dhe e mbusha me Frymën e Perëndisë, me dituri, me zgjuarsi, me njohuri dhe me çdo shkathtësi, që të jetë i aftë të përgatisë vizatime artistike, të punojë arin, argjendin dhe bronzin, për të gdhendur gurë për t’u ngallmuar, për të punuar drurin dhe për të kryer çdo lloj punimesh. Dhe ja, i dhashë për shok Oholiabin, të birin e Ahisamakut, nga fisi i Danve; dhe shtiva dituri në mendjen e të gjithë njerëzve të shkathët, me qëllim që të mund të bëjnë ato që të kam urdhëruar” (Eksodi 31:2-6).

b. Referim ndaj punës së Tij në shfaqjen e Tij tokësore.

(1) Lindja e Krishtit. “Dhe engjëlli duke u përgjigjur, i tha: ‘Fryma e Shenjtë do të vijë mbi ty dhe pushteti i Shumë të Lartit do të të mbulojë me hijen e vet; prandaj i shenjti që do të lindë prej teje do të quhet Bir i Perëndisë’” (Luka 1:35). Në Shkrimin e Shenjtë nuk gjejmë asnjëherë që Jezusi deklarohet Bir i Frymës. Fryma e Shenjtë prodhoi trupin, të pamëkat; “po bëre gati një trup për mua” (Hebrenjve 10:5c), jo Personin.

(2) Pagëzimi i Krishtit. “Tani u pagëzua gjithë populli, edhe Jezusi u pagëzua; dhe ndërsa po lutej, qielli u hap dhe Fryma e Shenjtë zbriti mbi të, në trajtën trupore si të pëllumbit, dhe nga qielli erdhi një zë, që thoshte: ‘Ti je Biri im i dashur, në ty unë jam kënaqur!’” (Luka 3:21-22). Shihni gjithashtu Marku 1:10-11 dhe Gjoni 1:32-34.

(3) Tundimi i Krishtit. “Dhe Jezusi, plot me Frymën e Shenjtë, u kthye nga Jordani dhe Fryma e Shenjtë e çoi në shkretëtirë, ku për dyzet ditë e tundoi djalli” (Luka 4: 1-2a). Shihni gjithashtu Mateu 4:1 dhe Marku 1:12.

(4) Vajosja e Krishtit. “Perëndia e vajosi me Frymën e Shenjtë dhe me fuqi Jezusin nga Nazareti, i cili e përshkoi vendin duke bërë mirë dhe duke shëruar të gjithë ata që ishin të pushtuar nga djalli, sepse Perëndia ishte me të” (Veprat 10:38). Shihni gjithashtu Luka 4:16-21.

(5) Mësimi i Krishtit. “Sepse ai që Perëndia ka dërguar flet fjalët e Perëndisë, sepse Perëndia nuk e jep frymën e tij me masë” (Gjoni 3:34).

(6) Mrekullitë e Krishtit. “Por, në qoftë se unë i dëboj djajtë me ndihmën e Fymës së Perëndisë, atëherë mbretëria e Perëndisë ka ardhur në mes tuaj” (Mateu 12:28).

(7) Jeta e Krishtit. “Dhe Jezusi, plot me Frymën e Shenjtë, u kthye nga Jordani dhe Fryma e çoi në shkretëtirë” (Luka 4:1). Shihni gjithashtu Luka 10:21 dhe Hebrenjve 9:14.

(8) Vdekja e Krishtit. “Aq më shumë gjaku i Krishtit, i cili me anë të Frymës së Shenjtë e dha veten e tij të papërlyer nga asnjë faj ndaj Perëndisë, do ta pastrojë ndërgjegjen tuaj nga veprat e vdekura për t’i shërbyer Perëndisë së gjallë!” (Hebrenjve 9:14).

