SOTERIOLOGJIA

(Doktrina e Shpëtimit)

 

 

 

 

Pasqyra për kapitullin VI

SOTERIOLOGJIA

 

I. Pendimi.

      A.   Citimi.

      B.   Shpjegimi.

      C.   Shfaqja.

      D.   Kushti.

      E.    Përkufizimi.

 

II. Besimi.

      A.   Citimi.

      B.   Shpjegimi.

      C.   Dhurimi.

      D.   Përqendrimi.

      E.    Prodhimi.

 

III. Ripërtëritja.

      A.   Citimi.

      B.   Shpjegimi.

      C.   Detyrimi.

      D.   Kushti.

 

IV. Shfajësimi.

      A.   Citimi.

      B.   Shpjegimi.

      C.   Kushti.

      D.   Ilustrimi.

      E.    Shfaqja.

 

V. Shenjtërimi.

      A.   Citimi.

      B.   Shpjegimi.

      C.   Kushti.

      D.   Përkufizimi.

 

 

 

 

VI. Birësimi.

      A.   Citimi.

      B.   Shpjegimi.

      C.   Origjina.

      D.   Plotësimi.

      E.    Shfaqja.

 

VII. Shpengimi.

      A.   Citimi.

      B.   Shpjegimi.

 

VIII. Lutja.

      A.   Pohimi.

      B.   Përshkrimi.

      C.   Shpjegimi.

      D.   Nxitja.

      E.    Ilustrimi.

      F.    Rregullimi.

      G.   Kushtet.

      H.   Kufizimet.

      I.     Ndërmjetësimi.

 

 

 

 

 

Kapitulli VI

SOTERIOLOGJIA

 

Soteriologjia është doktrina e shpëtimit.

 

 

I. Pendimi

 

      A. Citimi.

      “Tani në ato ditë erdhi Gjon Pagëzori, që predikonte në shkretëtirën e Judesë, dhe thoshte: ‘Pendohuni, sepse mbretëria e qiejve është afër!’” (Mateu 3:1-2). “Jezusi filloi të predikojë dhe të thotë: ‘Pendohuni, sepse mbretëria e qiejve është afër!’” (Mateu 4:17). Pali dëshmoi: “duke u deklaruar solemnisht judenjve dhe grekëve mbi pendimin te Perëndia dhe për besimin në Zotin tonë Jezus Krisht” (Veprat 20:21). “Unë të gjithë ata që i dua i qortoj dhe i ndëshkoj; prandaj ji i zellshëm dhe pendohu” (Zbulesa 3:19). Shihni gjithashtu Marku 6:12; Luka 24:47; Veprat 2:38; 11:18; 26:20; 2 Pjetri 3:9.

      Për ata që thonë se pendimi nuk duhet predikuar sot dhe se nuk është thelbësor për shpëtimin, theksojmë që pendimi u predikua nga Gjoni Pagëzori, Zoti Jezus Krisht dhe Apostulli Pal. Pendimi u shpall para Rrëshajve, ditën e Rrëshajve dhe pas Rrëshajve. “Nëse ju nuk pendoheni, do të vdisni të gjithë me të njëjtën mënyrë” (Luka 13:5).

     

      B. Shpjegimi.

         1. Nuk është reformim. Pendimi është një veprim krejtësisht i brendshëm i mendjes. Për shumë njerëz kjo do t­ë thotë të largohesh nga mëkatet, por, nëse do të ishte kështu, ky do të ishte reformim. Pendimi nuk është të bësh diçka, si një veprim, sepse asnjë nuk shpëtohet sepse heq dorë nga diçka. Një njeri mund të largohet nga mëkatet e tij dhe përsëri mund të mos jetë një i krishterë.

         2. Nuk është keqardhje (trishtim). Me këtë duam të themi që pendimi nuk është një trishtim i shpirtit për mëkatin. Shumë njerëz në burg ndjejnë keqardhje. A u vjen atyre keq për krimin e tyre? Jo. Atyre u vjen keq sepse i kanë kapur. Megjithatë ne besojmë që në një rast të vërtetë pendese, mëkatari do të ndjejë keqardhje për mëkatet e tij. Vetëm të kesh keqardhje për mëkatet, nuk është pendim, por kjo mund të të udhëheqë në pendim. “Trishtimi sipas Perëndisë në fakt, sjell pendim për shpëtim, për të cilin njeriut nuk i vjen keq, por trishtimi i botës shkakton vdekje” (2 Korintasve 7:10).

         3. Nuk është dënesë. Dënesa është një shprehje e trishtimit (me anë të një veprimi) që bëhet për të paguar për mëkatin. Kjo është e ngjashme me ndëshkimin.

         4. Është një ndryshim i mendjes. Kuptimi i drejtëpërdrejtë i pendimit është “rimendim” ose “rishqyrtim”. Me “ndryshim të mendjes” ne nuk kuptojmë “ndryshim mendimi”. Një “ndryshim i mendjes” është zëvendësimi i një mendjeje të vjetër me një të re. Është e re në karakter. Pendimi i vërtetë është një ndryshim mendjeje që do të çojë në një ndryshim veprimi, por më parë le të themi që është e mundur të kemi një ndryshim veprimi pa një ndryshim mendjeje. Një shembull i mirë i pendimit gjendet tek Mateu 21:28-29: “Ç’mendoni? Një njeri kishte dy bij dhe duke iu drejtuar të parit tha: ‘Bir, shko sot të punosh në vreshtin tim’; por ai u përgjigj dhe tha: ‘Nuk dua’; por më vonë, i penduar, shkoi”.

         Përpara se të shpëtohet një njeri, duhet të pendohet. Duhet të ketë një ndryshim mendjeje për shumë gjëra: mëkati, vetja, Perëndia dhe Jezus Krishti. “Shërbëtori i Zotit” duhet të mësojë “të jetë i butë me të gjithë, … duke i mësuar me butësi kundërshtarët, me shpresë se Perëndia ua jep atyre të pendohen, që arrijnë të njohin të vërtetën” (2 Timoteu 2:25). Me fjalë të tjera, pendesë do të thotë jo vetëm një ndryshim mendjeje, pendesa është qëndrimi që merr dikush ndaj vetes dhe vendosja e tij në anën e Perëndisë. Kështu, pendimi është vetëgjykim.

     

      C. Shfaqja.

         1. Ndryshim në intelekt.

         2. Ndryshim në ndjenjë.

         3. Ndryshim në vullnet.

         4. Ndryshim në veprim.

     

      D. Kushti.

         1. Nëpërmjet mirësisë së Perëndisë. “Apo i përçmon pasuritë e mirësisë së tij, të durimit dhe zemërgjerësisë së tij, duke mos njohur që mirësia e Perëndisë të prin në pendim?” (Romakëve 2:4). Shihni gjithashtu 2 Pjetri 3:9.

         2. Nëpërmjet ungjillit të Perëndisë. “Kur ata i dëgjuan këto gjëra, u pikëlluan në zemër dhe pyetën Pjetrin dhe apostujt: ‘Vëllezër, ç’duhet të bëjmë?’ Atëherë Pjetri u tha atyre: ‘Pendohuni dhe secili nga ju le të pagëzohet në emër të Jezus Krishtit për [për shkak të] faljen e mëkateve, dhe ju do të merrni dhuratën e Frymës së Shenjtë … Dhe ata që e pranuan fjalën e tij me gëzim, u pagëzuan; atë ditë u shtuan rreth tre mijë veta” (Veprat 2:37-38, 41).

         3. Nëpërmjet mësimit biblik. “Sepse shërbëtori i Zotit nuk duhet të zihet, por të jetë i butë me të gjithë, i aftë për të mësuar njerëzit dhe i durueshëm, duke i mësuar me butësi kundërshtarët, me shpresë se Perëndia ua jep atyre të pendohen, që arrijnë të njohin të vërtetën” (2 Timoteu 2:24-25).

         4. Nëpërmjet qortimit të Perëndisë. “Pendohu, përndryshe do të vij së shpejti te ti dhe do të luftoj kundër tyre me shpatën e gojës sime” (Zbulesa 2:16). Shihni gjithashtu Zbulesa 2:5; 3:3; Hebrenjve 12:6-11.

 

      E. Përkufizimi.

      Pendimi është puna e Perëndisë që përfundon me një ndryshim mendjeje në lidhje me marrëdhënien e njeriut me Perëndinë. Nuk është as trishtim, as dënesë, megjithëse trishtimi mund të çojë në një ndryshim të mendjes. Pendimi është gjithmonë një element i besimit shpëtues.

 

 

II. Besimi (në anglisht, “faith”)

 

      A. Citimi.

      “Ungjilli i Krishtit … është fuqia e Perëndisë për shpëtimin e cilitdo që beson … sepse drejtësia e Perëndisë është zbuluar në të nga besimi në besim, siç është shkruar: ‘I drejti do të jetojë me anë të besimit’” (Romakëve 1:17). “Ne, pra, konkludojmë se njeriu është i shfajësuar nëpërmjet besimit pa veprat e ligjit” (Romakëve 3:28). Shihni edhe Mateu 9:22; Veprat 26:18; Romakëve 4:5; 2 Korintasve 5:7; Efesianëve 2:8; Hebrenjve 11:6; Jakobi 5:15; 1 Pjetri 1:5.

     

      B. Shpjegimi.

      Një shpjegim i mirë i besimit është: mirëbesim tek të tjerët; mbështetje në dëshmi. Besimi i vërtetë është i përbërë nga:

         1. Njohuria. Njeriu duhet të informohet, përpara se të besojë. Kjo është e vërtetë në gjërat e njeriut, ashtu siç është në Krishtin. Është e pamundur të kesh besim në Krishtin, pa Fjalën. “Besimi, pra, vjen nga dëgjimi dhe dëgjimi vjen nga fjala e Perëndisë” (Romakëve 10:17). Nganjëherë mund të kërkojmë për më shumë besim, por kjo është thjesht gabim. Për të rritur besimin, njeriu duhet të lexojë më shumë Fjalën e Perëndisë. Përpara se një njeri mund të ketë besim, ai duhet ta dijë që ekziston.

         2. Pranimi (besimi, në anglisht “belief”). Ky është elementi i dytë i besimit. Çdonjëri e di çfarë do të thotë pranim (besim), që nënkupton ta pranosh si të vërtetë diçka. Njerëzit mund ta dinë që ka një Shpëtimtar me emrin Jezus dhe besojnë që Ai mund të të shpëtojë, por ky nuk është besim shëlbues (shpengues). Për të patur besim në një karrige, një njeri duhet të dijë që ajo ekziston dhe të besojë që ajo mund ta mbajë njeriun, por ky nuk është besimi i plotë në karrigen, derisa të përfshihet elementi i tretë që është:

         3. Mbështetja e plotë (besim, në anglisht “trust”). Kjo është thelbësore për besimin tek diçka. Është shumë thelbësore në besimin shëlbues. Është një gjë të dish që Krishti vdiq dhe ta pranosh si të vërtetë, dhe është një gjë krejt tjetër të mbështetesh plotësisht tek Shpëtimtari i vdekur dhe i ringjallur për shpëtim. Le të marrim përsëri karrigen si shembull: një njeri mund ta dijë që një karrige ekziston dhe mund ta pranojë që ajo mund ta mbajë, por besimi në atë karrige nuk ushtrohet plotësisht derisa ai të ulet në të. A i besoni (mbështetje e plotë) krejtësisht Krishtit për shpëtimin tuaj? Kjo nënkupton mbështetje tërësore në Krishtin. Kur një njeri shtrihet në një krevat, ai çlodhet krejtësisht mbi të dhe pushon. Kur vëmë besimin tonë në Atë, duhet të mbështetemi mbi Atë dhe të pushojmë.

     

      C. Dhurimi.

         1. Me anë të Perëndisë Atë. “Sepse, për hirin që më është dhënë, unë i them secilit prej jush të mos e vlerësojë veten më shumë se sa duhet ta çmojë, por të ketë një vlerësim të përkorë, sipas masës së besimit që Perëndia i ndau secilit” (Romakëve 12:3).

         2. Me anë të Perëndisë Bir. Jezusi është “kreu dhe plotësonjësi i besimit, i cili, për gëzimin që ishte përpara tij, duroi kryqin duke e përçmuar fyerjen dhe u ul në të djathtën e fronit të Perëndisë” (Hebrenjve 12:2).

         3. Me anë të Perëndisë Frymë e Shenjtë. “Dikujt, pra, i jepet, me anë të Frymës, fjalë diturie … një tjetri besim, nga po ai Frymë; një tjetri dhuntitë e shërimeve, nëpërmjet po atij Frymë (1 Korintasve 12:8-9).

     

      D. Përqendrimi.

      Objekti i besimit është Krishti dhe vetëm Ai.

     

      E. Prodhimi.

      Fundi i besimit është shpëtimi. “Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë, jo nga vepra, që të mos mburret askush” (Efesianëve 2:8-9).

 

 

III. Ripërtërirja

 

      A. Citimi.

      “Jezusi iu përgjigj dhe tha: ‘Në të vërtetë, në të vërtete po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë’ … Jezusi u përgjigj: ‘Në të vërtetë, në të vërtetë po të them se kush nuk ka lindur nga uji dhe nga Fryma, nuk mund të hyjë në mbretërinë e Perëndisë’”(Gjoni 3:3-5). Ne jemi “ringjizur jo nga një farë që prishet, por që nuk prishet, me anë të fjalës së Perëndisë së gjallë dhe që mbetet përjetë” (1 Pjetri 1:23). “Kush lindi nga Perëndia nuk kryen mëkat, sepse fara e Perëndisë qëndron në të dhe nuk mund të mëkatojë sepse lindi nga Perëndia” (1 Gjoni 3:9). Shihni gjithashtu 1 Gjoni 2:29; 5:4, 18.