(9) Ringjallja e Krishtit. “Dhe në qoftë se Fryma e atij që ringjalli Krishtin prej së vdekurish banon në ju, ai që e ringjalli Krishtin prej së vdekurish do t’ju japë jetë edhe trupave tuaj vdekatarë me anë të Frymës së tij që banon në ju” (Romakëve 8:11).

(10) Urdhërimet e Krishtit para ngjitjes në qiell. Luka na tregon se në ungjillin e tij ai shkroi “mbi të gjitha gjërat që Jezusi nisi të bëjë dhe të mësojë, deri në ditën në të cilën u muar në qiell, pasi u kishte dhënë urdhërime nëpërmjet Frymës së Shenjtë apostujve që ai kishte zgjedhur” (Veprat 1:1-2). Shihni gjithashtu Veprat 1:8.

c. Referim ndaj punës së Tij gjatë këtij dispensacioni.

(1) Ai lavdëron Krishtin. “Ai do të më përlëvdojë, sepse do të marrë prej meje dhe do t’jua kumtojë” (Gjoni 16:14).

(2) Ai dëshmon për Krishtin. “Perëndia i etërve tanë e ka ringjallur Jezusin, që ju e vratë, duke e varur në dru. Perëndia e lartësoi me të djathtën e vet dhe e bëri princ dhe shpëtimtar për t’i dhënë Izraelit pendimin dhe faljen e mëkateve. Dhe për këto gjëra ne jemi dëshmitarë të tij, si dhe Fryma e Shenjtë, që Perëndia ua ka dhënë atyre që i binden atij” (Veprat 5:30-32).

(3) Ai e kurorëzon Krishtin. “Prandaj ju bëj të ditur se askush që flet në Frymën e Shenjtë nuk thotë: ‘Mallkuar qoftë Jezusi!’; edhe asnjë nuk mund të thotë: ‘Jezusi është Zot’, veçse në Frymën e Shenjtë” (1 Korintasve 12:3).

2. Fryma e Shenjtë dhe bota.

a. Bindje. “Dhe kur të ketë ardhur, ai do të bindë botën për mëkat, për drejtësi dhe për gjykim. Për mëkat sepse nuk besojnë në mua; për drejtësi, sepse unë po shkoj tek Ati dhe ju nuk do të më shihni më; për gjykim, sepse princi i kësaj bote është gjykuar” (Gjoni 16:8-11).

(1) Për mëkat. Nuk është puna e Frymës së Shenjtë që ta bindë botën kundër vrasjes, kurvërisë dhe të tjera. Këtë e bën ligji natyror. Fryma e Shenjtë e bind botën ndaj mosbesimit, “sepse nuk besojnë në mua” (Gjoni 16:9). Shumë herë ne e ngatërrojmë fjalën “bind”, duke menduar që do të thotë të ndjehesh fajtor; por ky nuk është kuptimi i vërtetë. Bind do të thotë të gjendesh fajtor. Mëkatari është gjetur fajtor tashmë për mëkat, mosbesim, pavarësisht nëse ai e ndjen apo jo. Po, mëkatari tashmë është bindur, është dënuar dhe është duke pritur për t’u ndëshkuar. “Ai që beson në të nuk dënohet, por ai që nuk beson tashmë është dënuar, sepse nuk ka besuar në emrin e Birit të vetëmlindur të Perëndisë … gjykimi i Perëndisë qëndron mbi të” (Gjoni 3:18, 36c). Froni i Madh i Bardhë nuk është vendi ku përcaktohet fajësia e mëkatarit (për ta bindur atë si mëkatar), por është vendi ku ai ndëshkohet deri në masën e dënimit që meritojnë veprat e tij.

(2) Për drejtësi. Në ç’mënyrë e bind Fryma botën për drejtësi? Fryma e Shenjtë nuk e bind botën për drejtësinë që ka, por bind botën se drejtësia është në Krishtin, “sepse unë po shkoj tek Ati” (Gjoni 16:10).

(3) Për gjykim. Në qoftë se bota e kundërshton Krishtin, s’mbetet asgjë tjetër veç gjykim. “Dhe në asnjë tjetër nuk ka shpëtim, sepse nuk ka asnjë emër tjetër nën qiell që u është dhënë njerëzve dhe me anë të të cilit duhet të shpëtohemi” (Veprat 4:12). Mendimi i botës mbi gjykimin e ardhshëm është i turbullt. Njeriu ka ide të rreme që vijnë njëra pas tjetrës, por, sidoqoftë, këto besime të përgjithshme, që, megjithëse janë të gabuara, vërtetojnë se ka një kohë kur njeriut i duhet të japë llogari për vetveten përpara Perëndisë. Bibla është i vetmi burim i vërtetë i gjykimit të Fronit të Madh të Bardhë.

b. Ripërtëritje. “Prandaj nëse dikush është në Krishtin është një krijesë e re; gjërat e vjetra kanë shkuar, ja, të gjitha gjërat u bënë të reja” (2 Korintasve 5:17). Shihni gjithashtu Gjoni 3:5. Njeriu mund të zbusë ligjet, duke menduar që mund të bëhet bir i Perëndisë me një mënyrë tjetër, por Perëndia nuk i ndryshon. Ai përsëri kërkon që ju duhet të rilindni.

c. Pengesa të paudhësisë. “Misteri i paudhësisë në fakt është tashmë në veprim, duke pritur vetëm që të hiqet nga mesi ai që e ndalon tashti” (2 Thesalonikasve 2:7). Paudhësia në një nga këto ditë do të ngrihet në një njeri, Antikrishti. Edhe sot është një person në këtë botë që nuk e lejon mëkatin për të marrë kontrollin e plotë, dhe ky person është Fryma e Shenjtë. Gjatë Mundimit të Madh, kur Antikrishti do të shfaqet, Fryma e Shenjtë do të kalojë mënjanë, duke hequr dorën e Tij të shtrirë prej njeriut mëkatar, duke e lënë atë që të zhytet në thellësitë e shkatërrimit.

3. Fryma e Shenjtë dhe Kisha. Shihni Efesianëve 1:22-23, 2:12-16 dhe 3:4-16.

a. Fryma e Shenjtë i jep formë (përbën) kishës. Pagëzimi i Frymës është veprimi me anë të cilit ndërtohet kisha. “Sepse të gjithë ne jemi pagëzuar në një Frymë të vetme në të njëjtin trup, qofshin hebrenjtë apo grekët, qofshin skllevërit a të liruarit, dhe të gjithë jemi ujitur në të njëjtin Frymë” (1 Korintasve 12:13). Shkrimet që bëjnë fjalë për pagëzimin e Frymës së Shenjtë, janë shtatë. Pesë janë profetike (Mateu 3:11, Marku 1:8, Luka 3:16, Gjoni 1:33 dhe Veprat 1:5); një historike (Veprat 11:16) dhe një didaktike (1 Korintasve 12:13). Në pesë Shkrimet profetike, shohim se dy flasin për pagëzimin e Frymës dhe të zjarrit. Pagëzimi i Frymës dhe i zjarrit nuk është i njëjtë. Pagëzimi i Frymës flet për formimin e Kishës, ndërsa pagëzimi i zjarrit flet për gjykimin. Mateu 34:11 dhe Luka 3:16 janë pjesët ku flitet për pagëzimin e zjarrit. Në këto Shkrime Krishti i drejtonte mesazhet e Tij ndaj njerëzve të shpëtuar dhe “nepërkave” (jobesimtarët). Dëshmitë e Markut dhe të Gjonit nuk përfshijnë “pagëzim zjarri”, sepse ata nuk i drejtohen “nepërkave”. Të pesë pjesët profetike i drejtohen së ardhmes. Pjesa historike shikon prapa, prandaj pagëzimi i Frymës vjen mes të dyjave. Ky është çasti i Rrëshajve.