 

      B. Shpjegimi.

         1. Ripërtëritja nuk është reformim (ndryshim). Disa njerëz mendojnë që, duke shpalosur një faqe të re, një njeri bëhet fëmijë i Perëndisë. Disa njerëz e lënë pijen për shkak të zemrës së sëmurë dhe jo sepse ata e dinë që është mëkat kundër Perëndisë. Një njeri mund të largohet nga të gjithë mëkatet, por akoma kjo nuk është ripërtëritje.

         2. Ripërtëritja nuk është kthim. Shumë herë flasim për ripërtëritjen si kthim, por në të vërtetë “kthim” do të thotë të kthehesh, të largohesh. Njerëzit e shpëtuar mund të jenë kthyer edhe pasi janë shpëtuar, siç ishte Pjetri. Ai ishte shpëtuar shumë më përpara se Zoti Jezus të deklaronte: “Simon, Simon, ja, Satani ka kërkuar t’ju shoshë ashtu siç shoshet gruri. Por unë jam lutur për ty, që besimi yt të mos mpaket; dhe ti, kur të jesh kthyer, forco vëllezërit e tu’” (Luka 22:31-32).

         3. Ripërtëritja nuk është krezmim. Disa kisha, ndërsa kryejnë një rit të veçantë të kishës, thonë që pjesëmarrësit (zakonisht fëmijët dymbëdhjetë ose trembëdhjetë vjeç) marrin Frymën e Shenjtë me vajosjen e vajit. Kjo është një doktrinë e rreme. Njeriu nuk e merr Frymën e Shenjtë me anë të ndonjë veprimi të njeriut, por me pranimin e Krishtit si Shpëtimtar.

         4. Ripërtëritja nuk është pagëzimi me ujë. As ujërat e të gjithë botës nuk sjellin shpëtim. Dikush mund të pyesë atëherë: “Pse jemi urdhëruar të pagëzohemi?” Është kërkesa e një ndërgjegjeje të mirë ndaj Perëndisë (1 Pjetri 3:21b). Është një urdhëresë që përshkruan vdekjen, varrimin dhe ringjalljen e Krishtit dhe asgjë më tepër.

         5. Ripërtëritja nuk është anëtarësi në kishë. Tek Hebrenjtë 10:25 thuhet të mos heqim dorë “nga të mbledhurit bashkë tonin, sikurse kanë zakon disa”. Megjithatë, kjo nuk sjell një ndryshim në zemrën e një mëkatari. Mbani mend, fjala “kishë” do të thotë një grup i thirrur ose asamble. Bashkimi me një asamble njerëzore nuk mund të sjellë shpëtim. Disa njerëz besojnë që Kisha të shpëton. Tani përkthejeni këtë thënie saktësisht: “Asambleja të shpëton”. A ka ndonjë asamble mbi tokë që mund të të japë shpëtim? A ka ndonjë grup njerëzish që mund ta bëjnë një person fëmijë të Perëndisë? Jo! Nuk ka asnjë asamble të cilës do t’i besonim për shpëtimin e shpirtit tonë.

         6. Ripërtëritja nuk është marrja e Darkës së Zotit. Nuk ka asnjë veprim shëlbues ose pastrim mëkati në pjesëmarrjen në elementet e Darkës së Zotit. Darka e Zotit merret vetëm në përkujtim të Krishtit dhe punës së Tij në Kalvar. Ne do ta bëjmë këtë në përkujtimin e Tij derisa Ai të vijë.

         7. Ripërtëritja është lindja e re. “Prandaj nëse dikush është në Krishtin, ai është një krijesë e re; gjërat e vjetra kanë shkuar; ja, të gjitha gjërat u bënë të reja” (2 Korintasve 5:17). “Në qoftë se e dini se ai është i drejtë, ta dini se kushdo që praktikon drejtësinë ka lindur prej tij” (1 Gjoni 2:29).

 

      C. Detyrimi.

      Ju duhet të rilindni. Është një domosdoshmëri e shpallur nga Vetë Zoti.

         1. Shihet në çoroditjen e njeriut. “Ç’ka lindur nga mishi është mish; por ç’ka lindur nga Fryma është frymë” (Gjoni 3:6). Fjalët, “duhet të lindni përsëri” mund të përkthehen më mirë “duhet të lindni prej së larti”. Njeriu duhet të ketë një lindje nga lart, në qoftë se do të jetojë një ditë sipër në qiell.

         2. Shihet në tërësinë e njeriut. Nuk ka ndokund njeri që nuk duhet të rilindë. “Sepse të gjithë mëkatuan dhe u privuan nga lavdia e Perëndisë” (Romakëve 3:23).

         3. Shihet në shenjtërinë e Perëndisë. Në qoftë se një do të pranohet dhe të bëhet fëmijë i Perëndisë nga një Perëndi i drejtë dhe i shenjtë, një ndryshim i madh duhet të ndodhë që ta bëjë atë të shenjtë. “Sepse është shkruar: ‘Jini të shenjtë, sepse unë jam i shenjtë’” (1 Pjetri 1:16).

 

      D. Kushti.

         1. Puna hyjnore. Procesi për t’u bërë fëmijë i Perëndisë nuk është nga breznia natyrore. Njeriu nuk mund ta ripërtërijë vetveten. Nuk është çështje e vullnetit njerëzor, por është çështje e Perëndisë. “Por të gjithë atyre që e pranuan, ai u dha pushtetin të bëhen bij të Perëndisë, atyre që besojnë në emrin e tij, të cilët nuk janë lindur nga gjaku, as nga vullneti i mishit, as nga vullneti i burrit, por janë lindur nga Perëndia” (Gjoni 1:12-13). Duke folur praktikisht, ne nuk patëm të bënim fare me lindjen tonë të parë dhe nuk mund të kemi të bëjmë fare me lindjen e dytë.

         2. Elementi njerëzor. Perëndia është Ai që ripërtërin një mëkatar që beson, por prapë ka një pjesë që njeriu duhet të bëjë. Ai duhet të besojë! “Ju në fakt jeni shpëtuar me anë të hirit”; po, por “nëpërmjet besimit”. “Askush nuk vjen tek Ati përveçse nëpërmjet meje”. Po, Jezusi është udha, por mëkatari duhet të vijë! Mëkatari duhet ta pranojë Krishtin me anë të besimit të tij vetjak. Kjo është pjesa njerëzore. Perëndia kryen pjesën tjetër.

 

 

IV. Shfajësimi

 

      A. Citimi.

      Ne jemi “shfajësuar falas me anë të hirit të tij, nëpërmjet shpengimit që është në Krishtin Jezus” (Romakëve 3:24). “Por edhe për ne, të cilëve do të na numërohet, neve që besojmë në atë që ka ringjallur prej të vdekurve Jezusin, Zotin tonë, i cili u dha për shkak të fyerjeve tona dhe u ringjall për justifikimin tonë” (Romakëve 4:24-25). “Të shfajësuar, pra, me anë të besimit, kemi paqe me Perëndinë nëpërmjet Jezus Krishtit, Zotit tonë” (Romakëve 5:1). “Dhe të tillë [vjedhësit, lakmuesit, pijanecët, etj.] ishit disa nga ju; por u latë, por u shenjtëruat, por u shfajësuat në emër të Zotit Jezus dhe me anë të Frymës së Perëndisë tonë” (1 Korintasve 6:11). Shihni gjithashtu Romakëve 3:26; 5:9; Galatasve 2:16-17; Titit 3:7.

     

      B. Shpjegimi.

      Të shfajësosh do të thotë të llogaritësh ose të shpallësh të drejtë. Të shfajësosh nuk do të thotë të bësh të drejtë. Perëndia e shpall besimtarin të jetë i drejtë; Ai nuk e bën atë të drejtë. Shfajësimi është një term i ligjshëm: një qëndrim i mirë.

      Në gjykatat e ligjit njerëzor, ligji është mbi gjykatësin. Nëse gjykatësi është i ndershëm dhe i drejtë, ai nuk mund të tregojë mëshirë. Ai duhet ta shpallë të pandehurin fajtor ose të pafajshëm, sipas ligjit. Në gjykatën e ligjit të Perëndisë, besimtari, një njeri fajtor, sillet përpara gjykimit të Perëndisë dhe shpallet i pafajshëm. Perëndia është mbi ligjin e Tij.

      Në gjykatën e ligjit njerëzor, një person fajtor mund të falet, krimi falet, por nuk paguhet. Në gjykatën e ligjit të Perëndisë nuk është kështu. Duhet paguar për të gjitha mëkatet dhe mëkatari duhet ndëshkuar. Tre gjëra janë të ndërthurura në shfajësimin e Perëndisë.

         1. Falja. “Por ai, që e ka ringjallur Perëndia, nuk ka parë kalbje. Le ta dini, pra, o vëllezër, se nëpërmjet tij ju është shpallur falja e mëkateve dhe se, me anë të tij, ai që beson është shfajësuar nga të gjitha gjërat, që nuk mund të shfajsohej me anë të ligjit të Moisiut” (Veprat 13:37-39). Një i krishterë nuk është një kriminel i falur; ai është një njeri i drejtë. Perëndia e shpall të tillë. Ai vetë ka paguar për mëkatet e tij me anë të një tjetri, zëvendësuesit të tij, Zotit Jezus Krisht. Perëndia nuk fal kurrë, përveçse nëpërmjet Krishtit.

         2. Llogaritja (numërimi i mëkateve, në anglisht “imputation”). “Lum ai njeri të cilin Zoti nuk e padit për paudhësi dhe në frymën e të cilit nuk ka vend mashtrimi” (Psalmi 32:2). “Lum njeriu të cilit Zoti nuk do t’ia numërojë mëkatin” (Romakëve 4:8). “Sepse para se t­ë vinte Ligji, mëkati ishte në botë; por mëkati nuk llogaritet kur nuk ka ligj” (Romakëve 5:13, CHC). Llogaritja do të thotë “të vendosesh diçka në llogari të dikujt”. Prandaj drejtësia e Krishtit është vënë në llogarinë e mëkatarit. Të gjitha mëkatet e besimtarit u vunë në llogarinë e Krishtit. Ai pagoi plotësisht për to dhe kështu, drejtësia e Tij u vu në llogari të besimtarit dhe besimtari shpallet i drejtë.

         3. Bashkësia. “Një Perëndi i vetëm dhe Atë i të gjithëve, që është përmbi të gjithë, në mes të të gjithëve dhe në ju të gjithë” (Efesianëve 4:6). Kjo është bashkësia e Perëndisë dhe e besimtarit si Atë dhe Bir. Mbani mend, Perëndia është Atë vetëm i fëmijëve të Tij dhe jo i jobesimtarëve.

 

     

 

C. Kushti.

         1. Negativ.

             a. Jo nga veprat. “Edhe atij që vepron, shpërblimi nuk i konsiderohet si hir por si borxh; ndërsa atij që nuk vepron, por beson në atë që shfajëson të paudhin, besimi i tij i numërohet për drejtësi” (Romakëve 4:4, 5). Shihni gjithashtu Romakëve 11:6.

             b. Jo nga veprat e ligjit. “Sepse me anë të ligjit askush nuk shfajësohet përpara Perëndisë, sepse: ‘I drejti do të rrojë me anë të besimit’” (Galatasve 3:11). Shihni edhe Romakëve 3:20; Galatasve 2:16.

         2. Pozitiv.

             a. Nga Perëndia. Perëndia dërgoi Jezus Krishtin “për të treguar drejtësinë e tij në kohën e tanishme, me qëllim që ai të jetë i drejtë dhe shfajësues i atij që ka besimin e Jezusit” (Romakëve 3:26). Shihni gjithashtu Romakëve 8:33.

             b. Me anë të hirit. “Që ne, të shfajësuar me anë të hirit të tij, të bëhemi trashëgimtarë të jetës së përjetshme, sipas shpresës që kemi” (Titit 3:7). Shihni gjithashtu Romakëve 3:24.

             c. Me anë të gjakut. “Shumë më tepër, pra, duke qenë tani të shfajësuar në gjakun e tij, do të shpëtojmë nga zemërimi me anë të tij” (Romakëve 5:9). Shihni për këtë edhe Romakëve 3:24-25.

             d. Me anë të besimit. “Të shfajësuar, pra, me anë të besimit, kemi paqe me Perëndinë nëpërmjet Jezus Krishtit, Zotit tonë” (Romakëve 5:1).

             e. Me anë të ringjalljes. Besimi do të na llogaritet për drejtësi në qoftë se ne “besojmë në atë që ka ringjallur prej të vdekurve Jezusin, Zotin tonë, i cili u dha për shkak të fyerjeve tona dhe u ringjall për justifikimin tonë” (Romakëve 4:24-25).

 

      D. Ilustrimi.

         1. Abrahami (Romakëve 4:1-5).

         2. Davidi (Romakëve 4:6-8).

         3. Noeu (Hebrenjve 11:7).

 

      E. Shfaqja.

         1. Në vepra. “Abrahami, ati ynë, a nuk u shfajësua me anë të veprave, kur e ofroi birin e vet, Isakun, mbi altar? Ti e sheh se besimi vepronte bashkë me veprat e tij, dhe se, nëpërmjet veprave, besimi u përsos. Kështu u përmbush Shkrimi, që thotë: ‘Edhe Abrahami i besoi Perëndisë, dhe kjo iu numërua për drejtësi’; dhe u quajt miku i Perëndisë” (Jakobi 2:21-23). Dëshmia e shpëtimit është mirënjohja, që shprehet me veprat e mira. Shpesh veprat e mira janë shumë të dobëta, por Perëndia pranon vullnetin që është prapa tyre.