Pagëzimi i Frymës së Shenjtë nuk ishte ajo ardhje e fuqisë që i aftësoi apostujt të bënin mrekulli, sepse ata i kryenin këto edhe përpara se të pagëzoheshin me Frymën. Kisha është një organizëm, jo një organizatë, dhe pagëzimi i Frymës është ai veprim i Perëndisë që i bashkon gjymtyrët në atë organizëm. Kurdo që përdoret togu i fjalëve “pagëzim i Frymës”, ato zbatohen kolektivisht tek një grup dhe kurrë nuk i drejtohen një individi. Kur u pagëzuam “ne” dhe Korintasit (1 Korintasve 12:13) me Frymën? Ditën e Rrëshajve, njëherë e përgjithmonë. Kur një njeri merr Krishtin, ai vuloset në Krishtin me anë të Frymës. “Në të edhe ju, pasi e dëgjuat fjalën e së vërtetës, ungjillin e shpëtimit tuaj dhe pasi besuat, u vulosët me Frymën e Shenjtë të premtimit” (Efesianëve 1:13). Në të njëjtën kohë, njeriu merr gjithashtu edhe pagëzimin e Frymës.

Për sa i përket Perëndisë, është vetëm një Kalvar dhe vetëm një ditë Rrëshajsh. Megjithatë mëkatari duhet të përvetësojë Kalvarin me anë të besimit dhe duhet që të pranojë Rrëshajtë po me anë të besimit, për t’i bërë që të dyja një realitet për shpirtin e tij. Kjo ndodh menjëherë pasi njeriu pranon Krishtin si Zot dhe Shpëtimtar.

Do të na pëlqente që të jepnim një shpjegim për vargun e mëposhtëm, përderisa shumë e përdorin për mbështetjen e argumentit të mësipërm. “Është një Zot i vetëm, një besim i vetëm, një pagëzim i vetëm” (Efesianëve 4:5). Kjo nuk flet për pagëzimin e Frymës, por për pagëzimin e ujit. Vargu që paraprin, e shpjegon pagëzimin e Frymës. “Është një trup i vetëm dhe një Frymë i vetëm, sikurse ju u thirrët në shpresën e vetme të thirrjes suaj” (Efesianëve 4:4). Ky trup është i ndërtuar nga pagëzimi i Frymës.

Rrëshajtë vinin gjithmonë pesëdhjetë ditë pas Festës së Frutave të Para. Festa e Frutave të Para ishte një tip i ringjalljes së Krishtit. Kapitulli i dytë i Veprave të Apostujve shkruan dëshminë e njëqind e njëzet dishepujve në dhomën e sipërme që pritnin mbarimin e pesëdhjetë ditëve. Fryma e Shenjtë nuk erdhi si një përgjigje e lutjeve të tyre, sepse as gjithë lutjet dhe agjërimet e tyre nuk do të mund të shpejtonin ardhjen e Tij. Ai erdhi në kohën e duhur. Nuk mund të mendosh që Fryma do të vinte dyzet e nëntë ose pesëdhjetë e një ditë pas ringjalljes së Tij. Ai erdhi tamam në kohë, pesëdhjetë ditë pas ringjalljes.

Fryma e Shenjtë do të vinte, edhe sikur ata të mos luteshin. Ata do të ishin pagëzuar dhe pushtuar nga Fryma e Shenjtë, edhe sikur të mos ishin lutur, por nuk do të kishin marrë fuqi. Ata nuk do të ishin “mbushur me Frymë”, po të mos ishin lutur. Më tepër rreth “mbushjes me Frymën e Shenjtë” do të flitet më vonë.

Festa e Mbikalimit (përktheket në disa raste si “festa e Pashkëve”) u përmbush në Kalvar. Krishti nuk do të vdesë më kurrë. Festa e Rrëshajve u përmbush me anë pagëzimit të Frymës dhe nuk do të ketë më kurrë Rrëshaj. Kurrë nuk do të ketë një ripërmbushje të Qengjit të Mbikalimit dhe kurrë nuk do të ketë më ripërmbushje tjetër të Rrëshajve.