         2. Në përvojë. “Të shfajësuar, pra, me anë të besimit, kemi paqe me Perëndinë nëpërmjet Jezus Krishtit, Zotit tonë, me anë të të cilit edhe patëm, nëpërmjet besimit, hyrjen në këtë hir në të cilin qëndrojmë të patundur dhe mburremi në shpresën e lavdisë së Perëndisë. Dhe jo vetëm kaq, por mburremi edhe në shtrëngimet, duke ditur që shtrëngimi prodhon këmbënguljen, këmbëngulja përvojën dhe përvoja shpresën. Por shpresa nuk turpëron, sepse dashuria e Perëndisë është derdhur në zemrat tona me anë të Frymës së Shenjtë që na është dhënë” (Romakëve 5:1-5).

 

 

V. Shenjtërimi

     

Kjo është një fazë e shpëtimit që është shumë e ngatërruar sot. Studiuesi i Biblës do të mahnitet për ato që ka për të thënë Perëndia rreth shenjtërimit. Shumë është folur për përvojën dhe ne besojmë në të, por le të jemi të kujdesshëm dhe ta lëmë Fjalën e Perëndisë të interpretojë përvojën tonë dhe jo përvoja jonë të interpretojë Fjalën e Perëndisë.

     

      A. Citimi.

      “Ky është vullneti i Perëndisë: shenjtërimi juaj; të hiqni dorë nga kurvëria … Sepse Perëndia nuk na thirri në ndyrësi, por në shenjtërim” (1 Thesalonikasve 4:3, 7). “Kishës së Perëndisë që është në Korint, të shenjtëruarve në Krishtin Jezus, të thirrur shenjtorë, bashkë me të gjithë ata që në çdo vend e thërrasin emrin e Jezus Krishtit, Zotit të tyre dhe tonit” (1 Korintasve 1:2). “Sepse ai që shenjtëron dhe ata që shenjtërohen janë të gjithë prej një; prandaj as nuk turpërohet t’i quajë vëllezër” (Hebrenjve 2:11). “Kërkoni paqe me të gjithë dhe shenjtërim, pa të cilin askush nuk ka për të parë Perëndinë” (Hebrenjve 12:14). Shihni gjithashtu 1 Pjetri 1:2; Gjoni 17:17; Eksodi 13:2; Jeremia 2:3; Efesianëve 1:1.

     

      B. Shpjegimi.

         1. Shenjtërimi nuk është një përmirësim i mishit. Nuk thuhet kurrë në Shkrim që puna e Frymës së Shenjtë është të përmirësojë natyrën e vjetër. Njeriu natyror nuk mund ta kuptojë Frymën e Shenjtë. Si mund të përmirësohet njeriu natyror nga Fryma? Kjo është e vështirë për t’u thënë, por megjithatë, është e vërtetë që mishi i besimtarit nuk është më i mirë sesa mishi i mëkatarit. Shkrimet thonë “Bëjini të vdesin veprat e mishit”.

         2. Shenjtërimi nuk është çrrënjosja e natyrës mëkatare. Ka nga ata që thonë që një besimtar mund të ketë një përvojë pastrimi që do të djegë gjithë natyrën mishore, duke e bërë kështu të pamëkat, të paaftë të kryejë një mëkat. Ne e paralajmërojmë besimtarin që ta vërtetojë përvojën e tij me anë të Fjalës së Perëndisë dhe jo të vërtetojë Fjalën me anë të përvojës.

         Për ata që thonë që shenjtërimi është një përvojë me anë të së cilës natyra mëkatare çrrënjoset, le të shkojmë tek Fjala dhe të shohim si është përdorur shenjtërimi: “Do të vajosh altarin e olokausteve dhe tërë orenditë e tij; do të shenjtërosh kështu altarin dhe altari do të jetë shumë i shenjtë” (Eksodi 40:10). Ku është çrrënjosja këtu? A kishte altari një natyrë mëkatare? Ja edhe një shembull tjetër: “Moisiu i tha Zotit: ‘Populli nuk mund të ngjitej mbi malin e Sinait, sepse ti na ke urdhëruar solemnisht, duke thënë: <<Vër kufi rreth malit dhe shenjtëroje>>’” (Eksodi 19:23). A kishte Mali Sinai një natyrë mëkatare? “Edhe priftërinjtë që do t’i afrohen Zotit të shenjtërohen, që Zoti të mos sulet kundër tyre” (Eksodi 19:22). Si mund ta çrrënjosnin priftërinjtë natyrën e tyre mëkatare vetjake? “Ju thoni se ai, që Ati e ka shenjtëruar dhe e ka dërguar në botë, blasfemon, sepse ka thënë: ‘Unë jam Biri i Perëndisë’” (Gjoni 10:36). Këtu flitet për Vetë Krishtin si i shenjtëruar. Nuk bëhet fjalë për natyrë mëkatare këtu! “Dhe unë për ta po shenjtëroj vetveten, që edhe ata të jenë të shenjtëruar në të vërtetë” (Gjoni 17:19). A nënkupton kjo çrrënjosje të natyrës mëkatare? Sigurisht që jo. “Sepse burri jobesimtar është shenjtëruar me anë të gruas, dhe gruaja jobesimtare është shenjtëruar me anë të burrit, sepse përndryshe fëmijët do të ishin të papastër; kurse kështu janë të shenjtë” (1 Korintasve 7:14). A është e mundur për gratë besimtare që të çrrënjosin natyrën mëkatare prej burrave të tyre jobesimtarë? Në qoftë se shenjtërim do të thotë çrrënjosje e natyrës mëkatare, shpjegojeni këtë: “madje shenjtëroni Zotin Perëndinë në zemrat tuaja dhe jini gjithnjë gati për t’u përgjigjur në mbrojtjen tuaj kujtdo që ju kërkon shpjegime për shpresën që është në ju, por me butësi e me druajtje” (1 Pjetri 3:15). Të krishterët mishorë janë të shenjtëruar. Kjo nuk flet për çrrënjosje të natyrës mëkatare (1 Korintasve 1:1-2, 3:1, 3).

         3. Shenjtërimi nuk është shtirje (besim sa për sy e faqe). Shenjtërimi nuk është një përkushtim i shtirur e hipokrit dhe nuk është as shenjtëri e rreme. Shenjtërimi nuk dallohet nga mbajtja e një mjekre apo përdorimi i sandaleve me këmbë të zbathura, apo diçka tjetër. Ju mund ta dalloni kur një shenjtërim është i rremë ose i vërtetë.

         4. Shenjtërimi nuk është një “bekim i dytë”. Tek 2 Korintasve 1:15 Pali flet për dëshirën për t’i dhënë Kishës një “vepër të mirë” apo përfitim të dytë, jo një “bekim të dytë”. Letra u shkrua për njerëz që tashmë ishin shenjtëruar. (1 Korintasve 1:2 dhe 6:11).

         5. Shenjtërimi është “të veçohesh mënjanë”. Ideja rrënjësore është gjithmonë “i vënë mënjanë” ose “ndarje” (veçim). Të shenjtërosh gjithmonë ka kuptimin “të veçosh mënjanë” për një qëllim, qoftë në lidhje me shenjtorin apo mëkatarin. Njerëzit e pashpëtuar mund ta veçojnë ose ta shenjtërojnë veten në mëkat. “Ata që shenjtërohen dhe pastrohen për të vajtur në kopshtet, prapa një idhulli që gjendet në mes, ata që hanë mish derri, gjëra të neveritshme dhe minj, do të konsumohen të gjithë, thotë Zoti” (Isaia 66:17). Jezusi e shenjtëroi Vetveten dhe të themi që Ai e bëri Veten pa mëkat është blasfemi. Sabati (e shtuna) ishte e shenjtëruar dhe e dimë që Sabati nuk kishte natyrë mëkatare.

         Përsëri po theksojmë që fjalët “shenjtëri, shenjtërim dhe shenjtor” të gjitha vijnë nga i njëjti kuptim rrënjësor: “i vënë mënjanë”, “i veçuar”. Fjala “shenjtëro” tek Eksodi 13:2, fjala “shenjtëri” në Psalmin 29:2 dhe fjala “shenjtor” tek Psalmi 34:9 janë e njëjta fjalë. Fjala “shenjtëroj” tek Gjoni 17:17, fjala “shenjtor” tek Filipianëve 1:1 dhe fjala “shenjtëri” tek Hebrenjtë 12:10 janë të gjitha nga e njëjta fjalë.

         Për shenjtërimin, veçim mënjanë, flitet në tri mënyra:

             a. Pozicional. “Dhe të tillë ishit disa nga ju; por u latë, por u shenjtëruat, por u shfajësuat në emër të Zotit Jezus dhe me anë të Frymës së Perëndisë tonë” (1 Korintasve 6:11). Ne shenjtërohemi në atë çast që besojmë. Shkrimi i mësipërm shpall që ne shenjtërohemi përpara se të shfajësohemi. “Por ne duhet ta falënderojmë vazhdimisht Perëndinë për ju, o vëllezër të dashur nga Zoti, sepse Perëndia ju zgjodhi që në fillim për t’ju shpëtuar, me anë të shenjtërimit të Frymës dhe të besimit në të vërtetën” (2 Thesalonikasve 2:13). Sipas radhës, shenjtërimi zë patjetër vendin e parë. Shihni gjithashtu 1 Pjetri 1:2. Perëndia nuk na lejon kurrë të punojmë për një pozitë. Ai para së gjithash na vë ne në një pozitë të veçuar për Të dhe na thotë që të jemi besnik ndaj këtij pozicioni. Një shenjtor është me të vërtetë njeriu i Perëndisë.

             b. Praktik. “Duke i pasur këto premtime, o të dashur, le ta pastrojmë veten nga çdo ndotje e mishit dhe e frymës dhe ta përfundojmë shenjtërimin tonë në druajtjen e Perëndisë” (2 Korintasve 7:1). “Por rrituni, në hirin dhe në njohjen e Zotit dhe të Shpëtimtarit tonë Jezus Krisht. Atij i qoftë lavdia, tani dhe përjetë. Amen” (2 Pjetri 3:18).

             Kjo është gjendja jonë e tanishme e shenjtërimit. Një shenjtor nuk rritet kurrë deri në shenjtërim, por rritet në shenjtërim. Çdo besimtar është një shenjt; megjithatë disa besimtarë nuk veprojnë gjithmonë si shenjtorë. I krishteri i gjallë e ka ende mishin në të dhe i bindet nganjëherë. Atëherë Perëndia, me anë të Jezus Krishtit, nëpërmjet Frymës së Shenjtë, jep qortim. Shihni për këtë Gjoni 17:17; 1 Thesalonikasve 4:3; Hebrenjve 12:10 dhe 2 Korintasve 3:18.

             c. Përfundimtar. Shenjtërimi i përsosur do të ndodhë në të ardhmen, në ardhjen e dytë të Krishtit. “Dhe Zoti shtoftë dhe teproftë në dashurinë për njeri tjetrin dhe për të gjithë, ashtu si edhe ne ndaj jush, për të bërë të pa tundura zemrat tuaja, pa të meta në shenjtëri përpara Perëndisë dhe Atit tonë, në ardhjen e Perëndisë sonë Jezus Krisht bashkë me gjithë shenjtorët e tij. Amen” (1 Thesalonikasve 3:12-13).

     

      C. Kushti.

         1. Ana hyjnore.

             a.   Nëpërmjet Perëndisë Atë. “Më shenjtëro çdo të parëlindur, ai që çel barkun ndër bijtë e Izraelit, qofshin njerëz apo kafshë; më takon mua” (Eksodi 13:2).

             b.   Nëpërmjet Jezus Krishtit Bir. “Prandaj edhe Jezusi, për të shenjtëruar popullin me gjakun e vet, pësoi jashtë derës (së qytetit)” (Hebrenjve 13:12).

             c.   Nëpërmjet Frymës së Shenjtë. “Por ne duhet ta falënderojmë vazhdimisht Perëndinë për ju, o vëllezër të dashur nga Zoti, sepse Perëndia ju zgjodhi që në fillim për t’ju shpëtuar, me anë të shenjtërimit të Frymës dhe të besimit në të vërtetën” (2 Thesalonikasve 2:13).

         2. Ana njerëzore.

             a.   Besimi në veprën shpenguese të Krishtit. “Por prej tij ju jeni në Krishtin Jezus, i cili nga Perëndia u bë për ne dituri, drejtësi, shenjtërim dhe shpengim” (1 Korintasve 1:30).

             b.   Studim dhe bindje ndaj Fjalës së Perëndisë. “Ju tashmë jeni të pastër, për shkak të fjalës që ju kumtova” (Gjoni 15:3).

             c.   Nëpërmjet nënshtrimit (dorëzimit). “Unë po flas njerëzisht për shkak të dobësisë së mishit tuaj. Sepse ashtu si një kohë i kishit përkushtuar gjymtyrët tuaja për të qenë shërbëtorë të papastërtisë dhe të paudhësisë për të bërë paudhësinë, kështu tani përkushtoni gjymtyrët tuaj për të qenë shërbëtorë të drejtësisë për shenjtërim” (Romakëve 6:19).

             d.   Nëpërmjet qortimit. “Sepse Perëndia ndreq atë që do dhe fshikullon çdo bir që i pëlqen … çdo ndreqje, pra, aty për aty, nuk duket se sjell gëzim, po hidhërim; por më pas u jep një fryt drejtësie atyre që janë ushtruar me anë të tij” (Hebrenjve 12:6, 11).