Festa e Rrëshjave ishte gjithashtu e njohur si Festa e Javëve, koha kur mblidheshin të korrat. Tek Levitiku 23:22 ne lexojmë: “Kur të korrni të mbjellat e tokës suaj, nuk do të korrni deri në cepat e arës sate dhe nuk do të mblidhni kallinjtë që kanë mbetur pas; do t’i lini për të varfrin dhe për të huajin. Unë jam Zoti, Perëndia juaj”. Kështu ne shohim që e korra ishte për tre grupe njerëzish:

1. Izraeli në përgjithësi.

2. Të varfërit.

3. Të huajtë.

Që të tre morën bekimet e të korrave. Pagëzimi i Frymës, i cili u përmbush në Festën e Korrjeve (Javëve), ishte për tre grupe njerëzish:

1. Izraeli. Në Jeruzalem (Veprat 2:37-39).

2. Samaritanët (të varfrit). Në Samari (Veprat 8:9-17).

3. Johebrenjtë (të huajt). Në Çezare (Veprat 10:34-44).

Këtu më poshtë është procesi me anë të cilit tre grupet e mësipërme marrin Frymën e Shenjtë:

1. Hebrenjtë në Jeruzalem.

(a) Me anë të besimit në Krishtin.

(b) Më pas me anë të pagëzimit të ujit.

2. Samaritanët në Samari.

(a) Me anë të besimit në Krishtin.

(b) Pastaj me anë të pagëzimit të ujit.

(d) Pastaj duke pranuar Frymën e Shenjtë.

3. Johebrenjtë në Çezare.

(a) Me anë të besimit në Krishtin.

(b) Pastaj duke pranuar Frymën e Shenjtë.

Në ditën e Rrëshajve ndodhën dy veprime të Frymës që nuk duhet t’i ngatërrojmë: pagëzimi dhe mbushja. Besimtarët u pagëzuan me Frymë në ditën e Rrëshajve, megjithëse fjala “pagëzim” nuk mund të gjendet në Veprat 2. Ne e dimë se pagëzimi ndodhi atëherë, për shkak të fjalëve të folura nga Zoti Jezus shumë pak kohë para ngjitjes së Tij. “Sepse Gjoni pagëzoi me ujë, por ju do të pagëzoheni me Frymën e Shenjtë, mbas jo shumë ditësh” (Veprat 1:5).

Ka shumë nga ata që besojnë që të folurit në gjuhë të panjohura ishte një shenjë e pagëzimit me Frymën e Shenjtë, por, në qoftë se shikoni me vemendje, do të vëreni që ata folën në gjuhë sepse ishin mbushur me Frymë. Askush nuk u kthye ndërsa gjuhët fliteshin në ditën e Rrëshajve, por tre mijë u shpëtuan kur Pjetri predikoi. Pjetri deklaroi: “Por kjo është ajo që ishte thënë nëpërmjet profetit Joel: ‘Dhe në ditët e fundit do të ndodhë, thotë Perëndia, që unë do të përhap nga Fryma ime mbi çdo mish dhe bijtë tuaj dhe bijat tuaja do të profetizojnë, të rinjtë tuaj do të shohin vegime dhe të moshuarit tuaj do të shohin ëndrra. Në ato ditë do të përhap nga Fryma ime mbi shërbëtorët e mi dhe mbi shërbëtoret e mia dhe do të profetizojnë’” (Veprat 2:16-18). “Kjo është ajo”. Çfarë? Ngjarja? Të folurit në gjuhë? Jo. “Kjo” është një shkëputje nga Joeli dhe unë po e përmend atë. Pjetri po jepte si shembull Joelin, sepse Ai, Perëndia, i cili do të bëjë që të ndodhin këto gjëra që Joeli ka profetizuar, ka shkaktuar që të ndodhin këto gjëra që ju keni dëshmuar.

b. Fryma banon në kishën. “A nuk e dini ju se jeni tempulli i Perëndisë dhe se Fryma e Perëndisë banon në ju” (1 Korintasve 3:16).

c. Fryma e ndërton kishën. “Në të cilin edhe ju jeni bashkëndërtuar për të qenë një banesë e Perëndisë në Frymë” (Efesianëve 2:22).

d. Fryma drejton kishën.