     

      D. Përkufizimi.

         1. Shenjtërimi është puna e Krishtit për besimtarin, që e vë mënjanë për Perëndinë.

         2. Shenjtërimi është ajo punë e Perëndisë në besimtarin, nëpërmjet Frymës dhe Fjalës, që e kthen besimtarin në mënyrë të vazhdueshme në shëmbëlltyrën e Krishtit.

         3. Shenjtërimi është puna e Perëndisë që e përsos besimtarin në ngjashmërinë e Krishtit me anë të shfaqjes së Tij në lavdi.

 

 

VI. Birësimi

 

      A. Citimi.

      “Dhe jo vetëm kaq, por edhe ne vetë që kemi frytet e para të Frymës, vajtojmë në veten tonë, duke pritur flakët birërimin, shpengimin e trupit tonë” (Romakëve 8:23). Ka katër citate të tjera në Dhiatën e Re ku është përdorur fjala “birësim”: Romakëve 8:15; 9:4; Galatasve 4:4, 5; Efesianëve 1:5.

     

      B. Shpjegimi.

      Fjala “birësim” në shqip ka një kuptim krejt ndryshe nga fjala greke ose nga zakoni në vendet e lindjes. Kjo fjalë ka kuptimin të marrësh një person nga një familje tjetër dhe ta bësh ligjërisht djalin ose vajzën e dikujt. Megjithatë, fjala greke do të thotë vë si bir.

      Në kohët e Dhiatës së Re, kur djali ose vajza ishin të vegjël, ai ose ajo ndryshonin shumë pak nga një skllav (Galatasve 4:1). Në ditën e caktuar nga i ati, në moshën dymbëdhjetë deri në katërmbëdhjetë, bëhej festë ku shpallej mosha e fëmijës. Kështu, djali ose vajza bëhej bir ose bijë. Një djalë ose një vajzë lindte në familje si një fëmijë, dhe, pasi rritej, djali ose vajza shpallej bir ose bijë. E njëjta gjë është e vërtetë për rastin e një besimtari. Ai nuk birësohet në familjen e Perëndisë; ai lind në familjen e Perëndisë. Me anë të besimit, ai është një fëmijë i Perëndisë, por me anë të birësimit ai do të jetë një bir i Perëndisë.

     

      C. Origjina.

      “Sikurse na zgjodhi në të përpara se të themelohej bota, që të jemi të shenjtë dhe të papërlyer përpara tij në dashuri, duke na paracaktuar që të birësohemi në veten e tij me anë të Jezus Krishtit, sipas pëlqimit të vullnetit të vet” (Efesianëve 1:4-5).

     

      D. Plotësimi.

      Ne jemi tani vetëm fëmijë të Perëndisë. “Sepse të gjithë ju jeni bij të Perëndisë me anë të besimit te Jezus Krishti” (Galatasve 3:26). Por do të bëhemi bij të Perëndisë në ditën e caktuar nga Ati. Në atë kohë Ai do të na paraqesë haptas si bij të Perëndisë. Ne nuk dukemi si bij të Perëndisë tani, por një ditë bota do të jetë në gjendje të na njohë si bijtë e Perëndisë. Kjo do të ndodhë në ardhjen e dytë të Krishtit. “Dhe jo vetëm kaq, por edhe ne vetë që kemi frytet e para të Frymës, vajtojmë në veten tonë, duke pritur flakët birërimin, shpengimin e trupit tonë” (Romakëve 8:23).

     

      E. Shfaqja.

         1. Çliruar nga frika e tmerrit të Perëndisë. “Ju nuk keni marrë një frymë robërie, që të keni përsëri frikë, po keni marrë frymën e birërisë, me anë të së cilës ne thërrasim: ‘Aba, o Atë!’” (Romakëve 8:15).

         2. Kemi birninë..

         3. Kemi privilegjet dhe përgjegjësitë e birnisë .

 

 

VII. Shpengimi

 

Bibla është e mbushur me shpengim. Është karakteri i Perëndisë për të na shpëtuar. Ai mund të shkatërrojë, por ai dëshiron të shpëtojë. Tema e Biblës është Jezus Krishti. Mesazhi i Fjalës është shpengimi.

     

      A. Citimi.

      “Në qoftë se yt vëlla bëhet i varfër dhe shet një pjesë të pronës së tij, ai që ka të drejtën e shpengimit, i afërti i tij më i ngushtë, do të vijë dhe do të shpengojë atë që vëllai i tij ka shitur … Në rast se një i huaj që jeton pranë teje pasurohet dhe vëllai yt që jeton pranë tij varfërohet dhe i shitet të huajit ose mikut që ndodhet pranë teje, ose dikujt nga familja e të huajit, pas shitjes së tij, mund të blihet përsëri; mund ta riblejë një nga vëllezërit e tij” (Levitiku 25:25, 47-48). “Sioni do të çlirohet me anë të së drejtës dhe ata që do të pendohen me anë të drejtësisë” (Isaia 1:27). “Në të cilin kemi shpengimin me anë të gjakut të tij, faljen e mëkateve sipas pasurivë së hirit të tij” (Efesianëve 1:7). Shihni edhe Nehemia 5:8; Kolosianëve 1:4; Galatasve 3:13; 1 Korintasve 1:30; Romakëve 8:23.

     

      B. Shpjegimi.

      Ka katër fjalë hebraike në Dhiatën e Vjetër që kanë lidhje me shpengimin dhe të gjitha kanë kuptimin “të çlirosh”. Fjala “goel” është përdorur në dy mënyra: së pari, ai që shpengon, së dyti, vepra e shpengimit. Shpenguesi ishte gjithmonë një farefis. Ndërsa fjala “shpengim” do të thotë të çlirosh, pra përcjell kuptimin “të riblesh, ose të blesh sërish”.

      Shpengimi i fëmijës së Perëndisë është me anë të Farefisit të tij të Afërt, Zotit Jezus Krisht, ku vetëm ai ka çmimin shpengues, gjakun e Tij të çmuar!

         1. Shpengimi i shpallur.

             a.   Është krejtësisht i Perëndisë (Gjoni 3:16).

             b.   Është nëpërmjet një personi—Krishtit (1 Pjetri. 1:18-19).

             c.   Është nëpërmjet gjakut (Hebrenjve 9:12).

             d.   Është nëpërmjet fuqisë (1 Korintasve 1:30).

         2. Shpengimi i përsosur. Përdorimi i fjalës “shpengim” është paraqitur në tre mënyra:

             a.   Të blesh ose të marrësh në një treg skllevërish. Zoti Jezus Krisht zbriti në këtë treg të skllevërve të mëkatit dhe na bleu ne, që ishim në platformën e skllevërve.

             b.   Të blesh nga një treg. Pasi dikush blinte një skllav, zotëria e nxirrte nga tregu. Ne po presim për Zotërinë tonë që të vijë dhe të na marrë nga ky treg skllevërish.

             c.   Të çlirosh ose të bësh të lirë. Zoti Jezus nuk është një tregtar skllevërish, as nuk është një mbajtës skllevërish. Një ditë Zoti Jezus do të na lirojë nga robëria e shthurjes dhe e mëkatit dhe ne do të njohim lirinë e përsosur e të qenurit bij të Perëndisë.

             Në Izrael, një njeri nuk mund të ishte gjithnjë skllav kundër vullnetit të tij. Pasi bëhej skllav, ai mund të lirohej me shpengim nga një farefis i afërt, ose duke pritur vitin shtunor apo vitin e Jubileut, kur të gjithë skllevërit liroheshin. Megjithatë, në qoftë se do ta donte zotërinë e tij dhe, po të mos donte të shpengohej në asnjë rrethanë, ai mund të shkonte tek zotëria i tij, i cili do t’i bënte një vrimë në veshin e tij dhe do ta bënte skllav për tërë jetën (Eksodi 21:6). Pali tha se ai ishte skllav i Jezus Krishtit, skllav i përjetshëm. Ai u ble me anë të gjakut, lidhur me anë të dashurisë. I krishteri duhet ta ketë veshin e tij me vrimë, po të flasim në mënyrë figurative, po, edhe duart e tij, krejt qenien e tij. Ai duhet ta kuptojë që është kryqëzuar me Krishtin.

 

 

VIII. Lutja

 

Lutja është elementi thelbësor i karakterit të krishterë që sot po mungon në shumicën e besimtarëve. Një nga arsyet për këtë është se lutja keqkuptohet dhe mendohet më shumë si kërkim dhe marrje. Megjithatë ka edhe shumë arsye të tjera. Ne nuk e shohim plotësisht vlerën e lutjes si bashkësi me Perëndinë tonë (Isaia 43:21-22; 64:6-7; Danieli 9:13-14; Osea 7:13-14; 8:13-14).

     

      A. Pohimi.

         1. Është mëkat të lësh pas dore lutjen. “Sa për mua, mos ndodhtë kurrë që unë të mëkatoj kundër Zotit duke hequr dorë nga lutjet për ju; përkundrazi, do t’ju tregoj rrugën e mirë dhe të drejtë” (1 Samueli 12:23).

         2. Lutja është caktuar nga Perëndia. “Lypni dhe do t’ju jepet; kërkoni dhe do të gjeni; trokitni dhe do t’ju çelet. Sepse kush lyp merr, kush kërkon gjen dhe do t’i çelet atij që troket. A ka midis jush ndonjë njeri që, po t’i kërkojë i biri bukë, t’i japë një gur? Ose po t’i kërkojë një peshk, t’i japë një gjarpër? Në qoftë se ju, që jeni të këqij, dini t’u jepni dhurata të mira bijve tuaj, aq më tepër Ati juaj, që është në qiej, do t’u japë gjëra të mira atyre që ia kërkojnë” (Mateu 7:7-11).

         3. Lutja është e urdhëruar nga Perëndia. “Lutuni pa pushim” (1 Thesalonikasve 5:17). “Ngulmoni në të lutur, duke ndenjur zgjuar në të me falendërim” (Kolosianëve 4:2).

         4. Është e nevojshme të kërkojmë. “Nuk keni, sepse nuk kërkoni” (Jakobi 4:2c).

     

      B. Përshkrimi.

         1. Abrahami lutet për Sodomën (Zanafilla 18).

         2. Jakobi lutet me lutjen e parë personale (Zanafilla 32:9-12). Shihni lutje të tjera personale (Ligji i Përtërirë 26:1-16; Eksodi 5:22).

         3. Jozueu dhe gjyqtarët i thërrasin Perëndisë (Jozueu 7:6-9; Gjykatësit 10:14).

         4. Samueli lutet si një ndërmjetësues (1 Samueli 7:5, 12).

         5. Davidi lutet me falenderim (2 Samueli 7).

         6. Besimtarët ia hapin zemrat e tyre Perëndisë (Psalmi 42:4; 62:8).

     

      C. Shpjegimi.

         1. Katekizmi Presbiterian[1] thotë: “Lutja është flijimi i dëshirave tona ndaj Perëndisë, për gjërat e pranueshme sipas vullnetit të Tij në emrin e Krishtit me rrëfim të mëkateve tona dhe pranim falenderues të mëshirës së Tij”.

         2. Përkufizimi biblik.

             a.   Si një fëmijë që shkon tek i ati. “Sepse ju nuk keni marrë një frymë robërie, që të keni përsëri frikë, po keni marrë frymën e birërisë, me anë të së cilës ne thërrasim: ‘Aba, o Atë!’” (Romakëve 8:15).

             b.   Si një fëmijë që i thërret të atit. “Zot, ç’don ti të bëj unë?” (Veprat e Apostjve 9:6).

             c.   Si një fëmijë që dëshiron të jetë me të atin. “Jabetsi kërkoi ndihmën e Perëndisë të Izraelit, duke thënë: ‘Oh, sikur të më bekoje dhe zgjeroje kufijtë e mi dhe dora jote të ishte me mua dhe të më ruante nga e keqja që të mos vuaj!’. Dhe Perëndia i dha atë që kishte kërkuar” (1 Kronikave 4:10).

             d.   Si një fëmijë që i përgjërohet të Atit. “Kur qielli do të mbyllet dhe nuk do të ketë më shi sepse kanë mëkatuar kundër teje, në qoftë se luten duke t’u drejtuar nga ky vend, në qoftë se lavdërojnë emrin tënd dhe heqin dorë nga mëkati i tyre sepse i ke dëshpëruar shumë, ti dëgjoji nga qielli, fale mëkatin e shërbëtorëve të tu dhe të popullit tënd të Izraelit, duke u treguar rrugën e mirë nëpër të cilën duhet të ecin, dhe dërgo shiun mbi tokën që i ke dhënë si trashëgimi popullit tënd” (1 Mbretërve 8:35-36).

             e.   Si një fëmijë që kërkon ndërmjetësimin e Atit. “Dhe, mbasi e mori librin, të katër qeniet e gjalla dhe të njëzet e katër pleqtë ranë përmbys përpara Qengjit, duke pasur secili një qeste dhe disa kupa ari plot me erë të këndshme, të cilat janë lutjet e shenjtorëve” (Zbulesa 5:8). Shihni gjithashtu Zbulesa 8:34.

             f.   Si një fëmijë që pret në heshtje përpara Perëndisë. “O Zot, ti dëgjon dëshirën e njerëzve të përulur; ti e fortëson zemrën e tyre, veshët e tu janë të vëmendshëm” (Psalmi 10:17).

         3. Përvoja njerëzore. Me këtë kuptojmë që shenjtorët e Perëndisë i kanë gjetur këto të vërteta nëpërmjet lutjes.

             a.   Është një mendje përvëluese e vendosur në Perëndinë.

             b.   Është një luftë (Kolosianëve 4:12).

             c.   Është një punë e zellshme.