(1) Ai emëron zyrtarët. “Tregoni kujdes, pra, për veten tuaj dhe për gjithë tufën, në mes të së cilës Fryma e Shenjtë ju ka vënë ju kujdestarë që të kullotni kishën e Perëndisë, të cilën ai e ka fituar me gjakun e tij” (Veprat 20:28). Shihni gjithashtu Veprat 6:3, 5, 10.

(2) Ai drejton punën. “Dhe, ndërsa po kryenin shërbesën e Zotit dhe po agjëronin, Fryma e Shenjtë tha: ‘M’i ndani veç Barnabën dhe Saulin për veprën për të cilën i kam thirrur’” (Veprat 13:2). Shihni gjithashtu Veprat 29, 10:19 dhe 16:7.

4. Fryma e Shenjtë dhe i krishteri.

a. Duke filluar në Frymën. “O Galatas të marrë! Kush ju ka yshtur që të mos i bindeni së vërtetës, ju, që para syve tuaj Jezus Krishti është përshkruar i kryqëzuar midis jush? Vetëm këtë dua të di nga ju: a e morët Fymën me anë të veprave të ligjit apo nëpërmjet dëgjimit të besimit? A jeni kaq të marrë sa që, mbasi nisët në Frymë, të përfundoni në mish?” (Galatasve 3:1-3).

Ne bëhemi të krishterë vetëm me anë të veprës së Perëndisë. Një jetë e re jepet nga Fryma e Shenjtë dhe kjo është një lindje e re. “Duhet të lindni përsëri … Ç’ka lindur nga mishi është mish, por ç’ka lindur nga Fryma është frymë” (Gjoni 3:7-6). Perëndia nuk ka patur kurrë miqësi me njerëz të parinovuar (të parilindur), në asnjë dispensacion derisa njeriu të ketë marrë natyrën e re nga Ai.

b. Banimi brenda i Frymës. “A nuk e dini se trupi juaj është tempulli i Frymës së Shenjtë që është në ju, të cilin e keni nga Perëndia, dhe se nuk i përkisni vetvetes” (1 Korintasve 6:19). Çfarë sigurie ka i krishteri për banimin e Frymës brenda tij? Duke e ndier? Nga ndonjë ndjenjë kënaqësie? Jo. Me Fjalën e Perëndisë! Fryma zë vend brenda besimtarit kur ai vepron mbi atë që ka bërë Krishti, kur ai e pranon Krishtin Jezus me anë të besimit. Prova që Ai banon brenda nesh, nuk është e bazuar mbi ndjenja, sepse ndjenjat e njeriut mund të ndryshojnë nga një ditë në tjetrën. Puna e Krishtit në Kalvar nuk ndryshon kurrë.

“Ditën e fundit, në ditën e madhe të festës, Jezusi u çua në këmbë dhe thirri duke thënë: ‘Nëse dikush ka etje, le të vijë tek unë e të pijë. Ai që beson në mua, siç ka thënë Shkrimi, nga brendësia e tij do të burojnë lumenj uji të gjallë’. Por këtë ai e tha për Frymën, që do të merrnin ata që do të besonin në të; sepse Fryma e Shenjtë në fakt nuk ishte dhënë ende, sepse Jezusi ende nuk ishte përlëvduar” (Gjoni 7:37-39). Kjo pjesë e Fjalës s